Να οργανωθούμε μέχρι τη νίκη!

Γι’ αυτό έχουν εξαπολύσει τη χειρότερη συκοφαντική επίθεση με τα μεγαλύτερα ψέματα. Λένε ότι οι ΔΕΚΟ είναι ζημιογόνες και φταίνε για το δημόσιο χρέος. Λένε ότι οι εργαζόμενοι εκεί είναι προνομιούχοι και υψηλόμισθοι γιατί είναι όλοι ρουσφέτια του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Λένε ότι τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ είναι «ρετιρέ» που δεν έχουν καμιά σχέση με τον συνδικαλισμό των υπόλοιπων εργαζόμενων. Με τέτοιες ψευτιές προσπαθούν να κρύψουν την αλήθεια.

Η αλήθεια είναι ότι οι ΔΕΚΟ ήταν και είναι αιμοδότης για τα κέρδη του ελληνικού καπιταλισμού. Μόνο οι τράπεζες ρουφάνε κάθε χρόνο δισεκατομμύρια από τα δάνεια που έχουν δώσει στις ΔΕΚΟ. Αλλά και πολλές άλλες επιχειρήσεις πλουτίζουν από αυτές: Πού θα ήταν τα κέρδη της Vodafone χωρίς τον ΟΤΕ, ή του Mega και του ΑΝΤ1 χωρίς την ΕΡΤ, για να μην μιλήσουμε για τον Μυτιληναίο ή τον Κοπελούζο και τη ΔΕΗ. Αν αυτό που φαίνεται στους ισολογισμούς των ΔΕΚΟ είναι μόνο οι ζημιές, αυτό είναι «δημιουργική λογιστική» των τραπεζιτών και των υπουργών που τους υπηρετούν. Και είναι επίσης αποτέλεσμα των «τοξικών» κερδοσκοπικών επιλογών των διοικητών, όπως στην περίπτωση της Αγροτικής που έχασε 1 δις σε ομόλογα όπως αποκαλύπτουν οι εργαζόμενοι.

Το ίδιο αλήθεια είναι ότι τα μισθολόγια και οι κανονισμοί των ΔΕΚΟ είναι οδηγός για τις κλαδικές συμβάσεις χιλιάδων εργαζόμενων στις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα. Κάθε χτύπημα στους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας στις ΔΕΚΟ λύνει τα χέρια στους μεγαλοεργοδότες για να πελεκήσουν το μηνιάτικο και να διαλύσουν τα ωράρια παντού. Γιατί ο συνδικαλισμός στις ΔΕΚΟ δεν χαρίστηκε από το κράτος, κατακτήθηκε με σκληρές απεργιακές μάχες. Δεν υπάρχει δεκαετία από τη Μεταπολίτευση και μετά που να μην σημαδεύτηκε από τέτοιες συγκρούσεις.

Ενωμένοι

Γι’ αυτό η σημερινή σύγκρουση είναι υπόθεση ολόκληρης της εργατικής τάξης. Φρόντισε, άλλωστε, να το ομολογήσει η ίδια η κυβέρνηση αφού έβαλε στο ίδιο πολυνομοσχέδιο το κλάδεμα των ΔΕΚΟ και  την καθιέρωση των επιχειρησιακών συμβάσεων για τους εργοδότες σε όλο τον ιδιωτικό τομέα. Τώρα είναι η στιγμή για να δώσουμε ενωμένοι την πιο σκληρή απεργιακή και πολιτική απάντηση σε όλους αυτούς.

Πριν από ένα μήνα γράφαμε σε αυτές εδώ τις στήλες. «Είναι ρεαλιστικό να πάμε στην Πανεργατική απεργία της 15 Δεκέμβρη σε κατάσταση απεργιακού ξεσηκωμού». Στο διάστημα που μεσολάβησε πολλοί κλάδοι έχουν βάλει μπροστά και το κάνουν πράξη. Ξεκίνησαν οι εργάτες των Δήμων και οι Ναυτεργάτες με τις πρώτες απεργίες διαρκείας, που έστω κι αν σκόνταψαν στους συμβιβασμούς των ηγεσιών τους έστειλαν μηνύματα όπως τα πρώτα χελιδόνια της άνοιξης. Τη σκυτάλη πήραν οι εργαζόμενοι στις Συγκοινωνίες και στον ΟΣΕ που ανοίγουν δρόμους για όλους μας. Και από δίπλα οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ που συντονίζονται από τα κάτω για να βγάλουν απεργίες σε πείσμα των πιο συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών.

Αυτή η δυναμική, ενισχυμένη από τον αέρα της Πανεργατικής, μπορεί να τσακίσει όλες τις «συναινέσεις» του Παπανδρέου με τον Σαμαρά, τον Καρατζαφέρη και τη Μπακογιάννη. Αλλά για να πάρει ακαταμάχητες διαστάσεις χρειάζεται τη δύναμη μιας αριστεράς ξεκάθαρης τόσο στις μορφές πάλης όσο και στις προγραμματικές απαντήσεις και προοπτικές. Μιας αριστεράς που στηρίζει την κλιμάκωση των αγώνων με απεργίες διαρκείας εδώ και τώρα. Και ταυτόχρονα δίνει πολιτική κάλυψη σε αυτή την κλιμάκωση προβάλλοντας τις αντικαπιταλιστικές λύσεις απέναντι στην κρίση  με διαγραφή του χρέους, κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, ανυπακοή στην ΕΕ και το ΔΝΤ.

Αυτή την αριστερά παλεύουμε για να χτίσουμε. Κάθε απεργός αυτών των κρίσιμων ημερών, δίπλα στη συμμετοχή του στις απεργιακές φρουρές και στα συλλαλητήρια πρέπει να βάλει τον εαυτό του μέσα και σ’ αυτή την προσπάθεια. Είναι ώρα να οργανωθούμε για να νικήσουμε.