Οι “Ανθρωποφύλακες” σε νέα έκδοση

Το βιβλίο του Κοροβέση είναι η μαρτυρία του από τα βασανιστήρια που υπέστη μετά τη σύλληψή του, με αρχιβασανιστές τους Καραπαναγιώτη και Γκραβαρίτη. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1969 στα γαλλικά και έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη διεθνή κατακραυγή κατά της Χούντας. Το 1970 κυκλοφόρησε στη Σουηδία η έκδοση στα ελληνικά και μέσα από τα δίκτυα της νέας Αριστεράς που διαμορφωνόταν στους φοιτητές και άλλους Έλληνες που βρίσκονταν στο εξωτερικό έφτασε να διαβαστεί από χιλιάδες κόσμο. Ακολούθησαν μεταφράσεις σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες και έγινε εμπορική επιτυχία σε μια σειρά χώρες.

Η Χούντα προσπαθούσε να πείσει εξαρχής για τον “αναίμακτο” χαρακτήρα της. Απέφυγε τις εκτελέσεις πολιτικών κρατούμενων και δεν “διαφήμιζε” τον κατασταλτικό της μηχανισμό. Το βιβλίο του Κοροβέση έφερε στο φως τον κεντρικό ρόλο που είχαν τα βασανιστήρια και η τρομοκρατία της Χούντας για να εξασφαλιστεί η “ησυχία, η τάξις και η ασφάλεια”.

Εμπειρία

Η δύναμη του βιβλίου του Κοροβέση βρίσκεται στην ευθύτητά του. Δεν συναισθηματολογεί, αλλά μεταφέρει την εμπειρία του πόνου λες και ο βασανιζόμενος είναι τρίτο πρόσωπο. Ο Κοροβέσης βασανίζεται αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να κατανοήσει τι και γιατί συμβαίνει. Το δίπολο της βλακείας και της “επιστημοσύνης” της χούντας διατρέχει ολόκληρο το βιβλίο. Μπορεί οι χωροφύλακες που εισβάλλουν στο σπίτι του να νομίζουν ότι ο Αριστοτέλης από τις εκδόσεις Ζαχαρόπουλου είναι τα άπαντα του Ζαχαριάδη, αλλά τα βασανιστήρια δεν είναι απλά η εκτόνωση κάποιων ασφαλιτών. Ακολουθούν “επιστημονική” μέθοδο που αφήνει τα λιγότερα ίχνη και προσπαθεί να προκαλέσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα το σπάσιμο του ηθικού.

Μάλιστα, όπως εξήγησε ο συγγραφέας στην παρουσίαση της νέας έκδοσης που έγινε την περασμένη βδομάδα, τα βασανιστήρια είχαν σαν κύριο στόχο τη νεολαία, με τη Χούντα να προσπαθεί να σπάσει το κόκκινο νήμα που θα συνέδεε τη νέα ριζοσπαστικοποίηση στα Πανεπιστήμια με την Αριστερά. Γι' αυτό και, όπως αποτυπώνεται ανάγλυφα και στο βιβλίο, τα βασανιστήρια στη Μπουμπουλίνας και στα άλλα κολαστήρια δεν είχαν βασική κατεύθυνση την απόσπαση πληροφοριών, αλλά τον εξευτελισμό με τελικό στόχο να στείλουν νέους αγωνιστές φοβισμένους πίσω στα σπίτια τους. Το Πολυτεχνείο του '73 ήταν η απάντηση για το αν τελικά όλος αυτός ο μηχανισμός τρόμου κατάφερε το σκοπό του.