Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ συνεχίζουν να παρουσιάζουν την Ιρλανδία σαν το επιτυχημένο παράδειγμά τους. Εκεί, η κυβέρνηση εφαρμόζει πειθήνια το πρόγραμμα λιτότητας και ο κόσμος υποτίθεται πως ακολουθεί. Οι ταυτόχρονες διαδηλώσεις του περασμένου Σαββάτου στο Δουβλίνο, το Κορκ και το Γκάλγουεϊ ήταν μια αποστομωτική απάντηση. Πάνω από 100 χιλιάδες εργαζόμενοι και εργαζόμενες βγήκαν στους δρόμους μετά από κάλεσμα του ICTU (της ιρλανδικής ΓΣΕΕ) λέγοντας “δεν θα πληρώσουμε εμείς για τη χρεοκοπία των τραπεζών”. Η Ιρλανδία έχει πληθυσμό περίπου 4,5 εκατομμύρια.
Η μαζική συμμετοχή έδειξε ότι η πλειονότητα του κόσμου στην Ιρλανδία δεν έχει πιστέψει τα ψέματα της κυβέρνησης για τις “νίκες” που έχει πετύχει στις διαπραγματεύσεις. Ο κόσμος ξέρει ότι έχει φορτωθεί τα 64 δισεκατομμύρια χρέη των ιδιωτικών τραπεζών στις πλάτες του. Οι διαδηλώσεις ήταν μια επίδειξη μαχητικότητας και ετοιμότητας για δράση. Για τους ηγέτες των συνδικάτων όμως, το μήνυμα δεν ήταν τόσο σαφές. Ο ηγέτης του ICTU, Ντέιβιντ Μπεγκ, έκανε έναν πολύ σύντομο χαιρετισμό και εξαφανίστηκε δίνοντας την εξέδρα σε μουσικά συγκροτήματα. Κανένας συνδικαλιστής δεν πρότεινε ούτε υποσχέθηκε κάτι για τη συνέχεια. Την επόμενη μέρα μάλιστα ο Μπεγκ σε ραδιοφωνική εκπομπή είπε πως τα συνδικάτα θα στηρίξουν το νέο φόρο στα ακίνητα και “δεν θα συμπλεύσουν με τις τροτσκιστικές ομάδες που είναι ενάντια”. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι δεμένες με το Εργατικό Κόμμα, το οποίο συμμετέχει πλέον στην κυβέρνηση συνασπισμού μαζί με τη δεξιά.
Η παρέμβαση των συντρόφων του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και της πρωτοβουλίας “Οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη” στη διαδήλωση είχε στόχο να δώσει την κατεύθυνση που τα συνδικάτα αρνούνται. Καλούν σε άρνηση πληρωμής των νέων χαρατσιών μέσα από διοργάνωση μαζικών συγκεντρώσεων, νέα μέρα δράσης την Πρωτομαγιά που θα συνδυαστεί με στάσεις εργασίας και απεργίες. Και στο μεταξύ οργάνωση της αντίστασης με απεργιακή δράση και συντονισμό μέσα σε κάθε χώρο δουλειάς.