“Ο,τι αποφάσεις έχουν βγει είναι από την πίεση του κόσμου”

Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο κέντρο των επιθέσεων του Μνημονίου με την κυβέρνηση να έχει εξαπολύσει τη μεγαλύτερη συκοφαντική εκστρατεία εναντίον τους. Τι απαντάτε σε όσα ακούγονται για τους μισθούς και τα επιδόματά σας;

Οι συκοφαντίες ήταν πάντα όπλο των εκάστοτε κυβερνήσεων όταν ήθελαν να εκβιάσουν και να περάσουν τα μέτρα τους στους εργαζόμενους. Στο παρελθόν ξανά αυτός ο κλάδος δέχτηκε ανάλογη επίθεση και έφτασε το ’92 στην ιδιωτικοποίηση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Τώρα μία άλλη κυβέρνηση, μαζί με την ξένη οικονομική κατοχή του ΔΝΤ και της ΕΕ, έχουν στοχοποιήσει πάλι τις ΔΕΚΟ και όχι μόνο τις συγκοινωνίες. Ο σκοπός τους ένας. Να πετύχουν την ιδιωτικοποίηση που δεν κατάφεραν τότε, να δοθούν οι ΔΕΚΟ στο κεφάλαιο και τα μεγάλα συμφέροντα. Οι εργαζόμενοι θα απαντήσουν κι αυτή τη φορά όπως απάντησαν το ‘92-’93.

Οταν έναν οδηγό λεωφορείου -που από τις 4 το πρωί πάει για δουλειά, δεν έχει Κυριακές, δεν έχει γιορτές, δεν ξέρει αργίες και φτάνει να παίρνει 1200 ευρώ το μήνα- οι κυβερνώντες τον θεωρούν προνομιούχο, προφανώς μπερδεύουν το δικό τους μεροκάματο με το μηνιάτικο των οδηγών. Η ζωή που κάνουμε είναι η ίδια με όλους τους εργαζόμενους. Ο μισθός μας είναι για να ξεπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας προς το κράτος τους και τις τράπεζές τους.

Οσο για τα ελλείμματα, έχουν δημιουργηθεί με ευθύνη των κυβερνήσεων. Μη ξεχνάμε ότι οι ΔΕΚΟ είναι κοινωφελούς χαρακτήρα, προσφέρουν υπηρεσίες στον πολίτη και έτσι πρέπει να είναι. Αυτό έχουμε διεκδικήσει και καταφέρει εμείς οι εργαζόμενοι. Εμείς σαν εργαζόμενοι θέλουμε πρώτα απ’όλα να διαφυλάξουμε τον δημόσιο και κοινωφελή χαρακτήρα τους. Σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις που, ενώ παρουσιάζουν κοινωνική πολιτική μέσω των ΔΕΚΟ, όταν μπαίνουν στη μέση τα ιδιωτικά συμφέροντα, θέλουν να τους τις προσφέρουν. Δεν έχουμε προχωρήσει σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις μόνο γιατί θα χάσουμε το «μεγάλο» μισθό μας. Πάλι φτωχοί θα είμαστε. Οι μεγάλες απώλειες θα είναι για τον κόσμο.

Αυτή τη στιγμή το επιβατικό κοινό έχει συγκοινωνία, με 15 ευρώ το μήνα για λεωφορεία-τρόλεϋ-τράμ ή 35 ευρώ και όλα τα Μέσα. Αυτό με τον ιδιώτη θα είναι ανάμνηση. Ο ιδιώτης ένα πράγμα έχει στόχο με το που θα πατήσει το πόδι του, το κέρδος και μόνο το κέρδος. Και αυτό δε θα το βγάλει μόνο συμπιέζοντας το μισθό των εργαζόμενων, κάτι που έχει αναλάβει αυτή η κυβέρνηση. Θα τα βγάλει από τον επιβάτη. Παράδειγμα, διαδρομή Ακαδημίας-Σαρωνίδα κοστίζει 1,20 ευρώ. Με τον ιδιώτη κοστίζει 3,80 ευρώ. Ο ιδιώτης για τα 3,80 επιδοτείται κι αυτός από την κυβέρνηση, με τη διαφορά ότι αυτός τα παίρνει τα λεφτά, ενώ ο ΟΑΣΑ έχει να πάρει χρόνια. Και με πολύ πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΑΣΑ, παραιτήθηκαν από κάθε απαίτηση και προστέθηκαν τα χρωστούμενα λογιστικά σα μετοχικό κεφάλαιο στην εταιρία έτσι ώστε να μπορεί να πάει στις τράπεζες να δανειστεί. Ολη η ιστορία γίνεται για ένα και μόνο λόγο, να μεγαλώνει, να πλουτίζει το κεφάλαιο.

Στα ίδια πλαίσια, της «εξυγίανσης» όπως το λένε αυτοί, συκοφάντηση των αστικών συγκοινωνιών και ταλαιπωρία του κοινού το λέμε εμείς, κόψανε γραμμές, συγχωνεύσανε γραμμές. Προφανώς αυτοί που το έκαναν δεν χρησιμοποιούν το λεωφορείο, αλλιώς δε θα τολμούσαν. Θέλουν, λέει, οι αστικές συγκοινωνίες να είναι λειτουργικές, στην πραγματικότητα θέλουν να διώξουν τον κόσμο από τις αστικές συγκοινωνίες. Ολόκληροι δήμοι, ειδικά οι φτωχογειτονιές, όπως είναι ο Κορυδαλλός, η Ηλιούπολη, το Περιστέρι μένουν χωρίς σύνδεση με το κέντρο. Αναγκάζονται οι επιβάτες, εκεί που έκαναν μια διαδρομή μισή ώρα το πολύ για το κέντρο, τώρα να τους παίρνει διπλάσιο χρόνο και βέβαια σε συνθήκες κουτιού σαρδέλας. Ο ίδιος ο κόσμος εκφράζει την αγανάκτησή του. Λέμε στον κόσμο να κατανοεί ότι υπεύθυνοι δεν είναι οι οδηγοί των λεωφορείων που τώρα αγωνίζονται, υπεύθυνοι είναι αυτοί που κάθε πρωί τους περιμένει το υπηρεσιακό αυτοκίνητο με τον οδηγό του στην πόρτα σπιτιού τους.

Οπως είπες, στο στόχαστρο είναι όλες οι ΔΕΚΟ και όχι μόνο οι συγκοινωνίες. Πώς νομίζεις ότι πρέπει να κινηθούν οι εργαζόμενοι στις άλλες ΔΕΚΟ;

Το ΔΝΤ το μόνο αστεράκι που βάζει και εξαιρεί είναι τους πέντε έξι δημοσιογράφους, τσιράκια των αφεντικών και του κεφαλαίου, που αυτή τη στιγμή σαν κυβερνητικοί εκπροσώποι παπαγαλίζουν τα σχέδια της κυβέρνησης και της τρόικας. Δεν πρόκειται να εξαιρέσει κανέναν πολίτη και εργαζόμενο είτε είναι Ελληνας ή μετανάστης, είτε ζει στην Αθήνα, τον Εβρο ή την Κρήτη. Ολοι θα πληρώσουν τις τράπεζες και το κεφάλαιο.

Η άλλη πλευρά ποντάρει πολλά στη σαλαμοποίηση, διασπώντας τον ένα κλάδο από τον άλλο, τη μία επιχείρηση από την άλλη, ισοπεδώνοντας κοινωνικές ομάδες και προωθώντας το σύγχρονο επικοινωνιακό εργαλείο που δεν είναι άλλο από τον κοινωνικό αυτοματισμό. Ετσι προσπαθούν να μετατρέψουν τη διαμάχη μεταξύ πλουσίων και φτωχών, σε διαμάχη ανάμεσα στον εργαζόμενο των 1000 ευρω και τον εργαζόμενο των 700 ευρώ, ανάμεσα στον εργαζόμενο των 700 ευρώ και τον εργαζόμενο παρτ-τάιμ των 500 ευρώ και ανάμεσα σε όλους αυτούς και τον άνεργο. Αυτό έγινε και με τους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ που απολύθηκαν. Τους συκοφάντησαν, τους διέσυραν και γι’ αυτό πρέπει παντού και πάντα το αίτημά μας να είναι να γυρίσουν οι απολυμένοι του ΜΕΤΡΟ.

Είναι γεγονός ότι οι εργαζόμενοι έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι το Μνημόνιο δε θα εξαιρέσει κανένα. Ολο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι μόνο με την ενότητα και την αλληλεγγύη θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τα μέτρα και αυτούς που τα υπογράφουν. Ετσι δημιουργήθηκε και ο Συντονισμός των ΜΜΜ. Οι ΔΕΚΟ έχουν τη δύναμη να νικήσουν γιατί είναι ο λαός και ο λαός πάντα έχει δύναμη. Ο Συντονισμός είναι ανοιχτός σε όλους.

Συντονισμένη απεργία διαρκείας στα ΜΜΜ από την Κυριακή 12 Δεκέμβρη. Πώς φτάσατε σε αυτή την απόφαση; Υπήρξαν εμπόδια και πώς ξεπεράστηκαν;

Οταν δημιουργήθηκε την περασμένη Ανοιξη ο Συντονισμός, αυτό έγινε με πρωτοβουλία του τότε προεδρείου του Συνδικάτου ΟΑΣΑ και της Ομοσπονδίας Μεταφορών. Δεν μπορώ να πω ότι έτυχε ευρύτατης αποδοχής από την αρχή. Παρατάξεις όπως η ΠΑΣΚΕ προσπαθούσαν να ανατρέψουν κάθε σχέδιο ενότητας και μαζικής πάλης ενάντια στο καθεστώς. Ετσι έγιναν κάποιες κινητοποιήσεις την άνοιξη και σταμάτησαν. Υπήρχαν δηλαδή και υπάρχουν πολλά προβλήματα μέσα στο Συντονισμό.

Μετά το καλοκαίρι, φτάσαμε σε μια περίοδο που είχαν αρχίσει να φαίνονται πλέον ανοιχτά οι προθέσεις της κυβέρνησης για τις ΔΕΚΟ των αστικών συγκοινωνιών. Ξανά οι ίδιες δυνάμεις θέλησαν να σταματήσουν τις αντιδράσεις. Ως διά μαγείας, σε δύο σωματεία, στο ΜΕΤΡΟ και την ΕΘΕΛ έγιναν προσπάθειες να ανατραπούν τα προεδρεία. Στην ΕΘΕΛ πέτυχε και την ηγεσία την πήρε η ΠΑΣΚΕ που προσπάθησε να ελέγξει τα πράγματα. Εντελώς πραξικοπηματικά, χωρίς τη συναίνεση του κόσμου και παρά την απόφασή του και εντολή του μέσα από γενική συνέλευση για αντιπροσωπευτικό αναλογικό προεδρείο στο Συνδικάτο, προχώρησαν σε ένα προεδρείο καθαρό ΠΑΣΟΚ και η πρώτη ανακοίνωση που έβγαλαν προς τον τύπο ήταν ότι οι οδηγοί δεν πάνε για απεργιακές κινητοποιήσεις.

Ξέραμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, ξέραμε με ποιους τα βάζαμε. Ξέραμε, όμως, τόσο καιρό τι είχαμε για αντιπολίτευση μέσα στο Συνδικάτο. Ο,τι κίνηση έχει γίνει το τελευταίο καιρό, ό,τι συντονιστικό έχει βγει και ό,τι αποφάσεις έχουν βγει, είναι, θέλοντας και μη, από την πίεση του κόσμου. Εκεί βασιστήκαμε όταν προτείναμε απεργία διαρκείας στη γενική συνέλευση δυο μήνες πριν αλλά και μετά. Κι ας μας έλεγαν κάποιοι, που στην ουσία δεν ήθελαν την απεργία, ότι δεν είναι ώριμα τα πράγματα και ότι το καίμε το χαρτί της διάρκειας έτσι. Το αντίθετο έγινε. Πατήσαμε στη διάθεση των εργαζόμενων και έτσι σήμερα αναγκάσαμε τις δυνάμεις μέσα στο Συντονισμό που δεν ήθελαν και εξακολουθούν να μη θέλουν την απεργία διαρκείας, να την εξαγγέλλουν.

Ετσι πάρθηκαν στη συνεδρίαση του Συντονισμού την περασμένη Πέμπτη οι τελευταίες αποφάσεις για στάση εργασίας 10πμ-4μμ την Κυριακή 12/12, τις ώρες που θα ήταν ανοιχτά τα πολυκαταστήματα. Στην απόφαση τελικά να μην ανοίξουν, πιστεύω έπαιξε ρόλο η κινητοποίηση των συγκοινωνιών να κατεβάσουν τους εργαζόμενους αλλά όχι τους πελάτες. Κι αν τολμήσουν να το ξανακάνουν, άσχετα με τα δικά μας προβλήματα, θα τους απαντήσουμε με τον ίδιο τρόπο. Τη Δευτέρα 13/12, στάση εργασίας 11πμ-5μμ με συγκέντρωση 12.30 στο υπουργείο Μεταφορών, την Τρίτη 24ωρη απεργία και πορεία στο Σύνταγμα, την Τετάρτη 15/12 στάσεις εργασίας από την έναρξη βάρδιας έως τις 9πμ και από τις 9μμ έως τη λήξη για να κατέβει ο κόσμος στη συγκέντρωση. Και την Πέμπτη 16/12, νέα 24ωρη απεργία, κάτι που δυστυχώς ξέχασε ο πρόεδρος του Συνδικάτου της ΕΘΕΛ και είπε ότι θα γίνει νέα συνεδρίαση του ΔΣ να αποφασίσει και αυτή τη μέρα. Αν δε το πράξει, θεωρώ ότι θα είναι σκόπιμη και προβοκατόρικη προς διάλυση του συντονιστικού η ενέργεια αυτή. Γιατί τα άλλα συνδικάτα των συγκοινωνιών την έχουν πάρει την απόφαση.

Πιστεύω ότι η πρωτοβουλία ανήκει ξανά στους εργαζόμενους. Υπάρχουν περιθώρια για περισσότερη δράση, με γενικές συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα για να μην μπορούν οι παραπάνω δυνάμεις να ανατρέπουν αποφάσεις στα δικαστήρια ή στα κλειστά διοικητικά συμβούλια όπως έγινε με την 24ωρη απεργία της Παρασκευής 10/12 που ενώ αποφασίστηκε αρχικά από το Συντονισμό, στη συνέχεια πάρθηκε πίσω.

Συμμετέχεις στην Επιτροπή Αλληλεγγύης Συνδικαλιστών και Συνδικάτων. Ποια πιστεύεις ότι είναι η προσφορά της;

Τους αγωνιστές της Επιτροπής Αλληλεγγύης τους βλέπουμε πιο πολύ κι από τους εκλεγμένους του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνδικάτου, σε πορείες και αμαξοστάσια. Αν μη τι άλλο, είναι οι μόνοι που έρχονται και ενημερώνουν τους εργαζόμενους για τα όσα φέρνουν τα μέτρα. Πιστεύω κάποια στιγμή η Επιτροπή Αλληλεγγύης να γίνει πλειοψηφία στον εργασιακό χώρο που λέγεται ΕΘΕΛ, έτσι ώστε με τη δράση της να μπορέσει να αλλάξει τα όσα, με μαεστρία και επιμέλεια, προσπαθούν κάποιοι να περάσουν. Η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον για μας τους εργαζόμενους είναι όλοι αυτοί που μας κυβερνούν να ανατραπούν, γνήσια, όπως ξέρει ο λαός, με εξέγερση.

Ο Α. Κασιμέρης μίλησε στη Λένα Βερδέ