Η λίστα Λαγκάρντ, κορύφη του παγόβουνου. Ανατροπή της κυβέρνησης των σκανδάλων

Στη διάρκεια των γιορτών η “λίστα Λαγκάρντ” χρησιμοποιήθηκε κατά κόρο από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά και τα παπαγαλάκια της με τον πρωθυπουργό να εμφανίζεται λίγο-πολύ σαν ο αρχάγγελος της “κάθαρσης”. Oμως η ίδια η διαδρομή της περίφημης λίστας δείχνει ότι ο Σαμαράς, ούτε κανείς άλλος από το σινάφι του δεν θα κούναγαν το δαχτυλάκι τους, αν δεν οξυνόταν η οικονομική και πολιτική κρίση και δεν άρχιζαν τα αλληλομαχαιρώματα.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η ευθύνη για το τι συνέβη με τη λίστα δεν αφορά μόνο τον Παπακωσταντίνου που τόσα χρόνια μας καλούσε να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι, αλλά την ίδια στιγμή έτρεχε να καλύψει το σόι του που θησαύριζε εκατομμύρια ευρώ. Ούτε μόνο στον “αδέκαστο” εισαγγελέα Διώτη που πριν μια δεκαετία έστειλε στη φυλακή την 17Ν, αλλά περίμενε ένα χρόνο “εντολή” για να ερευνήσει τη λίστα Λαγκάρντ. Ούτε στον Βενιζέλο που κράταγε τη λίστα ένα χρόνο στο συρτάρι για να την παραδώσει τέσσερις μήνες αφότου σταμάτησε να είναι υπουργός. Ούτε βέβαια μόνο στον υφυπουργό Οικονομικών, Μαυραγάνη που μόλις τον Σεπτέμβρη του 2012 έλεγε στη Βουλή ότι η Ελλάδα “κωλύεται” να πάρει τα ονόματα διότι για τις ελβετικές αρχές αποτελούν προϊόν εγκλήματος.

Η λίστα Λαγκάρντ είναι η κορυφή ενός παγόβουνου σκανδάλων που αφορά το σύνολο της τάξης αυτών των άπληστων αρπακτικών, των καπιταλιστών και των πολιτικών τους εκφραστών που τους κάνουν τη δουλίτσα. Οπως κυνικά ομολογεί ο Παπακωσταντίνου “δεν βρήκα τον λόγο να ενημερώσω τον Πρόεδρο της Βουλής ή του Αρείου Πάγου, διότι για καμία άλλη λίστα, ούτε του Λιχτενστάιν ούτε των ακινήτων στο Λονδίνο, δεν ακολουθήθηκε αυτή η διαδικασία”!

Είναι η κορυφή του παγόβουνου γιατί προέκυψε τυχαία και αφορά μόνο σε μια τράπεζα, ενώ εκατοντάδες δις ευρώ που λυμαίνεται το “ανφάν γκατέ” της χώρας βρίσκονται σε εκατοντάδες άλλες τράπεζες, σε οφσόρ εταιρίες και αφορολόγητους παραδείσους ανά τον κόσμο.

Η «ελευθερία» της αγοράς

Η πλήρης απελευθέρωση των καπιταλιστών τις τελευταίες δεκαετίες να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους όπως, όπου και όποτε θέλουν αποτελεί την πεμπτουσία του μοντέλου που διαχειρίζονται και υπερασπίζονται η τρόικα, το ΔΝΤ, η ΕΕ και όλα τα εγχώρια φιλαράκια τους, ο Παπακωσταντίνου, ο Στουρνάρας, ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς, εδώ και χρόνια. Δεν έχει να κάνει απλά με κάποιους διεφθαρμένους πολιτικούς.

Δεν θα υπάρξει δικαιοσύνη ούτε δικαίωση, αν δίπλα στον Παπακωσταντίνου πάει σε εξεταστική και ο Βενιζέλος, όπως απαιτεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή και ο Παπανδρέου όπως απαιτεί ο Καμένος, ενώ οι άξιοι συνεχιστές τους ο Στουρνάρας και ο Σαμαράς θα μένουν στο απυρόβλητο να κάνουν τα ίδια. Θα πρέπει να πάνε όλοι τους - και το πρώτο βήμα είναι η ανατροπή της συγκυβέρνησης Σαμαρά των μνημονίων, της λιτότητας και των σκανδάλων, που συνεχίζει το ίδιο κατάπτυστο έργο των προκατόχων της, εδώ και τώρα.



Ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις...

Το “ορίτζιναλ” όνομα της λίστας δεν είναι “Λαγκάρντ”, αλλά “λίστα Φαλτσιάνι”. Ο Φαλτσιάνι ήταν εργαζόμενος στην ελβετική τράπεζα HSBC και είχε υποκλέψει τα ονόματα 80.000 καταθετών από το υποκατάστημα όπου εργαζόταν, η λίστα των οποίων βρέθηκε από τις γαλλικές αρχές στο σπίτι του το 2009, ενώ ο ίδιος βρίσκεται σήμερα στη φυλακή. Η λίστα παραδόθηκε στο γαλλικό υπουργείο Οικονομικών και ανάμεσα στα 80.000 ονόματα ήταν και 2.000 ονόματα Ελλήνων καταθετών (με καταθέσεις ύψους πάνω από 1,5 δις ευρώ) τα οποία η τότε υπουργός Οικονομικών Λαγκάρντ έστειλε στον Παπακωνσταντίνου σε μορφή CD τον Οκτώβρη του 2010.

Ο Παπακωνσταντίνου φτιάχνει αντίτυπο της λίστας σε στικάκι ενώ το CD, όπως ο ίδιος κατέθεσε πρόσφατα στη Βουλή, “το έδωσα για εμπιστευτική φύλαξη στο γραφείο μου και τώρα δεν ξέρω πού βρίσκεται”. Στη συνέχεια, όταν ο Παπακωσταντίνου μεταφέρεται στο Υπουργείο Περιβάλλοντος, τον Ιούνη του 2011, παραδίδει το στικάκι στον τότε επικεφαλής του ΣΔΟΕ, Γιάννη Διώτη, υποστηρίζοντας ότι ήδη είχε δώσει εντολή στον προηγούμενο επικεφαλής του ΣΔΟΕ, Καπελέρη να ελέγξει τους 20 μεγαλύτερους καταθέτες. Στο ερώτημα γιατί από την αρχή δεν έδωσε όλη τη λίστα στον Καπελέρη, ο Παπακωσταντίνου απαντάει ότι το ΣΔΟΕ «είχε μια δυσκολία στη διερεύνηση τέτοιων υποθέσεων»...!

Ο Καπελέρης από την πλευρά του ισχυρίζεται ότι ο Παπακωνσταντίνου δεν του είπε τίποτα για λίστα και του παρέδωσε μόνο ένα άτυπο χαρτί από δέκα ονόματα, όχι όμως για να τα ελέγξει. Ο Διώτης ισχυρίζεται ότι ο Παπακωσταντίνου του παρέδωσε μεν το στικάκι λέγοντάς του ότι είναι “φορολογικού ενδιαφέροντος”, χωρίς όμως να του πει ότι είναι η λίστα Λαγκάρντ.

Ο Βενιζέλος, πάλι, ισχυρίζεται ότι αφού έγινε υπουργός Οικονομικών πήρε το στικάκι από τον Διώτη τον Αύγουστο του 2011, το οποίο παρέμεινε στα συρτάρια του για ένα ακόμα χρόνο. Απαντώντας στο ερώτημα γιατί, ο Βενιζέλος κατηγορεί τους Παπακωσταντίνου, Διώτη ότι «θεωρούσα αυτονόητο ότι στους πολλούς μήνες που είχαν στα χέρια τους το υλικό θα είχαν φροντίσει να ελέγξουν και να αξιοποιήσουν ό,τι μπορούσε να αξιοποιηθεί». Ο Διώτης από την άλλη κατηγορεί τον Βενιζέλο ότι εκείνος έπρεπε να του έδωσε εντολή να διεξαγάγει έρευνα.

Εφθασαν αρχές Οκτωβρίου 2012 και με τις φήμες να οργιάζουν, για να παραδώσει ο Βενιζέλος το στικάκι στo Σαμαρά. Τρία ολόκληρα χρόνια πέρασαν με τα ονόματα της λίστας καταχωνιασμένα σε διάφορα συρτάρια μέχρι τη δημοσίευσή τους στα τέλη του Οκτώβρη του 2012, τελικά από το δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη - που για τιμωρία οδηγείται με εντολή εισαγγελέα κατευθείαν στο αυτόφωρο για παραβίαση του νόμου περί προσωπικών δεδομένων!


Διαβάστε επίσης

Φορολογήστε τους πλούσιους 

Τι ωραίο πλιάτσικο