Ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο πραγματοποιείται στις 17 Φλεβάρη. Οι εκλογές γίνονται εν μέσω πανικού για την κατάρρευση των τραπεζών και ολόκληρης της οικονομίας της Κύπρου. Γίνονται όμως και εν μέσω μιας μεγάλης απεργίας διαρκείας των οικοδόμων.
Την Παρασκευή 8 Φλεβάρη, οι οικοδόμοι σε συνελεύσεις τους αποφάσισαν τη συνέχιση της απεργίας τους που είχε ήδη συμπληρώσει 16 μέρες. Η εργοδοσία δεν έχει δεχτεί καμιά από τις συμβιβαστικές προτάσεις που έχει καταθέσει το υπουργείο. Οι δύο ομοσπονδίες (ΠΕΟ και ΣΕΚ) βρίσκονται κάτω από πίεση να καλέσουν πανεργατική απεργία.
Η απεργία των οικοδόμων είναι ένα μήνυμα από το μέλλον. Όσο και να προσπαθούν να κρυφτούν και οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι, το χρέος της Κύπρου είναι σε ύψη δυσθεώρητα σχετικά με το μέγεθος της οικονομίας και κανένα οικονομικό πρόγραμμα δεν μπορεί να υποσχεθεί ότι θα τη γλιτώσει από μια μακρόχρονη ύφεση. Την Κυριακή 10 Φλεβάρη, η εφημερίδα Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, δημοσιοποίησε τις σκέψεις που υπάρχουν στην Ευρωζώνη σχετικά με το τραπεζικό σύστημα.
Πρόκειται για ένα σενάριο-σοκ, “ριζοσπαστικό” όπως το αποκαλούν οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, το οποίο θα περιλαμβάνει απώλειες και για τους καταθέτες στις τράπεζες και για όσους έχουν επενδύσει σε ομόλογα. Αντί για “διάσωση” δηλαδή, σκέφτονται την περίπτωση της χρεοκοπίας. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, που σήμερα είναι οχτώ φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ, θα μειωθεί κατά το ένα τρίτο μέχρι το 2015.
Ένα ενδιάμεσο σχέδιο, με λιγότερο απότομη προσαρμογή, μπορεί να οδηγήσει τις τράπεζες στο μισό από το σημερινό τους μέγεθος μέσα σε δέκα χρόνια. Τα σχέδια αυτά σημαίνουν ξαφνική ύφεση και συρρίκνωση της οικονομίας, προμηνύοντας εξαφάνιση ολόκληρων τομέων της οικονομίας και μαζική ανεργία.
Η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ, προσαρμόστηκε και υπηρέτησε τις τράπεζες και τον κυπριακό καπιταλισμό όλα τα χρόνια που ο Χριστόφιας έμεινε στην εξουσία. Έκλεισε τα μάτια στην κρίση και όταν τελικά η οικονομία έσκασε στα χέρια της άρχισε να ρίχνει τις ευθύνες αλλού ενώ κατέφυγε στη λιτότητα και στο μνημόνιο ως αναγκαίο κακό. Τώρα η Δεξιά, με επικεφαλής τον Αναστασιάδη, νιώθουν πολιτικά δικαιωμένοι και βλέπουν να προηγούνται στα γκάλοπ κατά πολύ.
Η καθαρόαιμη λιτότητα της Δεξιάς του Αναστασιάδη θα χρειαστεί πολύ σύντομα μια καθαρόαιμη εργατική απάντηση. Οι οικοδόμοι δείχνουν το δρόμο. Η ανάγκη είναι για μια αριστερά που θα μπορεί να στηρίξει τέτοιους αγώνες, μακριά από κάθε εκλογική και κυβερνητική αυταπάτη.