H άποψή μας: Κρατικοποίηση με εργατικό έλεγχο

«Αμηχανία στην κυβέρνηση για τις εξελίξεις στην Εθνική - Eurobank» ειδήσεις in.gr, Τρίτη 9 Απρίλη

Αμηχανία είναι πολύ «κομψή» έκφραση για την κατάσταση που επικρατεί στα κυβερνητικά επιτελεία με τις εξελίξεις στις τράπεζες. Ύστερα από πέντε χρόνια με αλλεπάλληλες επιχειρήσεις «διάσωσης», «ανακεφαλαιοποίησης» και τα παρόμοια που κόστισαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια, η κυβέρνηση Σαμαρά βρίσκεται και αυτή ξανά στο σημείο να δηλώνει ότι «οι καταθέσεις στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι εξασφαλισμένες» και κανένας να μην την πιστεύει.

Είναι κάτι παραπάνω από επείγον να μιλήσει η Αριστερά για τις εναλλακτικές λύσεις που μπορούν να σπάσουν αυτό το φαύλο κύκλο της κρίσης που λειτουργεί παγκόσμια και σέρνει κράτη, τράπεζες και την «πραγματική» οικονομία από το κακό στο χειρότερο.

Υπάρχουν τρία απαραίτητα βήματα που χρειάζεται να γίνουν συνδυασμένα και ταυτόχρονα.

Το πρώτο είναι η κρατικοποίηση των τραπεζών. Μετά από τόσες ενέσεις δημόσιου χρήματος στο τραπεζικό σύστημα, είναι πρόκληση να μας λένε ακόμα ότι οι παλιοί μεγαλομέτοχοι μπορούν να διατηρήσουν τον έλεγχο αν εξασφαλίσουν ένα δέκα τοις εκατό από τα δισεκατομμύρια της νέας «ανακεφαλαιοποίησης». Αντί να στείλουν τους Βγενόπουλους στη φυλακή, τους δίνουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν τα παιχνίδια τους. Η απαλλοτρίωση αυτών των αρπακτικών είναι το πιο άμεσο αίτημα.

Αυτό το βήμα, όμως, είναι αναγκαίο να συνοδευτεί από τη στάση πληρωμών και τη διαγραφή του χρέους προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Υπάρχουν δυο λόγοι γι’ αυτό. Άμεσα, η ανάγκη προκύπτει από την κυπριακή εμπειρία. Μετά τον ωμό εκβιασμό του Μάριο Ντράγκι που απείλησε να κόψει τη χρηματοδότηση των εκεί τραπεζών για να κάμψει το Όχι των Κυπρίων, είναι στοιχειώδες ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τέτοια περιθώρια σε κανέναν τραπεζίτη της Φρανκφούρτης.

Ρήξη

Παράλληλα, έχει γίνει φανερό ότι τα δισεκατομμύρια δημόσιου χρέους που μεταφέρθηκαν στα χέρια της ΕΚΤ έχουν πέσει στις μαύρες τρύπες της κάθε φούσκας (κυπριακής, ελληνικής, εφοπλιστικής κλπ) και δεν μπορούν να ξεπληρωθούν. Κόβοντας αυτό το γόρδιο δεσμό με διαγραφή του χρέους και ρήξη με το Ευρώ και την ΕΕ, μπορούμε να απαλλάξουμε την εργατική τάξη από το ασήκωτο βάρος της αποπληρωμής.

Υπάρχει, όμως, και ένα τρίτο στοιχείο που απαιτεί καθαρές απαντήσεις από την Αριστερά που κινείται προς τα δυο προηγούμενα βήματα: η επιβολή εργατικού ελέγχου. Ας προβληματιστούμε και πάλι από την κυπριακή εμπειρία. Με πρόεδρο τον Χριστόφια του ΑΚΕΛ, η κρατική παρέμβαση στο τραπεζικό σύστημα το μόνο που πέτυχε είναι μια σειρά από σκάνδαλα. Αν «δημόσια εποπτεία» σημαίνει ότι μια αριστερή κυβέρνηση αξιοποιεί «στελέχη» όπως ο Μ. Σαρρής που ήταν υπουργός οικονομικών του Τάσσου Παπαδόπουλου, έγινε αφεντικό της Λαϊκής επί Χριστόφια και επανήλθε ως υπουργός του Αναστασιάδη, τότε οι καπιταλιστές κάνουν πάρτι. Αυτοί μετακινούν τα κεφάλαιά τους στα Λονδίνα και στα Κατάρ και αφήνουν τους κοινούς θνητούς να εισπράττουν τα κουρέματα των καταθέσεών τους.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: το μέλλον της Εθνικής (και ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος) που παίζεται αυτές τις μέρες δεν μπορεί να μείνει στα χέρια ούτε του κάθε Σάλλα ούτε του Ντράγκι. Η ελπίδα είναι στα χέρια των εργατών.