2η Συνδιάσκεψη ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γράφουν Κώστας Παπαδάκης και Δημήτρης Σαραφιανός

Mε δύο κείμενα του Κώστα Παπαδάκη, μέλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του Δημήτρη Σαραφιανού, μέλους της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής, συνεχίζουμε σε αυτό το φύλλο την παρουσίαση παρεμβάσεων για τη 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που θα γίνει στην Αθήνα στις 1-2 Ιούνη.

Στο μεταξύ συνεχίζονται σε μια σειρά από περιοχές ανοιχτές εκδηλώσεις ενώ τις επόμενες μέρες ξεκινάει ο πρώτος γύρος συνελεύσεις των τοπικών επιτροπών.

Πάνω από 30 άτομα συμμετείχαν στην εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την περασμένη Πέμπτη στο Κιλκίς με ομιλητές τον Γιάννη Κούτρα και τον Παναγιώτη Μαυροειδή. Στην εκδήλωση συμμετείχαν εργαζόμενοι από το νοσοκομείο Κιλκίς που έχει βρεθεί στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων, εκπαιδευτικοί, αγωνιστές από το κίνημα ενάντια στα μεταλλεία στο Κιλκίς. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στις εξελίξεις στην Κύπρο που φέρνουν ξανά στην επικαιρότητα το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για διαγραφή του χρέους, έξοδο από την ΕΕ, κρατικοποίηση των τραπεζών και εργατικό έλεγχο.


Kώστας Παπαδάκης: “Μια κοινωνία που αντιστέκεται και αναζητά προοπτική”

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. στα τέσσερα πρώτα χρόνια της ύπαρξής της κατόρθωσε για πρώτη φορά στην ιστορία να συγκροτήσει τον "τρίτο" πόλο στην αριστερά, ενώνοντας συνιστώσες και ανένταχτους, συνθέτοντας διαφορετικές καταβολές και ιδεολογικά ρεύματα και δημιουργώντας τη νέα αντικαπιταλιστική αριστερά στην Ελλάδα. Και την έφερε από το περιθώριο στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής δημιουργώντας μία πανελλαδικά αναγνωρίσιμη πολιτική δύναμη, της οποίας η πολιτική συνέπεια, η αγωνιστικότητα, ο αδιαπραγμάτευτος αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός, της διευρύνουν την αξιοπιστία και την απήχησή της πολύ πέρα από τα όρια του στενού της ακροατηρίου.

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. ήταν πρωτοπόρα παρούσα σε κάθε μεγάλη και μικρή κινητοποίηση, απεργία, κατάληψη, εκδήλωση, συγκέντρωση, στις πλατείες κλπ. Η επιτυχημένη της παρέμβαση στις ευρωεκλογές και τις βουλευτικές εκλογές του 2009, στη συνέχεια στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του 2010 και τέλος στις διπλές εκλογές του 2012 (το πρωτόγνωρο 1,2% τον Μάη και η αντοχή της στην πλημμυρίδα του κυβερνητισμού τον Ιούνη) επισφράγησαν την πορεία της. Η δεύτερη συνδιάσκεψή της, μόλις ενάμιση χρόνο μετά την πρώτη, δείχνει ότι είναι μία δύναμη ζωντανή, που δεν αφήνει την πολιτική αναζήτηση στα καθοδηγητικά επιτελεία, αλλά την εντάσσει στην πρώτη προτεραιότητα της εσωτερικής της ζωής.

Και στη σημερινή συγκυρία η αναζήτηση αυτή έχει κρίσιμη σημασία γιατί: Η κρίση δεν τελειώνει, αλλά οξύνεται, η ανάπτυξη δεν έρχεται, η φτώχεια και η ανεργία αυξάνονται, το κοινωνικό κράτος διαλύεται, δικαιώματα και ελευθερίες καταργούνται, η απειλή όλο και νέων μέτρων είναι παρούσα, η αριστερά δεν μπορεί να ασκήσει ουσιαστική αντιπολίτευση, οι εκλογικές προσδοκίες δεν έφεραν αποτελέσματα αλλά αντίθετα εγκλώβισαν τη λαϊκή αγωνιστικότητα σε κυβερνητικές αυταπάτες και στην αναζήτηση ανύπαρκτων "αντιμνημονιακών" πολιτικών εντός της ευρωζώνης και της Ε.Ε. Το Κ.Κ.Ε. μονάζει και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περισσότερο προσπαθεί να πείσει το κατεστημένο ότι η κυβερνητική του ανάδειξη δεν του δημιουργεί κίνδυνο, παρά την εργατική τάξη να το ανατρέψει. Το κίνημα των πλατειών έχει κλείσει τον κύκλο του, τα κινήματα διαμαρτυρίας δεν αρκούν για να δώσουν πολιτική προοπτική, η σκυτάλη επιστρέφει στους εργατικούς αγώνες, που όμως γίνονται χωρίς συντονισμό, κλιμάκωση και προοπτική. Και η απειλή του νεοφασισμού περιμένει να αξιοποιήσει την απογοήτευση για να εκτρέψει προς αυτήν τη δυσαρέσκεια.

Απέναντι σε όλα τα παραπάνω η ευθύνη μας είναι τεράστια. Το ίδιο όμως και οι δυνατότητές μας. Η κοινωνία του 2013 δεν είναι η μικροαστικοποιημένη, ναρκωμένη από δάνεια και οράματα φούσκες που γνωρίσαμε τα προηγούμενα χρόνια. Είναι μία κοινωνία που αντιστέκεται στην εξαθλίωσή της, συνειδητοποιεί καθημερινά ότι το σύστημα δεν της δίνει λύση και αναζητά την προοπτική του αγώνα της έξω και ενάντια σε αυτό.

Αλλά και η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. του 2013 δεν είναι η κατακερματισμένη, ανυπόληπτη, άγνωστη εξωκοινοβουλευτική αριστερά των προηγούμενων μεταπολιτευτικών χρόνων. Είναι μία πολιτική δύναμη από την οποία όλοι προσδοκούν. Μπορούμε και πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Φτάνει να το καταλάβουμε, να αλλάξουμε τον τρόπο λειτουργίας μας, να μικρύνουμε την απόσταση ανάμεσα στις συνιστώσες και τη συνισταμένη και εν τέλει ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον. Στο χέρι μας είναι.



Δημήτρης Σαραφιανός: “Μπορεί να αποτελέσει αποφασιστικό βήμα”

Η κρίση στην Κύπρο έδειξε ανάγλυφα ότι το παραμύθι της επαναδιαπραγμάτευσης μέσα στο ευρώ και την ΕΕ κατέρρευσε με πάταγο, καθώς και ότι όλες οι μερίδες του αστισμού –τόσο στις χώρες του κέντρου, όσο και στις χώρες της περιφέρειας της ΕΕ- συνασπίζονται στην κατεύθυνση της υπεράσπισης του ευρώ ως εργαλείου για την μετάθεση όλων των βαρών της κρίσης στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, ακόμα και αν αυτό σημαίνει την υποβάθμισή τους στο διεθνή καταμερισμό εργασίας. Αναδεικνύεται με ακόμα πιο έντονο τρόπο ότι η μόνη υπαρκτή διέξοδος για τους εργαζόμενους είναι να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους και να παλέψουν για ένα δρόμο έξω από τα πλαίσια που χαράζει η δομή και η πολιτική της ΟΝΕ και της ΕΕ.

H B’ συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί και πρέπει να αποτελέσει ένα αποφασιστικό βήμα μπροστά για να ανταποκριθούμε στις αυξημένες απαιτήσεις που μας θέτει η πραγματικότητα:

-Να οικοδομήσουμε το αναγκαίο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο για τη διέξοδο από την κρίση προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων στη βάση του μεταβατικού προγράμματος (στάση πληρωμών/διαγραφή του χρέους, έξοδο από ευρώ και ΕΕ, εθνικοποιήσεις τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων, δημοκρατικό σχεδιασμό με εργατικό και λαϊκό έλεγχο και με γνώμονα τις λαϊκές ανάγκες). Στην κατεύθυνση αυτή να συγκροτήσουμε ένα πολιτικό μέτωπο μαζί με τις δυνάμεις που έχουν ήδη αποδεχθεί τους άξονες αυτούς (ΜΑΑ, ΚΟΑνασύνταξη, δυνάμεις που προέρχονται από το ΕΠΑΜ), ένα μέτωπο ικανό να συμβάλλει σε ευρύτερες ανακατατάξεις στην κοινωνία και την αριστερά (όπως φαίνεται από τις διεργασίες σε ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ).

-Να συμβάλλουμε στην εμβάθυνση και εξειδίκευση αυτού του προγράμματος ώστε να γίνεται ακόμα πειστικότερο και ακόμα πιο ελκυστικό στις πλατιές λαϊκές μάζες που πλήττονται από την μνημονιακή επίθεση.

-Να οργανώσουμε τη δουλειά στους εργατικούς χώρους προωθώντας ένα μόνιμο συντονισμό των εργατικών αντιστάσεων που θα απαντά στην κρίση της γραφειοκρατίας. Στη βάση αυτή να συντονιστούν και να συλλειτουργήσουν όλες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως και στους χώρους της νεολαίας, ξεπερνώντας τους πολυκατακερματισμούς και τις σεχταριστικές αγκυλώσεις.

-Να συμβάλλουμε στην δημιουργία ενιαιομετωπικών αντιφασιστικών πρωτοβουλιών σε κάθε γειτονιά. Να βοηθήσουμε στην πανελλαδική δικτύωση της Κίνησης για τα δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες.

-Να ξεπεράσουμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ των συνιστωσών βελτιώνοντας το οργανωτικό μοντέλο λειτουργίας σε πιο δημοκρατική κατεύθυνση.

Ενας ισχυρός και δημοκρατικός αντικαπιταλιστικός πόλος που θα ξεπερνάει τα λάθη και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά τόσο στη συγκρότηση του μετώπου που έχει ανάγκη η κοινωνία, όσο και στην ανάδειξη του στρατηγικού χαρακτήρα που έχει το μεταβατικό πρόγραμμα, αφού το τέλος της εποχής των κοινωνικών συμβολαίων καταδεικνύει τον αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα αυτού του προγράμματος. Είναι ώρα να κατανοήσουμε και να προβάλλουμε ότι αντικαπιταλισμός σήμερα δεν είναι ο αόριστος επαναστατικός βερμπαλισμός, αλλά η υιοθέτηση από ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της πάλης για την επιβολή ενός νικηφόρου μεταβατικού προγράμματος διεξόδου από την κρίση που ανοίγει διάπλατα το δρόμο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.


Διαβάστε επίσης

Εκδήλωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Κοινός αγώνας ενάντια σε ΕΕ, ΔΝΤ