Ανταπόκριση από τη Λευκωσία: Η αντίσταση συνεχίζεται

Όσο περνούν οι μέρες τόσο περισσότερο ο κόσμος καταλαβαίνει τι πραγματικά σημαίνει το μνημόνιο που συμφώνησε ο Αναστασιάδης. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα και ξαφνικά που πολύς κόσμος δεν πρόλαβε να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες που θα έχει στη ζωή του. Τώρα που διάφορα άρχισαν να βγαίνουν στη φόρα φαίνονται οι πραγματικές διαστάσεις.

Εκτός από τις χιλιάδες που θα μείνουν χωρίς δουλειά, εκτός από τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, η δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για πάνω από 200,000 δικαιούχους είναι παρελθόν. Τα νοσήλια έχουν αυξηθεί 30% ενώ επιπρόσθετα όλοι οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και ημιδημόσιο τομέα αλλά και οι συνταξιούχοι αυτού του τομέα θα συνεισφέρουν 1,5% των μισθών και των συντάξεων τους για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Άλλο 1% - 2,5% θα τους αποκοπεί εκβιαστικά για να μην απολυθούν 1500 έκτακτοι εκπαιδευτικοί και άλλοι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα. Τα επιδόματα για αναπήρους, πολύτεκνους, μονογονιούς, αιτητές ασύλου κλπ κουτσουρεύονται.

Πολλοί εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα δεν έχουν ακόμη πληρωθεί εξαιτίας της έλλειψης μετρητών. Πολλές επιχειρήσεις κυρίως στον κατασκευαστικό τομέα έχουν αναστείλει τις εργασίες τους και έχουν διώξει το προσωπικό.

Συνεχίζει να είναι άγνωστο ακόμη το ποσοστό του κουρέματος των καταθέσεων στην Τράπεζα Κύπρου αν και έχει ξεκαθαρίσει ότι θα είναι σίγουρα πάνω από 50% και ίσως να ξεπεράσει και το 60%. Αυτό αφορά και τα ταμεία προνοίας. Τα ταμεία προνοίας αφορούν αποκοπές που γίνονταν από το μισθό των εργαζομένων κάθε μήνα με στόχο να πάρουν ένα εφάπαξ ποσό κατά την αφυπηρέτηση τους. Τα ποσά αυτά συνήθως είναι από μερικές χιλιάδες ευρώ μέχρι και πάνω από 100,000 ευρώ ανάλογα με τα χρόνια υπηρεσίας και το μισθό. Έτσι ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των δικαιούχων δεν παίρνει πάνω από 100,000 χιλιάδες και θα έπρεπε να εξαιρεθούν από το κούρεμα, αντιμετωπίζονται σαν ένα ενιαίο ταμείο και θα κουρευτούν.

Αυτό είναι μια πραγματική πρόκληση για τους εργαζόμενους και έχει προκαλέσει το ξέσπασμα της οργής κυρίως των τραπεζικών υπαλλήλων οι οποίοι δεν είχαν και άλλη επιλογή από το να καταθέτουν τα ταμεία προνοίας τους στις τράπεζες που δούλευαν. Γι αυτό και είναι ένα από τα βασικά τους αιτήματα στις κινητοποιήσεις όπως και η διάσωση των θέσεων εργασίας τους.

Χιλιάδες εργαζόμενοι

Την περασμένη Πέμπτη χιλιάδες εργαζόμενοι στις τράπεζες έκαναν δίωρη στάση εργασίας και πορεία προς τη Βουλή την οποία πολιορκούσαν για πάνω από τρεις ώρες. Μαζί τους ενώθηκαν και πολλοί εργαζόμενοι στους ημικρατικούς οργανισμούς που απειλούνται με ιδιωτικοποίηση, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της «πρωτοβουλίας πολιτών ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και τις πολιτικές λιτότητας». Ήταν ακόμη και πολλοί νεολαίοι αλλά και συνταξιούχοι.

Την διάθεση του κόσμου για αγώνα έκφρασε πολύ χαρακτηριστικά ένας τραπεζιτικός, ο Κυριάκος Φράγκου που δουλεύει πάνω από 20 χρόνια στη Τράπεζα Κύπρου. Μας είπε: «Δεν φτάνουν δυο ώρες στάση εργασίας, πρέπει να κάνουμε απεργία διαρκείας και να είμαστε συνέχεια έξω από το προεδρικό. Υπάρχουν πάνω από 100 ζευγάρια που δουλεύουν και οι δυο σε τράπεζα και κινδυνεύουν και οι δύο να χάσουν τις δουλειές τους. Ποιος θα φροντίσει τις οικογένειες τους; Ποιος θα πληρώνει για τις σπουδές των παιδιών τους;» Η ηγεσία του συνδικάτου των Τραπεζιτικών ΕΤΥΚ ζητά να εφαρμοστούν σχέδια για εθελοντική αφυπηρέτηση ώστε να πάρουν κάποια αποζημίωση όσοι θα φύγουν αλλά φαίνεται ότι ούτε αυτό το δέχεται η Τρόικά.

Η κυβέρνηση αλλά και τα κόμματα με εξαίρεση το ΑΚΕΛ επαναλαμβάνουν μονότονα ότι τα μέτρα είναι μονόδρομος αλλιώς θα υπάρξει πλήρης χρεοκοπία. Στο ίδιο μοτίβο και όλα τα ΜΜΕ. Ζητούν από τον κόσμο να σκύψει το κεφάλι και «όλοι μαζί να δουλέψουμε να ξανακτίσουμε την οικονομία και να σώσουμε την πατρίδα μας». Το ΑΚΕΛ συμφωνεί στην εθνική ενότητα, αλλά ζητά λύση έξω από την Τρόικα και το μνημόνιο. Δεν έχει προβάλει όμως μέχρι σήμερα καμιά άλλη αξιόπιστη πρόταση. Ετοιμάζει μελέτη όπως λέει για να παρουσιάσει μια δική του εναλλακτική πρόταση. Τα πέντε χρόνια διακυβέρνησης Χριστόφια όμως που προηγήθηκαν της σημερινής κατάστασης είναι ένα μεγάλο βαρίδι που κάνει αυτό τον ισχυρισμό να μοιάζει με ανέκδοτο.

Ρήξη

Δεν μπορεί να υπάρξει λύση με αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα, τους τραπεζίτες τους κερδοσκόπους της αγοράς και τους πολιτικούς που τους κάνουν πλάτες. Ήδη έχει φανεί ότι αυτοί νοιάζονται μόνο πώς να διασώσουν τα εκατομμύρια τους στο εξωτερικό και όχι για τις δουλειές και τους μισθούς των απλών ανθρώπων. Ούτε μπορεί να υπάρξει λύση έξω από την Τρόικα αν δεν είμαστε έτοιμοι να έλθουμε σε ρήξη με το Ευρώ και την ίδια την Ε.Ε.

Το μόνο που μπορεί να σώσει τους εργαζόμενους, τις δουλειές, τους μισθούς και τις συντάξεις, είναι μια ξεκάθαρη πολιτική ανυπακοής στους εκβιασμούς της Τρόικά και της Ε.Ε. Μια πολιτική που να λέει ότι δεν χρειαζόμαστε κανένα δάνειο από αυτούς. Λεφτά για τις ανάγκες του κράτους, για να λειτουργήσουν τα νοσοκομεία, τα σχολεία, η δημόσια υπηρεσία υπάρχουν αρκεί να σταματήσουμε να τους πληρώνουμε τα χρέη. Το 2012 πληρώσαμε 1 δις ευρώ σε τόκους. Τον Ιούνη θα πρέπει να πληρώσουμε άλλο 1,8 δις σε κρατικά ομόλογα που λήγουν. Για το Ρωσικό δάνειο χρειάζεται να πληρώνουμε πάνω από 120 εκατομμύρια σε τόκους το μήνα, δηλαδή σχεδόν 1,5 δις το χρόνο. Όσα δηλαδή είναι οι ανάγκες του κράτους για να λειτουργήσει. Αν δεν τους τα δώσουμε υπερκαλύπτουμε τις ανάγκες μας.

Αν αυτοί μπορούν να κουρεύουν τις καταθέσεις πάνω από 100,000 γιατί θεωρούνται επένδυση και ο καταθέτης παίρνει το ρίσκο κάνοντας την κατάθεση του στη τράπεζα που επιλέγει γιατί να μην κουρευτούν τα 9,5 δις του ELA που έδωσε στην Λαϊκή, ενώ ήξερε ότι ήταν χρεοκοπημένη. Γιατί να δεχτούμε το ρίσκο να πληρώνεται μόνο από τον κόσμο και όχι και από τους τραπεζίτες της Ε.Κ.Τ.;

Αυτά μαζί με την κρατικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση στους τραπεζίτες και κάτω από εργατικό έλεγχο ώστε να εξυπηρετηθούν οι πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, όπως και η φορολόγηση του πλούτου και της εκκλησίας είναι τα μέτρα που χρειαζόμαστε για να ξεφύγουμε από την κρίση και τα μνημόνια.

Αυτά είναι η ουσία και όχι το ψευδοδίλλημα ευρώ ή λίρα. Χωρίς τέτοια μέτρα είτε με το ευρώ είτε με τη λίρα τα αποτελέσματα θα είναι τα ίδια, ανεργία, φτώχεια και εξαθλίωση για τους απλούς ανθρώπους και ευκαιρίες για τους πλούσιους.

Ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί και πρέπει να υιοθετήσει το κίνημα σήμερα. Κάθε μέρα που περνά κάνει όλο και περισσότερο κόσμο να στρέφεται προς τέτοιες ριζοσπαστικές λύσεις.