Μια νίκη στην Αλβανία

Το διάγγελμα του Ράμα ήταν μια ανοιχτή παραδοχή ότι το κίνημα που ξέσπασε τις τελευταίες βδομάδες στην Αλβανία νίκησε. Μπροστά στο Κοινοβούλιο στα Τίρανα, χιλιάδες κόσμου είχαν πάρει μέρος σε διαδοχικές κινητοποιήσεις, μπλοκάροντας την κυκλοφορία. Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν όταν έγινε γνωστό πως οι ΗΠΑ μέσω της πρεσβείας τους είχαν ζητήσει από την Αλβανία να αναλάβει να αποθηκεύσει τα χημικά του καθεστώτος Άσαντ και στη συνέχεια να συμμετάσχει στην καταστροφή τους.

Μετά την πρόσφατη συμφωνία ΗΠΑ – Συρίας, το καθεστώς Άσαντ είχε δεχθεί να παραδώσει τα χημικά μέχρι το Γενάρη του 2014 και να έχουν καταστραφεί μέχρι τον Ιούνη. Η Νορβηγία είχε ήδη απαντήση αρνητικά στην προοπτική να παραχωρήσει έδαφος για αυτή τη διαδικασία. Η Αλβανία θεωρείται “έμπειρή” στην καταστροφή πολεμικού υλικού μετά την πτώση του σταλινικού καθεστώτος. Στην πραγματικότητα, έχει πληρώσει με καταστροφές και αίμα τους χειρισμούς των κυβερνήσων. Το 2008, 28 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και εκατοντάδες τραυματίστηκαν σε έκρηξη αποθήκης πυρομαχικών.

Το Δημοκρατικό Κόμμα (το κόμμα της Δεξιάς που βρίσκεται στην αντιπολίτευση) προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις διαδηλώσεις προς όφελός του. Όμως, όταν ο Μπερίσα και ο Μπάσα, ο ηγέτης του κόμματος, επιχείρησαν να πάρουν μέρος στην κινητοποίηση στα Τίρανα, ο κόσμος τους έδιωξε και οι ντουντούκες άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα εναντίον τους. Το ζήτημα είχε ήδη μετατραπεί σε εσωκυβερνητική κρίση, με βουλευτές της συμπολίτευσης να απειλούν να ψηφίσουν Όχι.

Στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων βρέθηκε νεολαία που έκανε τις συνδέσεις ανάμεσα στις διάφορες πλευρές του ζητήματος. Την καταστροφή του περιβάλλοντος, τον κίνδυνο για την υγεία και τις ζωές των ανθρώπων, αλλά και το ρόλο της Αλβανίας ως μόνιμου “πρόθυμου” για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.

Όσον αφορά το περιβάλλον, οι διαδηλωτές έκαναν έκκληση και στα κινήματα των γειτονικών χωρών, ανάμεσά τους και στην Ελλάδα, τονίζοντας πως η αποθήκευση χημικών όπλων είναι κίνδυνος που δεν θα περιοριστεί στα σύνορα της Αλβανίας. Διαδηλώσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις της χώρας, στο Ελμπασάν, το Δυρράχιο, το Φίερ, αλλά και στο Κόσοβο και σε πρεσβείες της Αλβανίας στη Βουλγαρία και τη Δημοκρατία της Μακεδονίας.