Και στα Επτάνησα

Το άνοιγμα στους εργατικούς χώρους ήταν φανταστικό. Για πρώτη φορά βρεθήκαμε σε όλους τους εργατικούς χώρους. Η συζήτηση που άνοιγε με τον κόσμο με τις πολιτικές ιδέες που βάζαμε για τη διαγραφή του χρέους, για την κρατικοποίηση των τραπεζών στη Ζάκυνθο δεν είχε ξαναγίνει.

Να έχουμε κρατούμενο για αυτό τι σημαίνει η εφημερίδα. Είχαμε ακόμα την τύχη ο τοπικός τύπος να προβάλλει αυτά που κάναμε. Είχαμε την ευκαιρία πρώτη φορά σε καθημερινές τοπικές εφημερίδες να διαβάζουμε για διαγραφή του χρέους. Δεν τα έγραφε πια μόνο η Εργατική Αλληλεγγύη.

Σε ένα γκάλοπ που είχε βγει στις τοπικές εφημερίδες έδιναν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ 3,3%. Εγώ δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, έλεγα να δούμε τι θα γίνει στο τέλος. Αυτό που μου βάρεσε καμπανάκια, ήταν η προεκλογική εκδήλωση για να παρουσιάσουμε το ψηφοδέλτιο στις 30 του Οκτώβρη. Υπήρχαν μέλη του ΚΚΕ μέσα στη συζήτηση με το Ριζοσπάστη στο χέρι.

Μετά τις εκλογές η εικόνα ήταν επίσης εντυπωσιακή. Αποφασίσαμε ότι δεν γίνεται να σταματήσουμε να πηγαίνουμε στους εργατικούς χώρους. Όταν πήγαμε ξανά αυτό που μας έλεγε ο κόσμος ήταν μπράβο και να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε με την εφημερίδα. Τους απαντήσαμε ότι θα συνεχίσουμε για να οργανώσουμε μαζί τι θα γίνει παρακάτω.

Στη Ζάκυνθο από τα 110 εκλογικά τμήματα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν πήρε ψήφο μόνο σε 6. Δύο ακόμα πράγματα μου έκαναν εντύπωση στη μετεκλογική περίοδο. Το ένα είναι ότι περνούσε κόσμος από τη δουλειά και σήκωνε γροθιές και μου φώναζαν «την πήραμε την έδρα» και «γεια σου, περιφερειάρχη». Ο κόσμος είχε δικό του αυτό το κατέβασμα, δεν ήταν κάτι που αφορούσε στενά εμάς.

Δέυτερο, έφαγα χοντρό βρίσιμο από κόσμο που δεν βρήκαμε για τις εκλογές. Πέρναγε κόσμος αριστερός, κόσμος ανένταχτος, από το ΠΑΣΟΚ και μου έλεγαν: “είναι δυνατόν να ξέρεις ότι είμαστε δυσαρεστημένοι με το ΠΑΣΟΚ και να μην μας έχετε βρει να μας πείτε να ψηφίσουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ”.

Πολυτεχνείο

Φέτος, στο Πολυτεχνείο κατεβήκαμε μαζί με άλλους τριάντα ανθρώπους στη διαδήλωση του Πολυτεχνείου και ήμασταν στο Εργατικό Κέντρο. Το Εργατικό Κέντρο στη Ζάκυνθο ελέγχεται από το ΠΑΜΕ αλλα δεν κατάφερε να μας διώξει, παρ’ ότι το επιχείρησε. Είναι νίκες όλα αυτά και δείχνουν ποια είναι η διάθεση του κόσμου.

Ήταν μια μάχη δύσκολη που την δώσαμε και την κερδίσαμε με το μέγεθος που έχουμε. Τρία είναι τα πράγματα που πρέπει να κάνουμε για το παρακάτω. Η εφημερίδα πρέπει να πάει παντού. Έχω ένα φοβερό παράδειγμα για το τι σημαίνει η δύναμη της εφημερίδας. Εμείς στη Ζάκυνθο είχαμε ένα σύντροφο πραγματικά διαμάντι, το Γιάννη Μακρή που έφυγε από τη ζωή πριν από 13 χρόνια. Φέτος, που πήγαμε στη ΔΕΗ παρά του ότι είχαμε να πάμε δέκα χρόνια όταν βγάλαμε την εφημερίδα μας έλεγαν το όνομα του. Αυτός ο σύντροφος δεν υπάρχει πια ως φυσική παρουσία, αλλά τον ξέρουν από την εφημερίδα του. Ένα πράγμα έκανε ακόμα και όταν ήταν ο μόνος σύντροφος στη Ζάκυνθο. Λειτουργούσε με κέντρο την εφημερίδα.

Το δεύτερο είναι οι εβδομαδιαίες συζητήσεις. Να τις μαθαίνει ακόμα περισσότερος κόσμος και να έρχεται εκεί. Στην τελευταία συζήτηση που κάναμε, μπήκαμε μέσα 6.30 και ο κόσμος δεν μας άφηνε να φύγουμε.

Το τρίτο είναι οι στρατολογίες. Να προτείνουμε να οργανωθεί ο κόσμος που μας ψήφισε, ο κόσμος που δεν μας ψήφισε και ο καθένας που είναι δίπλα μας.

Έχουμε βάλει στόχο να φτιάξουμε δυνατές τοπικές επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όλα τα Επτάνησα.

Τόνια Λαχανιώτη, Περιφερειακός Σύμβουλος Ιονίων Νήσων