H άποψή μας: Να κάνουμε το 2013 χρονιά νίκης!

Την Κυριακή 6 Γενάρη συνεδρίασε το Πανελλαδικό Συμβούλιο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, ένα σώμα που αποτελείται από εκλεγμένους αντιπροσώπους από τις τοπικές οργανώσεις του, εγκαινιάζοντας τη νέα χρονιά, αλλά και την πορεία προς την ετήσια Συνδιάσκεψη. Το κείμενο που ακολουθεί στηρίζεται στην εισήγηση που έκανε ο Πάνος Γκαργκάνας από τη μεριά της Κεντρικής Επιτροπής.


Διεκδικούμε ότι θα κάνουμε το 2013 μια καλή χρονιά σε συνθήκες που το χαρακτηριστικό τους είναι η αστάθεια σε όλα τα επίπεδα. Πριν από τις γιορτές το πολιτικό κλίμα ήταν ότι τώρα αρχίζει η κυβερνητική αντεπίθεση. Αυτή η φιλολογία κράτησε ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά και στη συνέχεια έσκασε η Λίστα Λαγκάρντ.

Έσκασε ένα σκάνδαλο το οποίο ανατινάζει όλο το πολιτικό σκηνικό γιατί είναι ένα σκάνδαλο που έχει ακουμπήσει την κορυφή του ΠΑΣΟΚ που είναι κολόνα της συγκυβέρνησης.

Οι λόγοι που ένα σκάνδαλο είναι τόσο αποσταθεροποιητικό για την όλη κατάσταση έχουν να κάνουν με το πραγματικό υπόβαθρο.

Το πραγματικό υπόβαθρο πρώτα από όλα είναι ότι η οικονομική κρίση δεν έχει τελειώσει. Η επιτυχία της κυβέρνησης να πάρει τη δόση είναι ένας σταθμός προς τη χρεοκοπία. Για παράδειγμα, ο παλιός καγκελάριος της Γερμανίας, Χέλμουτ Σμιτ, βγήκε και έκανε δηλώσεις στη γερμανική τηλεόραση ότι το παιχνίδι που παίζει η Μέρκελ είναι να αναβάλει μια ελληνική χρεοκοπία μέχρι που να γίνουν οι γερμανικές εκλογές γιατί αν γίνει χρεοκοπία της Ελλάδας πριν, η Μέρκελ θα τις χάσει. Αν η πιο πονηρή αλεπού της γερμανικής πολιτικής σκηνής λέει ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, δεν χρειαζόμαστε και περισσότερες μαρτυρίες.

Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι η εργατική αντίσταση δεν εκτονώθηκε. Είχαν ελπίδες ότι με το διπλό γύρο εκλογών το Μάη και τον Ιούνη και με το ότι έδωσαν τα ρέστα τους για να βγάλουν πρώτο κόμμα τη Νέα Δημοκρατία, καταφέρανε μια πολιτική ήττα πάνω στο κίνημα. Αυτό όμως γρήγορα διαψεύστηκε.

Κάθε μέτρο που επιχειρεί να υλοποιήσει η κυβέρνηση βρίσκει μπροστά του τεράστιας κλίμακας αντιστάσεις. Πάρτε το παράδειγμα των απολύσεων. Δυο χρόνια προσπαθούν να περάσουν απολύσεις στο δημόσιο και ακόμα δεν έχει υλοποιηθεί το κύμα των απολύσεων γιατί συναντάει μια τεράστια αντίσταση. Το ίδιο ισχύει στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων.

Ο λόγος για αυτό είναι ο φόβος της σύγκρουσης με τα δυνατότερα κομμάτια του εργατικού κινήματος που είναι οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ. Τα ίδια ισχύουν με την εργατική αντίσταση στο μέτωπο των περικοπών. Έχουν τεράστιο πρόβλημα αφού ο προϋπολογισμός του 2013 έχει 9 δις περικοπές. Αυτό για να περάσει σημαίνει σφαγή στα νοσοκομεία, στα σχολεία, σε μια σειρά κοινωνικούς οργανισμούς, όπου πουθενά δεν περνάει εύκολα. Παντού υπάρχει αντίσταση.

Ο άλλος παράγοντας που μετράει για το σκηνικό της πολιτικής αστάθειας είναι το γεγονός ότι πολιτικά η εναλλακτική λύση είναι η αριστερά.

Έχουνε φτάσει στο σημείο όπου η αριστερά είναι αξιωματική αντιπολίτευση και προηγείται στις δημοσκοπήσεις, δηλαδή η πόρτα των εκλογών είναι κλειστή διότι η προκήρυξη εκλογών σημαίνει ότι δεν θα μπορούν να συνεχίσουν με αυτή την κυβέρνηση, η οποία έχει αναλάβει όλες τις δεσμεύσεις. Μέσα σε αυτή την εικόνα χρειάζεται να δούμε ποια είναι τα καθήκοντα της αριστεράς.

Τα πράγματα δεν θα προχωρήσουν αυτόματα με τον Σαμαρά να φεύγει και τον ΣΥΡΙΖΑ να έρχεται. Δεν γίνεται να έχουμε μια τέτοια αντιμετώπιση, είναι μάχη. Είναι μάχη γιατί ακριβώς μέσα σε συνθήκες κρίσης και αστάθειας εξακολουθούν να έχουν στα χέρια τους την κυβέρνηση και προσπαθούν αυτό το κομμάτι που ελέγχουν να το κρατήσουν με νύχια και με δόντια.

Οι επιθέσεις οι οποίες γίνονται από τη μεριά τους είναι λυσσαλέες. Ποτέ άλλοτε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης δεν υπήρχε τέτοιου είδους επίθεση στην αριστερά. Η «εθνική συμφιλίωση» ήταν μοτίβο όλων των κυβερνήσεων από τη δεξιά μέχρι το ΠΑΣΟΚ και τώρα ξαφνικά έρχεται ένας Σαμαράς που λέει ότι η αριστερά φταίει, η αριστερά μας έφερε μέχρι εδώ.

Τι σημαίνει ότι έχουμε μια κυβέρνηση που έχει ρητορική εμφυλιοπολεμική; Ανακάλυψε ξανά ότι ο εχθρός στην ελληνική κοινωνία είναι η αριστερά. Τροφοδοτεί τους φασίστες. Ξέρουμε ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής οφείλεται στο χαρτί του ρατσισμού που παίξανε οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά από μια στιγμή και πέρα δεν είναι μόνο ότι στοχοποιούν τους μετανάστες σαν τους υπεύθυνους για τα προβλήματα, αλλά στοχοποιούν την αριστερά.

Πλάτες

Είναι μια επιλογή που κάνει πλάτες στους φασίστες. Από τον Ιούνη και μετά έγινε μια τεράστια προσπάθεια από τη μεριά της Χρυσής Αυγής να κεφαλαιοποιήσει την εκλογική της άνοδο. Βάλανε σαν στόχο να αναπαραγάγουν το μοντέλο «Άγιος Παντελεήμονας» σε μια σειρά πόλεις και γειτονιές. Δεν το καταφέρανε. Έχει βγει ένα ολόκληρο κίνημα που τους κοντράρει.

Οι επιθέσεις στα συνδικάτα είναι μια άλλη μεγάλη αλλαγή που υπάρχει. Ο νόμος 1260 του ‘81 για το συνδικαλισμό είναι από τους αρχαιότερους, πολλούς άλλους τους έχουν αλλάξει, αλλά εκεί οι κυβερνήσεις δείξανε σεβασμό. Εκτιμούσαν ότι πρέπει να έχουν καλές σχέσεις με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Αυτό ήταν το πνεύμα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τώρα έχει τσακίσει αυτό το πνεύμα.

Υπάρχουν επιθέσεις όχι μόνο στο βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης, αλλά ουσιαστική προσπάθεια να σπάσει η συλλογικότητα της εργατικής τάξης μέσα στους εργατικούς χώρους. Αυτό σημαίνει επίθεση στα συνδικάτα με πολλούς και διάφορους τρόπους.

Είναι μάχη το πώς απαντάει η αριστερά και είναι το κυρίαρχο καθήκον που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

Χρειάζεται να δώσουμε τις απαντήσεις και σαν ιδέες και σαν χειροπιαστές μορφές οργάνωσης για να καθορίσουμε προς τα πού θα πάνε τα πράγματα. Είναι απολύτως ρεαλιστικό ότι η επαναστατική μειοψηφία της αριστεράς μπορεί να δείχνει το δρόμο σε όλη την αριστερά. Είναι κάτι άλλωστε που ήδη συμβαίνει.

Το πρώτο μέτωπο που έχουμε να καθορίσουμε τις απαντήσεις είναι το αντιφασιστικό. Όχι γιατί εκεί ήδη είμαστε προχωρημένοι, αλλά γιατί έχει τεράστια σημασία να φράξουμε το δρόμο στις προσπάθειες των φασιστών να αναδειχτούν σε πολιτική δύναμη. Δεν είναι ακόμα πολιτική δύναμη. Δεν γίνεσαι πολιτική δύναμη γιατί πήρες το 7%, το 10% ή το 12% των γκάλοπ. Αν υπάρχει αμφιβολία, κοιτάξτε τον Καμμένο που πήρε το 10%. Πού είναι τώρα; Ψάχνει να το βρει. Όταν η κατάσταση είναι τόσο ασταθής, χρειάζεται να είσαι συγκροτημένος και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες κάθε άλλο παρά συγκροτημένοι ήταν.

Δεν πρέπει να αφήσουμε τους φασίστες να συγκροτηθούν. Η Χρυσή Αυγή ήταν μια περιθωριακή ομάδα, δεν έχει δύναμη για να κάνει μια μαζική συγκέντρωση. Όταν βάζουν στόχο ότι θα κάνουν μαζική κινητοποίηση πρέπει να μαζέψουν τους φουσκωτούς από όλη την Ελλάδα για να εμφανίσουν ότι έχουν 200 με 300 άτομα.

Παντού βρήκαν απέναντι τους μαζικές κινητοποιήσεις τις οποίες δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν σαν φασιστική δύναμη που τσακίζει τα πάντα στο διάβα της. Δεν αρκούσε το «βήμα της χήνας» για να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση, χρειαζόταν το βήμα των ΜΑΤ. Άμα είσαι φασίστας που πρέπει να σε προστατεύουν τα ΜΑΤ, είσαι άχρηστος για τα αφεντικά σου.

Οι απαντήσεις πατάνε σε πολιτικές επιλογές. Τους φασίστες δεν τους πολεμάς φτιάχνοντας ομάδες κρούσης. Απαντάς χτίζοντας μαζικό κίνημα. Είναι επίσης πολιτική απάντηση ότι οι φασίστες δεν αντιμετωπίζονται με θεσμολαγνεία. Να μην περιμένει κανείς ότι θα βρεθεί Υπουργός Δημόσιας Τάξης που θα βάλει χέρι στους φασίστες.

Το δεύτερο μέτωπο έχει να κάνει με το απεργιακό κίνημα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες που η αριστερά προηγείται στα γκάλοπ, υπάρχει ο πειρασμός για ολόκληρα κομμάτια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, τα αριστερά της κομμάτια, να υποστηρίξουν ότι δεν υπάρχει ανάγκη να νικήσουμε απεργιακά τις κυβερνητικές επιθέσεις. Θα έρθει η ώρα που θα ψηφίσουμε και έτσι θα λυθεί το ζήτημα. Με αυτή τη λογική το ΠΑΣΟΚ αντιμετώπισε φοβερά απεργιακά κύματα, και το κίνημα της Μεταπολίτευσης και ξανά το ’93 απέναντι στο Μητσοτάκη.

Ο κίνδυνος να επαναληφθεί αυτό το σενάριο υπάρχει. Υπάρχουν κομμάτια που μετατοπίζονται προς το ΣΥΡΙΖΑ και λένε να κάνουμε μια απεργία, αλλά μην έχετε απαιτήσεις για απεργίες διαρκείας και μάχες μέχρι τη νίκη. Η νίκη θα έρθει στο εκλογικό επίπεδο.

Προσανατολισμός

Είναι μια ολόκληρη πολιτική αντιπαράθεση ότι είναι λάθος αυτός ο προσανατολισμός. Δεν εξασφαλίζει τίποτα. Με ένα απεργιακό κίνημα ηττημένο ούτε η νίκη της αριστεράς στις κάλπες είναι δεδομένη, πολύ περισσότερο το τι θα γίνει στη συνέχεια. Γιατί αν φτάσουμε να στηθούν οι κάλπες, να νικήσει η αριστερά, αλλά ο κόσμος να έχει υποστεί όλες τις απολύσεις, να έχουν διαλύσει τα νοσοκομεία, να έχουν ξεπουλήσει τα πάντα, θα ξεκινάει από πολύ χειρότερες θέσεις.

Είμαστε κόντρα στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αλλά δεν είμαστε σέκτες που λέμε «ό,τι κάνουμε μόνοι μας» και δεν συνεργαζόμαστε με κανέναν.

Έχουμε να δώσουμε μάχες ιδεολογικές και πολιτικές διότι ένα άλλο πρόβλημα το οποίο αναδεικνύεται μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι ότι το αντιμνημονιακό είναι υπεράνω όλων. Μην ανοίγετε άλλα θέματα. Τι είναι αυτά τα άλλα θέματα; Το αντιρατσιστικό είναι «άλλο θέμα»; Είναι δυνατόν η αριστερά να νικήσει χωρίς να υπερασπίζεται τους μετανάστες; Ο σεξισμός είναι «άλλο θέμα»; Αυτά ένα κίνημα χρειάζεται να τα αντιμετωπίζει ως μέτωπα, όχι να τα αφήνει στο πλάι. Άρα μάχες ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης και το ρατσισμό και το σεξισμό.

Επίσης, το μέτωπο του εθνικισμού που είναι πολύ επικίνδυνο. Αντιμνημονιακός είναι και ο Καμένος, αλλά αυτό που λέει είναι να κηρύξουμε ΑΟΖ από δω μέχρι το Ισραήλ. Η αριστερά πρέπει να είναι ξεκάθαρη ότι δεν θα ενωθούμε αντιμνημονιακά με τη γαλανόλευκη, αλλά θα ενωθούμε στους αγώνες μας με την κόκκινη σημαία της αριστεράς.

Το πώς αναδεικνύεις την επαναστατική αριστερά σε δύναμη που ανοίγει δρόμους για την αριστερά έχει όλες αυτές τις πλευρές. Περιλαμβάνει επίσης το ζήτημα της προοπτικής.

Είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο ότι το 2013 μπορεί να είναι εκλογικό και άρα τι θα σημαίνει μια εκλογική νίκη της αριστεράς. Μπορεί η αριστερά να κυβερνάει παίρνοντας απλά μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή πρέπει να χρησιμοποιήσει τη δύναμη του κινήματος για να ανατρέψει όλα αυτά τα πράγματα; Αυτό είναι κάτι που μπαίνει στην ημερήσια διάταξη.

Δύο δρόμοι

Λέμε καθαρά ότι δεν είναι έτοιμη να κυβερνήσει η αριστερά άμα πηγαίνει με τον κοινοβουλευτικό δρόμο. Πρέπει να υπάρχει η δύναμη του κινήματος, οργανώνουμε με την προοπτική να κυβερνήσουν οι εργάτες, όχι κάποιοι Υπουργοί της αριστεράς. Είναι τεράστια ιδεολογικοπολιτική μάχη, την οποία εμείς πρέπει να τη δώσουμε και την περιμένει ένας ολόκληρος κόσμος.

Δεν είμαστε μόνοι, δεν είναι μόνο το ΣΕΚ. Είναι ένα ολόκληρο ρεύμα. Υπάρχει εναλλακτική πρόταση, αυτό το ρόλο θέλουμε να παίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Υπάρχει ένα ολόκληρο δυναμικό που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να συσπειρώσει για να δίνει τις απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω μέτωπα. Η καταγραφή στις εκλογές παίζει τεράστιο ρόλο.

Ποιος τα λέει όλα αυτά, ποιος βάζει το μεταβατικό πρόγραμμα, ποιος λέει ότι η λύση είναι η διαγραφή του χρέους, η κρατικοποίηση των τραπεζών, ο εργατικός έλεγχος; Τα λέει μια υπαρκτή πολιτική δύναμη.

Ούτε αυτό όμως θα προκύψει αυτόματα. Χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα πώς μεγαλώνουμε το ΣΕΚ σαν δύναμη για να παίζει αυτό το ρόλο. Για αυτό βάζουμε ότι θα κάνουμε την Εργατική Αλληλεγγύη μεγαλύτερη. Εδώ λογοδοτεί η προσπάθεια η ΕΑ θα γίνει 20σελιδη.

Χρειάζονται στρατολογίες. Ξέρουμε πολύ καλά ότι πιο δυνατό ΣΕΚ σημαίνει και αριθμητικό μεγάλωμα και εξάπλωση, γεωγραφική και ταξική. Εξάπλωση στη διπλανή γειτονιά, στη διπλανή πόλη, στο διπλανό νομό. Εξάπλωση σε σχέση με το ρίζωμα τους μέσα στους εργατικούς χώρους. Δεν μπορείς να χτίσεις απεργιακό κίνημα από τα κάτω χωρίς τέτοιες ρίζες. Όλα αυτά για να προχωρήσουν χρειάζονται ένα νέο κύκλο στρατολογιών που είναι απολύτως εφικτός. Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που παλεύουμε μαζί και μας εκτιμάει.

Αυτά είναι τα ζητήματα που βάζουμε άμεσα και θα συνεχίσουμε να τα συζητάμε και το επόμενο δίμηνο με τις προσυνδιασκέψεις και τη Συνδιάσκεψη του 2013. Δεν θα είναι όμως ένα δίμηνο που θα επεξεργαζόμαστε τις απαντήσεις μας, αλλά είναι ένα δίμηνο που τα πράγματα θα τρέχουν πολύ γρήγορα. Πάμε για Συνδιάσκεψη και μαζί είμαστε πρώτοι και καλύτεροι στις μάχες, συνδυασμένα και ταυτόχρονα!