Η κινδυνολογία των τραπεζιτών για τη δραχμή: «ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΨΕΜΑΤΑ»

Την περασμένη βδομάδα μια ακόμα φωνή προστέθηκε σε αυτούς που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τα δεινά που θα μας βρούνε αν φύγουμε από το Ευρώ: η φωνή της Εθνικής Τράπεζας.

Η εικόνα που ζωγραφίζει ή έκθεση είναι πραγματικά εικόνα βιβλικής αποκάλυψης. Το κατά κεφαλήν εισόδημα θα μειωθεί τουλάχιστον κατά 55%. Η Ελλάδα στην παγκόσμια κατάταξη θα υποχωρήσει, από την 29η το 2011, στην 55η θέση, κάτω από την Εσθονία, τη Λιθουανία και την Λετονία, στα επίπεδα της Τουρκίας και της Βουλγαρίας. Η χώρα μας θα μετατραπεί "οριστικά σε παρία της διεθνούς κοινότητας με τον οποίο λίγες χώρες θα ήθελαν να έχουν οικονομικές συναλλαγές".

Η ύφεση της οικονομίας θα βαθύνει ακόμα περισσότερο, ο πληθωρισμός "θα εκτιναχθεί σε επίπεδα 30-35% αρχικά, με κίνδυνο δημιουργίας φαύλου πληθωριστικού κύκλου μεσοπρόθεσμα, που θα ωθούσε τον πληθωρισμό σε σημαντικά υψηλότερα επίπεδα..."

Η ανεργία θα πάρει εξωφρενικές διαστάσεις: "Η συνεπακόλουθη επίδραση στην ανεργία θα είναι δραματική ανεβάζοντας το εκτιμώμενο ποσοστό ανεργίας στο 34%, ήτοι το 1/3 του εργατικού δυναμικού. Οι κοινωνικές ομάδες που θα πλήττονταν περισσότερο (η Εθνική Τράπεζα, ως γνωστόν, έχει ιδιαίτερη ευαισθησία στα κοινωνικά ζητήματα) θα ήταν οι πιο ευάλωτες και συγκεκριμένα οι νέοι, οι λιγότερο εξειδικευμένοι εργαζόμενοι και οι γυναίκες".

Αμφιβολία

Η έκθεση συνοδεύεται από μια σειρά από εξισώσεις και επεξηγήσεις της μεθοδολογίας που έχει ακολουθηθεί. Και για να μην έχει κανείς αμφιβολία για την εγκυρότητα των συμπερασμάτων "οι παραπάνω εκτιμήσεις είναι σε γενικές γραμμές συμβατές με αντίστοιχες εκτιμήσεις που έχουν γίνει από διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οίκους".

Η πραγματική θέση της "μελέτης" της Εθνικής είναι στο καλάθι των αχρήστων. Αν η Εθνική και οι "αδελφές" της μπορούσαν να προβλέψουν τόσο καλά τις αλληλεξαρτήσεις της οικονομίας, τότε πως έφτασαν εδώ; Γιατί δεν προέβλεψαν την ύφεση του 2007, την κατάρρευση της Λήμαν Μπράδερς ή έστω τις συνέπειες που θα είχε αυτή η κατάρρευση; Αντί για αυτό, ακόμα και τον Οκτώβρη του 2008, μας διαβεβαίωναν ότι το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι απόλυτα υγιές...

Η ίδια η μελέτη κρύβει επιμελώς, πίσω από τα νούμερα και τις εξισώσεις, την αυθαιρεσία της: "οι προβλέψεις", γράφει, "βασίζονται σε τιμές των παραμέτρων των βασικών εξισώσεων, οι οποίες εκτιμήθηκαν βάσει μακροχρόνιου δείγματος ιστορικών παρατηρήσεων για την ελληνική οικονομία". Με άλλα λόγια, πίσω από τις εξισώσεις κρύβονται "εκτιμήσεις".

Η ανάλυση στηρίζεται σε ένα σενάριο μιας "άμεσης υποτίμησης του νέου νομίσματος της τάξης του 40% περίπου σε σχέση με το Ευρώ". Από που, όμως, προκύπτει αυτό το 40%; Η απάντηση είναι από τη διεθνή εμπειρία, από τις ισοτιμίες, δηλαδή, που έχει επιβάλλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις χώρες που ανέλαβε να "διασώσει". Όπερ έδει δείξαι.

Κανένας δεν έχει φυσικά την παραμικρή αμφιβολία ότι μια έξοδος από το Ευρώ, συντονισμένη από την Τρόικα και τους Τραπεζίτες (της Εθνικής και των αδελφών της) θα επέβαλε ένα αντίστοιχο πρόγραμμα "προσαρμογής" στα νέα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας. Οι συνέπειες, άλλωστε, των Μνημονίων (με εξαίρεση την υποτίμηση και τον πληθωρισμό) ήδη σήμερα ελάχιστα απέχουν από τον "αρμαγεδδώνα" που μας περιγράφουν. Την ρήξη με το Ευρώ, όμως, την οποία συζητάμε δεν θα την κάνουμε μαζί με την Λαγκάρντ και τους τραπεζίτες: η ρήξη με το Ευρώ είναι κομμάτι της σύγκρουσης και όχι της συνεργασίας με αυτά τα τέρατα.

Η Εθνική δεν προβλέπει ότι η υποτίμηση θα φτάσει στο 40%, αν γυρίσουμε στην δραχμή: ελπίζει ότι θα φτάσει στο 40%. Όπως ελπίζουν όλοι οι καθωσπρέπει κερδοσκόποι. Και δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι, αν δεν την εμποδίσουν οι ίδιοι οι τραπεζοϋπάλληλοι, η διοίκησή της θα κάνει ότι μπορεί για να το επιβάλλει -και να κερδίσει φυσικά εκατομμύρια από την διαφορά.