Εργατικό κίνημα
Το ΠΑΜΕ και η απεργία στις 7 Απρίλη

H απεργία στις 7 Απρίλη έπιασε το νήμα από τις τρεις Πανεργατικές και τις δεκάδες κινητοποιήσεις ενάντια στη διάλυση του ασφαλιστικού. Τα απεργιακά συλλαλητήρια με τη συμμετοχή των εργαζόμενων στο δημόσιο, αλλά και τα ΜΜΕ έστειλαν για άλλη μια φορά το μήνυμα στην κυβέρνηση: να μην τολμήσει να καταθέσει το νομοσχέδιο-σφαγείο στη Βουλή.
 
Η απεργία πέτυχε και αυτή είναι μια πίεση όχι μόνο πάνω στην κυβέρνηση, αλλά και στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που από τις 4 Φλεβάρη και μετά είχε επιχειρήσει να κατεβάσει τα ρολά, να οδηγήσει στην αδράνεια όλα τα μαχητικά κομμάτια της εργατικής τάξης, αλλά και των επιστημονικών κλάδων που χτυπιούνται σκληρά από το επικείμενο νομοσχέδιο. 
 
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κρύβονται πίσω από την υπόσχεση ότι θα υπάρξει 48ωρη απεργία με την κατάθεση του νομοσχεδίου. Δίνουν με αυτόν τον τρόπο χώρο και χρόνο στην κυβέρνηση να κάνει τους ελιγμούς της. 
 
Πρόβλημα είναι ότι δίπλα στους γραφειοκράτες σε αυτή τη φάση κινείται και το ΠΑΜΕ. Στις παρεμβάσεις του τονίζει με κάθε τρόπο ότι η μεγάλη μάχη είναι η 48ωρη απεργία, αν φέρει η κυβέρνηση το νομοσχέδιο στη Βουλή. 
 
Κινείται με τους ίδιους όρους που κινείται η ηγεσία της ΓΣΕΕ παρά τη διαφορετική φρασεολογία του. Για αυτό και δεν μπήκε από την αρχή στην οργάνωση της απεργίας στις 7 Απρίλη. Η απεργία ήταν «θαμμένη» από το Ριζοσπάστη, τη στιγμή που αφιέρωνε πρωτοσέλιδα για τα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ στις 31 Μάρτη.  
 
Μπορεί κάποιοι να πουν ότι αυτή η κριτική είναι υπερβολική ή εμπαθής. Όμως, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ ξεπέρασαν τον εαυτό τους, κοντράροντας την πρόταση για απεργία σε δύο σημεία που δεν ανήκουν στην ΑΔΕΔΥ και θα εξασφάλιζαν ότι η απεργία στις 7/4 θα έπαιρνε πανεργατικά χαρακτηριστικά. 
 
Στην ΕΣΗΕΑ τη Δευτέρα 4/7 καταψήφισαν την πρόταση για απεργία με αντιπρόταση για 48ωρη αν έρθει το νομοσχέδιο στη Βουλή. Το ίδιο έκαναν και την επόμενη μέρα στη συνεδρίαση του Διασωματειακού παρόλο που στην απεργία μπήκαν και η ΕΠΗΕΑ και η ΕΣΠΗΤ. 
 
Δικαιολογία
Η δικαιολόγηση της στάσης τους ήρθε την Πέμπτη 7/4 στο Ριζοσπάστη σε κείμενο με τίτλο «Σε ρόλο υπονομευτή». Το άρθρο ανέφερε: «Η απόφαση και η κήρυξη της απεργίας έγιναν με τρόπο που προαναγγέλλει τον εκφυλισμό της κινητοποίησης» και παρακάτω εξηγούσε ότι δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για να οργανωθεί η απεργία. 
 
Τι συνέβη όμως στην Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ); Εκεί η συζήτηση για τη συμμετοχή στην απεργία έγινε στις 28 Μάρτη. Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για έλλειψη χρόνου, ειδικά όταν οι κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό έχουν ξεκινήσει από την πρώτη στιγμή της δεύτερης επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές. Οι αντιπρόσωποι του σωματείου της ΠΕΝΕΝ πρότειναν την απεργιακή συμπόρευση με τους εργαζόμενους της ΑΔΕΔΥ για να σπάσει η αδράνεια που προωθεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ. 
 
Όπως αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους: «Το πρωτοφανές στην συνεδρίαση της ΠΝΟ ήταν το γεγονός ότι θλιβεροί πρωταγωνιστές ενάντια στην κάθοδο στην απεργία ήταν για άλλη μια φορά οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και των Σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ ΠΕΕΜΑΓΕΝ (Μάγειροι), οι οποίοι πρωτοστάτησαν να μην ληφθεί απόφαση βοηθούντος και του γηραλέου Γ.Γ της ΠΝΟ, ο οποίος συμφώνησε μαζί με τις δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού η απόφαση για απεργία να παρθεί με την κατάθεση στην Βουλή του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό». 
 
Οι γραφειοκράτες κρατάνε πίσω τη δυναμική που έχει αναδειχθεί από τις απεργιακές κινητοποιήσεις με το κλασικό επιχείρημα ότι «δεν τραβάει ο κόσμος». Το ΠΑΜΕ πετάει την μπάλα στην εξέδρα και μιλάει για την επιτυχία μιας 48ωρης σε απροσδιόριστο χρόνο. 
Η πλειοψηφία της βάσης των σωματείων ξέρει ότι αν φτάσει ένα νομοσχέδιο στη Βουλή, είναι ήδη αργά. Για αυτό και έχει αγκαλιαστεί θερμά από όλους το σύνθημα: να μην φτάσει ποτέ η κυβέρνηση στην κατάθεση, να το πάρει πίσω.  
 
Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο Συντονισμός ενάντια στα Μνημόνια, εκατοντάδες μαχητικοί αγωνιστές πανελλαδικά παλεύουν με αυτή τη γραμμή. Να γίνει εδώ και τώρα 48ωρη απεργία αποτροπής της κατάθεσης. Με οργάνωση από τα κάτω, με την πραγματοποίηση Γενικών Συνελεύσεων που θα οργανώσουν τη μαζική συμμετοχή και τις περιφρουρήσεις τις ημέρες της απεργίας. Αυτή είναι η γραμμή που μπορεί να αναγκάσει την κυβέρνηση να κάνει πίσω. 
 
Και μαζί με την μαχητική απεργιακή πρόταση πάει πακέτο η πρόταση για την εργατική εναλλακτική χωρίς μισόλογα. Κανένας
συμβιβασμός με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Σύγκρουση με την ΕΕ-Φρούριο των Μνημονίων και του ρατσισμού, να ανοίξουν τα σύνορα για τους πρόσφυγες. Πάλη για τη διαγραφή του χρέους, για την κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, πάλη για την αντικαπιταλιστική ανατροπή.