Τι περιμένουν ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ;

Πρόταση για 24ωρη πανελλαδική απεργία το πρώτο δεκαπενθήμερο του Ιούνη κατέθεσαν οι Συσπειρώσεις-Παρεμβάσεις στο Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 31 Μάη. Παρά το γεγονός ότι όλες οι παρατάξεις παραδέχτηκαν στις τοποθετήσεις τους ότι οι επιθέσεις των Μνημονίων βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, καμία δεν υιοθέτησε την πρόταση για άμεση απεργιακή απάντηση. Στην ψηφοφορία που έγινε, εκτός των Παρεμβάσεων, υπέρ ψήφισαν και κάποια μέλη της Αυτόνομης Παρέμβασης.

Η προεκλογική περίοδος, τόσο η προηγούμενη της 6ης Μάη όσο και η νέα της 17ης Ιούνη, έχει γίνει το άλλοθι των ηγεσιών στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ για αναστολή των απεργιακών κινητοποιήσεων. Οι ίδιες πλειοψηφίες που δύο χρόνια τώρα σύρονταν από τους εργαζόμενους στις απεργίες, παγώνουν αυτή τη στιγμή κάθε απεργιακή δράση εν αναμονή της νέας κυβέρνησης.

Δε θα περίμενε κανείς, όμως, την ίδια λογική να ακολουθούν οι παρατάξεις της αριστεράς. Ο προσανατολισμός τους τόσο στην ΑΔΕΔΥ όσο και στη ΓΣΕΕ θα έπρεπε να ήταν ξεκάθαρα για νέα γενική απεργία τώρα, μέσα στην προεκλογική περίοδο, που θα δώσει συνέχεια στο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα.

Αμέτρητοι

Οι λόγοι για νέα πανεργατική είναι αμέτρητοι. Και μόνο η πρόσφατη έλλειψη φαρμάκων για καρκινοπαθείς θα αρκούσε για να δείξει την επιτακτική ανάγκη, ζωής και θανάτου, που υπάρχει για απεργιακή αντίσταση στις πολιτικές των μνημονίων τώρα.

Είναι βέβαια πολλοί περισσότεροι οι λόγοι. Στο ίδιο το Γενικό Συμβούλιο της ΑΔΕΔΥ αναφέρθηκαν οι μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, τα ασφαλιστικά ταμεία που καταρρέουν από το κούρεμα των αποθεματικών τους, οι συγχωνεύσεις σχολείων και νοσοκομείων, οι ιδιωτικοποιήσεις κοινωνικών υπηρεσιών, τα σχέδια για χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο. Και πολλαπλασιάζονται αν προσθέσουμε τις επιθέσεις στον ιδιωτικό τομέα με τις προσπάθειες κατάργησης των ΣΣΕ, με τα κλεισίματα και τις απολύσεις που έχουν φτάσει την ανεργία σε ιστορικά υψηλά.

Ευτυχώς, σε κάθε ένα από αυτά τα μέτωπα, υπάρχει η αντίστοιχη απάντηση από τους εργαζόμενους, από τα κάτω. Το δείχνει η πρόσφατη πρωτοβουλία για τη διάσωση του Ελπίς, ενάντια στη συγχώνευση του νοσοκομείου με τον Άγιο Σάββα. Το δείχνει η κινητοποίηση των εργαζόμενων του δήμου Θεσσαλονίκης ενάντια στην ιδιωτικοποίηση τμήματος του φιλέτου που λέγεται καθαριότητα. Το δείχνουν οι εργαζόμενοι σε μικρούς και μεγάλους χώρους: στη Χαλυβουργία που συνεχίζουν την απεργία διαρκείας, στο ΜΕΤΡΟ που υπόσχονται κλιμάκωση με απεργία διαρκείας, στα ΜΜΕ που βγαίνουν σε κινητοποιήσεις στα μαγαζιά και παλεύουν για ενωτική απεργιακή δράση όλου του κλάδου.

Ολα αυτά τα μέτωπα πρέπει και μπορούν να συντονιστούν ξανά σε μια νέα πανεργατική απεργία. Οι αγωνιστές σε κάθε χώρο δεν έχουν κανένα λόγο να περιμένουν όπως οι συνδικαλιστικές ηγεσίες τις κάλπες, χρειάζεται να πρωταγωνιστήσουν παντού για νέους απεργιακούς αγώνες. Μόνο έτσι το μήνυμα των εκλογών θα έχει γίνει πράξη.