Οικονομία και Πολιτική
Μωυσής Λίτσης: Η απάτη της αξιολόγησης

Παρακολουθούμε καθημερινά στις τηλεοράσεις το σίριαλ της αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας. Ρεπορτάζ από το Χίλτον όπου μένουν οι εκπρόσωποι των δανειστών, αναλύσεις επί αναλύσεων, προθεσμίες, κυβερνητικές ακροβασίες και όλα αυτά διανθισμένα από τη μόνιμη επωδό: να κλείσει η αξιολόγηση για να αρθεί η αβεβαιότητα από την οικονομία.

 Η κυβέρνηση προσποιείται ότι έχει «κόκκινες γραμμές», προσπαθώντας να φανεί κοινωνικά ευαίσθητη και ότι αντιστέκεται στις απαιτήσεις των δανειστών για τα εργασιακά και τις συντάξεις.

Το νέο επιχείρημα του Μαξίμου, είναι τα περιβόητα «αντιμέτρα». Όταν και αν το πρωτογενές πλεόνασμα ξεπεράσει το 3,5% του ΑΕΠ που απαιτούν οι δανειστές -το πρωτογενές πλεόνασμα πάει όλο για την εξυπηρέτηση του χρέους- τότε η κυβέρνηση θα επιστρέψει με τη μορφή κάποιων επιδομάτων(;) τα μερικά εκατομμύρια ευρώ που θα περισσέψουν, αφού προηγουμένως θα έχει αφαιμάξει ό,τι έχει απομείνει από τoν ελληνικό λαό. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.

 Από τη άλλη τα κόμματα της αντιπολίτευσης πιέζουν να κλείσει η αξιολόγηση, χωρίς να μας λένε τι εννοούν. Να διαλύσουμε ακόμη περισσότερο τις ήδη διαλυμένες εργασιακές σχέσεις; Τη δημόσια υγεία; Να ξεπουλήσουμε τι ακόμη άραγε;

 Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας σε ένα κρεσέντο υποκρισίας, μιλώντας πριν από μερικές ημέρες σε εκδήλωση του Συνδέσμου Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων, επισήμανε ότι η αβεβαιότητα συνεχίζεται. «Η άμεση ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, μέσω ενός συμβιβασμού για την άμβλυνση των διαφορών μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των θεσμών, και η αποκατάσταση του κλίματος εμπιστοσύνης, αποτελούν πλέον μονόδρομο για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας το 2017, η οποία θα σηματοδοτήσει την επιστροφή στην κανονικότητα»!, μας είπε.

 Επιπλέον η Τράπεζα της Ελλάδας μας λέει ότι τον Φεβρουάριο έφυγαν από τις τράπεζες 2,5 δισ. ευρώ, λόγω της αβεβαιότητας για την αξιολόγηση.

 Αλήθεια πως έφυγαν τα 2,5 δισ. ευρώ εν μέσω capital controls; Από τον μέσο Έλληνα που στέκεται στην ουρά να πάρει τα 800 ευρώ που δικαιούται, αν τα έχει και αυτά;

 Η κατά 25% μείωση του ελληνικού ΑΕΠ τα επτά χρόνια της κρίσης, συγκρίνεται μόνο με την αντίστοιχη καταστροφή που έφερε το κραχ του ’29 και η Μεγάλη Ύφεση στην Αμερική του ’30.

 Φυσικά τότε αιτία δεν ήταν ο «κρατισμός», αλλά το ότι ο αμερικανικός και διεθνής καπιταλισμός λειτουργούσε ανεξέλεγκτα, πιστεύοντας στην αέναη πρόοδό του..

 Η κρίση του ’30 δεν αντιμετωπίστηκε με περισσότερο νεοφιλελευθερισμό αλλά με περιορισμό της καπιταλιστικής αρπακτικότητας.

 Οι δανειστές ζητούν τώρα να μην υπάρχει το παραμικρό εμπόδιο. Ο «φιλέλληνας» πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ έφθασε να δηλώσει ότι το ευρωπαϊκό κεκτημένο «δεν είναι υποχρεωτικό» για τις χώρες που βρίσκονται σε μνημόνιο, προκειμένου να δικαιολογήσει την απαίτηση των δανειστών να καταργηθούν και τυπικά οι ΣΣΕ, οι οποίες παραμένουν σε ισχύ στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της ΕΕ.

 Την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται δίνει μάχη για το όσο δυνατόν μικρότερο κόστος, το ΔΝΤ και η ΕΕ «πλακώνονται» μεταξύ τους, βλέποντας το αδιέξοδο της ίδιας τους της συνταγής «εξυγίανσης».

 Οι αντιθέσεις στον ιμπεριαλιστικό κόσμο θα οξυνθούν με την εκλογή Τραμπ, τις ολοένα και μεγαλύτερες αντιφάσεις της ΕΕ και του εγχειρήματος του ευρώ, γεγονός το οποίο κάθε άλλο παρά προμηνύει διεθνώς οικονομική και πολιτική σταθερότητα.

 Δεν είναι λοιπόν η αξιολόγηση αυτό που χρειάζεται η οικονομία, με τον κόσμο να ελπίζει κάθε φορά μάταια ότι έρχεται το τέλος…

 Αυτό που χρειάζεται είναι ο δρόμος της ρήξης με τις κυρίαρχες πολιτικές. Ένας δρόμος που κάθε άλλο παρά εύκολος είναι, είναι ωστόσο ο μόνος που μπορεί να δώσει προοπτική για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.