Συνέντευξη με τον Θανάση Διαβολάκη, μέλος του ΔΣ της ΟΙΕΛΕ και επικεφαλής της “Ανταρσία στο Λιμάνι”
Τι έχει σημάνει στον Πειραιά μια δημοτική αρχή δεμένη με τα επιχειρηματικά συμφέροντα; Υπάρχει εναλλακτική στον μονόδρομο της μεταμνημονιακής λιτότητας στους ΟΤΑ;
Ο απολογισμός της δημοτικής αρχής Μώραλη- Μαρινάκη είναι ένα τεράστιο τίποτα, τίποτα που θα βοηθούσε να γίνει έστω και λίγο καλύτερη η ζωή των κατοίκων του Πειραιά. Κι αυτό δεν είναι καθόλου αντιπολιτευτική υπερβολή. Ο Πειραιάς είναι μια τσιμεντένια μεγαλούπολη, χτυπημένη σκληρά από την οικονομική κρίση, χωρίς καθόλου πράσινο, χωρίς ελεύθερους χώρους, βρώμικη, χωρίς υποδομές, βυθισμένος στο κυκλοφοριακό χάος, με τις γειτονιές του να πλημμυρίζουν στην πρώτη νεροποντή. Με τα λιγοστά του νοσοκομεία να ασφυκτιούν, τα σχολικά του κτίρια κακοσυντηρημένα, τους παιδικούς σταθμούς να μην επαρκούν για όλα τα παιδιά. Για να μην μιλήσουμε για την ανύπαρκτη πολιτιστική κίνηση στην πόλη που είναι η μήτρα του σύγχρονου λαϊκού πολιτισμού, αντιλαλούσε κάποτε το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Ούτε για μαζικό αθλητισμό στην πόλη που στο τιμόνι της βρίσκεται το αφεντικό του μεγαλύτερου αθλητικού συλλόγου της χώρας. Αυτά σήμερα χρειάζονται υποδομές κι ο Πειραιάς δεν τις διαθέτει, ούτε κανείς φρόντισε ποτέ να τις αποκτήσει.
Αν κάτι έγινε απόλυτα φανερό αυτή την πενταετία, αυτό είναι το πρώτο μεγάλο ψέμα των εκλογών του 2014: ότι έρχεται ο μεγαλοεφοπλιστής, ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ και θα ρίξει λεφτά στην πόλη, κι η πόλη θα γίνει καλύτερη και θα χουμε δουλειές και θα ‘ρθει η ανάπτυξη. Κάθε άλλο. Στον Πειραιά έχουμε από τα υψηλότερα δημοτικά τέλη στη χώρα, παρόλα αυτά, από την κούνια της παιδικής χαράς, το βάψιμο του τοίχου ενός σχολείου, μέχρι το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όλα αποτελούν μια "ευγενική χορηγία της ΠΑΕ Ολυμπιακός". Η δημοτική αρχή σφυρίζει αδιάφορα για την επέκταση του λιμανιού της κρουαζιέρας στην Πειραϊκή, ένα φαραωνικό έργο από το οποίο η COSCO θα τσεπώσει 130 εκατομμύρια αλλά η παραλία της Πειραϊκής, και όχι μόνο, θα καταστραφεί για πάντα. Δεν έκανε τίποτα για να διεκδικήσει τα 80 στρέμματα στο Παλατάκι κοντά στη Σχολή Δοκίμων που θα μπορούσε να γίνει πνεύμονας ανάσας για την πόλη.
Ο Πειραιάς είναι κλασικό παράδειγμα μιας πόλης που κάποιοι (εφοπλιστές, μεγάλο κεφάλαιο, πολυεθνικές) κονομάνε τρελά και τους υπόλοιπους θερίζει η φτώχια, η ανεργία, η υποβάθμιση.
Ο νόμος "Κλεισθένης", συνέχεια του "Καλλικράτη", είναι το μνημόνιο στην τοπική αυτοδιοίκηση. Παγιώνει την κρατική υποχρηματοδότηση και αναγκάζει τους Δήμους να βάλουν κι άλλους φόρους. Μοναδική σχεδόν πηγή χρηματοδότησης είναι τα ΕΣΠΑ, όπου οι Δήμοι θα μπαίνουν συστήνοντας Α.Ε. με ιδιώτες, ενώ τα ακίνητά τους μεταβιβάζονται στο Υπερταμείο. Ο Πειραιάς είναι μια πόλη υποθηκευμένη από ένα τεράστιο δημοτικό χρέος (το υψηλότερο στη χώρα) για την εξυπηρέτηση του οποίου οι Πειραιώτες πληρώνουν πάνω από επτά εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Φανταστείτε αυτά τα χρήματα να έπεφταν στις γειτονιές του Πειραιά... Εμείς διεκδικούμε τη διαγραφή του χρέους, απαλλαγή των άνεργων και των χαμηλόμισθων από τα δημοτικά τέλη, γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης.
Όμως υπάρχει και ο άλλος Πειραιάς, ο Πειραιάς της αντίστασης…
Θα μπορούσε κανείς, με βάση τα παραπάνω, να ρωτήσει: "Μα καλά, δεν έχει τίποτα καλό αυτή η πόλη"; Κι η αλήθεια είναι πως έχει. Έχει τις γειτονιές της και τα λιμάνια της, έχει την εργατιά και την προσφυγιά της. Έχει την ιστορία της, τους αγώνες της. Από την αιματοβαμμένη απεργία του 1923 στο Πασαλιμάνι, μέχρι τις σημερινές απεργίες των ναυτεργατών και των λιμενεργατών, από την Αντίσταση, μέχρι τους σύγχρονους αντιφασιστικούς και αντιρατσιστικούς αγώνες. Από την πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα που έκαναν οι "κλωστηρούδες" στα υφαντουργεία του Ρετσίνα, το 1892, μέχρι τους σημερινούς αγώνες ενάντια στο σεξισμό και την καταπίεση. Η "Ανταρσία στο Λιμάνι", από το 2010 που φτιάχτηκε, ήταν μπροστά σε όλους τους σύγχρονους αγώνες, αυτό αναγνωρίζεται από όλους. Δρώντας μέσα σε αυτούς τους αγώνες απευθύνουμε ενωτικό κάλεσμα.
Καταρχήν στον αγώνα ενάντια στο ξεπούλημα του λιμανιού, που ήταν το δεύτερο μεγάλο ψέμα που αποκαλύφθηκε αυτή την τετραετία: ότι ιδιωτικοποίηση σημαίνει δουλειές και ανάπτυξη. Ο Πειραιάς είναι σήμερα το τρίτο λιμάνι στη Μεσόγειο και το έβδομο στην Ευρώπη, αλλά τί σημαίνει αυτό για τους κατοίκους του, για τους εργαζόμενους; Όλο το παραλιακό μέτωπο, από τη Σχολή Δοκίμων μέχρι τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη στο Πέραμα ανήκει στην κινέζικη πολυεθνική Cosco, το δικό της μάστερ-πλαν θα καθορίσει πώς θα είναι ο Πειραιάς τα επόμενα χρόνια. Τα σχέδια για λιμάνι στην Πειραϊκή, για μολ και πολυώροφα ξενοδοχεία στο χώρο του λιμανιού, μετατρέπουν το θαλάσσιο μέτωπο από πηγή ζωής σε θηλιά που σφίγγει την πόλη και τους κατοίκους της. Σε μια ειδική οικονομική ζώνη, με χαμηλούς μισθούς και ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα. Εμείς διεκδικούμε λιμάνι δημόσιο με εργατικό και λαϊκό έλεγχο.
Οι αγώνες των εργαζόμενων βάζουν το πλαίσιο και των δικών μας διεκδικήσεων. Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, στην Υγεία, στην Εκπαίδευση απαιτούν σταθερή δουλειά, μονιμοποίηση και προσλήψεις, όχι απολύσεις συμβασιούχων και αναπληρωτών. Είμαστε μαζί τους γιατί αυτή είναι η προϋπόθεση για να απολαμβάνουν οι δημότες τις κοινωνικές υπηρεσίες που χρειάζονται, ενάντια στις περικοπές. Παλεύουμε μαζί τους ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των δημοτικών υπηρεσιών και της δημόσιας περιουσίας. Διεκδικούμε απαλλοτριώσεις για ελεύθερους χώρους. Ο μεγάλος χώρος των Λιπασμάτων, το Παλατάκι να γίνουν χώροι πρασίνου, πολιτισμού και αναψυχής για τους κατοίκους. Φθηνή κατοικία, όχι τα υπερβολικά ψηλά ενοίκια που έχει ο Πειραιάς. Αντιπλημμυρικά έργα στα Καμίνια, την Παλιά Κοκκινιά, την Αγιά Σοφιά και το Ν. Φάληρο. Χρειαζόμαστε νοσοκομεία, σχολεία, παιδικούς σταθμούς και χώρους αθλητισμού και πολιτισμού. Μπορούμε να τα κερδίσουμε.
Ιδιαίτερη σημασία έχει ο αγώνας ενάντια στη ναζιστική, εγκληματική συμμορία της Χ.Α. Σταματήσαμε, το προηγούμενο διάστημα τις επιθέσεις τους, ωστόσο διατηρούν γραφεία και κατεβάζουν υποψήφιο τον αρχηγό της τοπικής και του τάγματος εφόδου, υπεύθυνο για επιθέσεις ενάντια σε αντιφασίστες. Οι θέση τους είναι στη φυλακή, όχι στο δημοτικό συμβούλιο. Το αντιφασιστικό κίνημα στον Πειραιά είναι αρκετά δυνατό για να το καταφέρει.
Διεκδικούμε να κλείσει το στρατόπεδο προσφύγων στο Σχιστό, οι πρόσφυγες πρέπει να ζουν, να δουλεύουν και να προσφέρουν σαν άνθρωποι στις πόλεις, να έχουν εκπαίδευση και περίθαλψη. Διεκδικούμε ίσα δικαιώματα για τους μετανάστες, ενώ ο νόμος "Κλεισθένης" στερεί την ψήφο από μετανάστες συμπολίτες μας που ζουν και δουλεύουν πολλά χρόνια μαζί μας στις ίδιες φτωχογειτονιές. Από εσωτερικούς και εξωτερικούς μετανάστες κι από πρόσφυγες φτιάχτηκε ο Πειραιάς.
Στην ΟΙΕΛΕ βρίσκεστε σήμερα αντιμέτωποι όχι μόνο με την εργοδοσία αλλά και τους πολιτικούς της προστάτες.
Σκληρές μάχες δίνονται στους χώρους δουλειάς, παρά την εργοδοτική τρομοκρατία. Οι λιμενεργάτες της Cosco έχουν να μας πουν πολλά για το πώς οργανώνεται ένας αγώνας μέσα σε ένα εργασιακό κάτεργο και πώς κερδίζεται συλλογική σύμβαση, βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα, μέτρα προστασίας. Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δίνουμε το δικό μας αγώνα για σταθερή δουλειά και αξιοπρέπεια. Η αγωγή του Α. Σαμαρά ενάντια στην Ομοσπονδία μας, επειδή υπερασπίστηκε τη συνάδελφό μας που απολύθηκε από το Κολλέγιο Αθηνών που διοικούσε ο αδελφός του, είναι πρωτοφανής ενέργεια πολιτικού απέναντι σε συνδικάτο. Στρέφεται ενάντια στις δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες, πρέπει να βρει απέναντί της όλο το εργατικό κίνημα.
Δέκα χρόνια κλείνουν αυτές τις μέρες από την συνέλευση στο Σπόρτινγκ που οδήγησε στην δημιουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία ήσουν τότε κεντρικός εισηγητής - μια σύντομη αποτίμηση; Πώς πρέπει να κινηθεί η αντικαπιταλιστική αριστερά μπροστά στις πολλαπλές εκλογές;
Το Σπόρτινγκ ήταν ιστορική στιγμή για την επαναστατική, αντικαπιταλιστική αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το πιο δυνατό και πετυχημένο πολιτικό της εγχείρημα. Της έδωσε τη δυνατότητα να παίζει αποφασιστικό ρόλο στο κίνημα και να επηρεάζει τις εξελίξεις. Συσπείρωσε αγωνιστές, έφερε την αναγκαιότητα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής στο προσκήνιο.
Οι εκλογές δίνουν τη δυνατότητα να εκφραστεί η αγανάκτηση ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από όλο τον κόσμο που έδωσε μάχες ενάντια στα μνημόνια του κεφαλαίου και της ΕΕ και τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Δεν θέλει με τίποτα να γυρίσει πίσω στη Δεξιά και την ακροδεξιά, εξακολουθεί να αναζητά διέξοδο στα αριστερά. Δεν μετατρέπει τα ΟΧΙ του σε ναι, όπως ο Τσίπρας. Έχει συνείδηση πια ότι η στρατηγική του συμβιβασμού οδήγησε ακριβώς εκεί, στο συμβιβασμό και την ήττα, σε ακόμη χειρότερα μνημόνια.
Αυτός ο κόσμος είναι κοινωνική πλειοψηφία σήμερα, σε αυτόν πρέπει ανοιχτά και πλατιά να απευθυνθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η δική του δύναμη μπορεί να κάνει πράξη το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα, την πολιτική πρόταση που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατέθεσε από την αρχή της κρίσης. Η πορεία προς τις εκλογές είναι για μας η πορεία των εργαζόμενων για να πάρουμε πίσω όλα τα κλεμμένα, να κερδίσουμε τη ζωή που μας αρνούνται, με αγώνες όπως αυτός που δίνουν σήμερα οι εκπαιδευτικοί και όχι μόνο. Το μήνυμα της νίκης των αγώνων πρέπει να βγει και από τις κάλπες. Αυτό σημαίνει η ψήφος στα ψηφοδέλτια που στηρίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ο Θανάσης Διαβολάκης μίλησε στον Γιώργο Πίττα