Διεθνή
Panama Papers: Τα βρόμικα κόλπα των καπιταλιστών

Όλοι αυτοί που μιλάνε για τις αναγκαίες θυσίες, για τις δημόσιες δαπάνες που πρέπει να περικοπούν, για τους μισθούς που πρέπει να πέσουν κι άλλο για να γίνει “ανταγωνιστική” η οικονομία, συναντήθηκαν στις λίστες των Panama Papers που ήρθαν στο φως την περασμένη βδομάδα.
 
Στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους με 28 χιλιάδες πληθυσμό, το παναμέζικο γραφείο Μοσάκ Φονσέκα, είχε ανοίξει 100 χιλιάδες επιχειρήσεις. Άλλες εκατό χιλιάδες σε αντίστοιχα εξωτικά μέρη ανά τον κόσμο που λειτουργούν ως φορολογικοί παράδεισοι. Έχεις κονομήσει μερικά εκατομμύρια δολάρια από λαθρεμπόριο, κομπίνες, μίζες ή από τις “νόμιμες επενδύσεις” σου και απλώς θέλεις να γλιτώσεις τους φόρους; Η Μοσάκ Φονσέκα σου ανοίγει μια “επιχείρηση” με το κεφάλαιό σου. Η επιχείρηση αυτή θα “επενδύει”. Οχι, δεν θα ανοίξει κανένα εργοστάσιο, ούτε θα προσλάβει προσωπικό, απλώς θα αγοράζει ακίνητα στο Λονδίνο όταν οι τιμές ανεβαίνουν, θα τα πουλάει για να αγοράζει πετρέλαιο όταν πέσει στα 20 δολάρια και στο μεταξύ θα παίζει με νομίσματα και ομόλογα.
 
Κάθε φορά που μιλάνε για τις “αγορές” που επιβραβεύουν κυβερνήσεις ή “ανησυχούν” και ανεβάζουν τα σπρεντ ή κατεβάζουν τα χρηματιστήρια, ας έχουμε στο μυαλό μας ότι πίσω από τα “αόρατα χέρια” αυτών των αγορών βρίσκονται τα βρόμικα χέρια τύπων που ξεκινάνε από το Λαναρά και τον Παπασταύρου (φιλο του Σαμαρά και του Μητσοτάκη), περνάνε από τις βασιλικές οικογένειες του Κόλπου και τους σφαγείς της αραβικής άνοιξης, για να φτάσουν ως τους ολιγάρχες του Πούτιν και της κινέζικης γραφειοκρατίας.
 
Το κλειδί πίσω από τις οφσόρ δεν είναι η διαφθορά των πολιτικών, όπου προτιμούν να επικεντρώνουν τα ΜΜΕ. Τα πολιτικά ονόματα μέσα σε 11,5 εκατομμύρια έγγραφα είναι καμιά εκατονπενηνταριά και φυσικά έχουν ιδιαίτερη σημασία. 
 
Συσσώρευση πλούτου
Το κλειδί είναι η τεράστια συσσώρευση πλούτου στα χέρια λίγων τις τελευταίες δεκαετίες, που σε συνδυασμό με την κρίση σημαίνει πως οι κάτοχοι αυτών των βουνών από λεφτά προτιμάνε να τα μετακινούνε από το νησί Τόρτολα στο νησί Νιαουέ, παρά να κάνουν την παραμικρή πραγματική επένδυση. Μόνο το παράδειγμα της μικρής Ισλανδίας να δούμε, εκεί το 1% των πιο πλούσιων από 4% του πλούτου της χώρας το 1995 έφτασε να ελέγχει το 20% το 2007. Είναι σύμφωνο με τη λογική τους, ότι μπορεί η ζωή της εργατικής τάξης να γίνεται κόλαση, αλλά στα λεφτά τους αξίζει ένας φορολογικός παράδεισος.
 
Παρότι όλα αυτά είναι μια γενική αλήθεια μέσα στον καπιταλισμό, η αποκάλυψη έρχεται σε μια στιγμή που ανακατεύει και παροξύνει την πολιτική κρίση σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη. Το βάθος της κρίσης μετατρέπει τέτοιου είδους “ατυχήματα” όπως η διάρρευση μιας λίστας σε πιθανή πηγή ανεξέλεγκτης αποσταθεροποίησης. Ο Ισλανδός πρωθυπουργός είναι μόνο ένα παράδειγμα. Ο Κάμερον που ετοιμάζεται για δώσει μάχη στο δημοψήφισμα για να παραμείνει η Βρετανία στην ΕΕ, παραδέχεται ότι εισέπραξε τα λεφτά απ’ την οφσόρ του πατέρα του. Ο Μάκρι της Αργεντινής, πάνω που ετοιμαζόταν να πάρει την εκδίκηση της Δεξιάς για τα σκάνδαλα του διεφθαρμένου Κιρτσνερισμού, είδε το ονοματάκι του στη λίστα. Το ίδιο έπαθαν και οι δεξιοί διώκτες της Ρουσέφ στη Βραζιλία. Το ίδιο το Κινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα πρέπει να διαχειριστεί την καταιγίδα, μιας και εμπλέκονται συγγενείς του προέδρου, και κανείς δεν θέλει ως ηγέτη της νέας εκστρατείας φιλελευθεροποίησης της οικονομίας κάποιον που έχει καταγεγραμμένα λερωμένη τη φωλιά του.
 
Ας μην έχει κανείς ελπίδα ότι οι αποκαλύψεις θα γίνουν αφορμή για περισσότερη “διαφάνεια” όπως ισχυρίζονται ορισμένοι. Το ζήτημα δεν είναι να μετρήσουμε πόσα κόλπα έχουν οι καπιταλιστές στα χέρια τους για να μεταφέρουν τα κέρδη τους από τα βουνά της Ελβετίας ως τα νησιά του Ειρηνικού. Το ζήτημα θα λυθεί μόνο όταν πάρουμε στα χέρια μας αυτόν τον πλούτο.