Ενα ημερολόγιο που αξίζει να μπει σε κάθε σπίτι

Από την μάχη ενάντια στις απολύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις, ενάντια στις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, μέχρι τις πολιτικές μάχες ενάντια στο Σύμφωνο Σταθερότητας και το Μνημόνιο, για την ρήξη με την ΕΕ και τη διαγραφή του χρέους, τα προχωρήματα της εργατικής τάξης τον χρόνο που τελειώνει φαντάζουν τεράστια. Το 2010 θα μείνει στην ιστορία ως το έτος με τις περισσότερες πανεργατικές από την μεταπολίτευση και μετά -8 με αυτή της Τετάρτης 15 Δεκέμβρη- και μαζί θα καταγραφεί ως η χρονιά με την μεγαλύτερη απεργία, αυτή της 5 Μάη, ενώ εκκρεμεί η μεγάλη απεργιακή μάχη της 15 Δεκέμβρη. Μια μάχη που γίνεται εν μέσω ενός νέου κύματος αντιστάσεων και απεργιών.

Μπορεί η απεργιακή ανάπτυξη που βλέπουμε όλο αυτό το χρονικό διάστημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη να φαίνεται σήμερα σαν δεδομένη όμως τίποτα από όλα αυτά δεν έγιναν αυτόματα. Την ώρα που η γραφειοκρατική συνδικαλιστική ηγεσία αρνιόταν να οργανώσει οποιαδήποτε αντίσταση, η κυβέρνηση και τα αφεντικά -με τις πλάτες της ΕΕ και των γερακιών του ΔΝΤ- έκαναν παζάρια για την είσοδο στον μηχανισμό στήριξης και την σταδιακή ανακοίνωση της μεγαλύτερης επίθεσης σε όλα τα κεκτημένα, εργασιακά και κοινωνικά, των εργαζόμενων. Όμως δεν τους πέρασε!

Από το τέλος του Γενάρη και για το πρώτο εξάμηνο θα ξετυλιγόταν ένα κύμα απεργιών που θα τράνταζε ολόκληρη την Ευρώπη.

Τι και αν οι Παναγόπουλοι και οι Σόμπολοι θέλησαν να απομονώσουν τις φωνές της αντίστασης; Τι και αν προσπάθησαν να φιμώσουν όποιον κλάδο αντιστεκόταν θέλοντας να παρουσιάσουν την εικόνα μιας εργατικής τάξης παραδομένης στην μοίρα της; Τελικά, ο χρόνος κλείνει με ένα απεργιακό κύμα ακόμα πιο ορμητικό, ακόμα πιο δυνατό, ακόμα πιο οργανωμένο και συντονισμένο από το προηγούμενο.

Είναι αυτή η μάχη -πρώτα από όλα της ενημέρωσης και της παρουσίασης των δυνάμεων που διαθέτει η εργατική τάξη στο πόλεμο που έχουν κηρύξει τα αφεντικά- που κάνει την Εργατική Αλληλεγγύη ένα τόσο σημαντικό ενημερωτικό έντυπο των εργαζόμενων στην Ελλάδα.

Σε αυτή τη μάχη το καλαίσθητο -γεμάτο με εικόνες δράσης και ελπίδας- ημερολόγιο της Εργατικής Αλληλεγγύης δεν είναι μόνο ένας ακόμα τρόπος ενίσχυσης της φωνής των εργατών, αλλά μετατρέπεται σε ένα σημαντικό βοήθημα που πρέπει να κρεμαστεί σε κάθε μικρό ή μεγάλο εργατικό χώρο. Σαν μια υπενθύμιση των δυνατοτήτων που έχει η εργατική τάξη στην μάχη που έρχεται μπροστά. Τη μάχη για να σώσουμε τις δουλειές και τις ζωές μας. Τη μάχη για μια κοινωνία που θα βάζει τις ανάγκες των εργατών πάνω από τα κέρδη των αφεντικών.