19ο Συνέδριο ΚΚΕ: Χρειάζονται απαντήσεις, όχι επιθέσεις

Την Πέμπτη 11 Απρίλη ξεκινάει το 19ο συνέδριο του ΚΚΕ, έχοντας προηγηθεί σχεδόν 4 μήνες προσυνεδριακού διαλόγου, μέσα από τις σελίδες της ΚΟΜΕΠ και του Ριζοσπάστη. Στα πλαίσια αυτού, αναπτύχθηκε έντονη κριτική από στελέχη και απλά μέλη του ΚΚΕ στη σεχταριστική γραμμή που ακολουθεί το κόμμα. Στο κλείσιμο της προσυνεδριακής περιόδου ήταν που επέλεξε η γ.γ. Αλέκα Παπαρήγα, να επιτεθεί στην αντικαπιταλιστική αριστερά, μιλώντας στη συνδιάσκεψη της ΚΟ Αττικής.

“Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλύπτεται περισσότερο, τώρα ανακαλύφθηκε ότι το Μέτωπο πρέπει να γίνει με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΝΑΡ. Κοιτάξτε, σύντροφοι, εδώ πρέπει να είμαστε καθαροί. Δεν μπορεί να κάνεις συνεργασία πολιτική, άλλο μέσα στο κίνημα μπορεί να συμπίπτεις μ' αυτούς, εννοώ στα όργανα τα εκλεγμένα, να ψηφίζεις από κοινού μια απόφαση για ένα θέμα, για τα χαράτσια, για απεργίες - εδώ ψηφίζουμε με τους ΠΑΣΟΚους και τους Νεοδημοκράτες, έχει ψηφιστεί απεργία, βεβαίως με άλλο περιεχόμενο και συνθήματα εμείς – αλλά δεν μπορείς να κάνεις συνεργασία με το κομμάτι που αποσπάστηκε απ' το Κόμμα, είτε είναι τροτσκιστές, είτε παλιά είχαμε τους κινεζόφιλους, οι οποίοι έκαναν πολιτικό φορέα. Δεν είναι ότι κάποιος σε μια κρίσιμη στιγμή έφυγε, έκαναν πολιτικό φορέα, χτύπησαν το Κόμμα. Και να το πούμε, οι οπορτουνιστές δεν μπορεί να γίνουν επαναστάτες, με τίποτα. Οι επαναστάτες δυστυχώς γίνονται και οπορτουνιστές, το αντίθετο όμως δεν γίνεται.”

Η επίθεση αυτή, σε συνδυασμό με την επίθεση σε διαφωνούντες (περί “αγράμματων” στελεχών που με τα γραφόμενά τους προσφέρουν όπλα στον ταξικό αντίπαλο) αποκαλύπτει μια ηγεσία δίχως απαντήσεις, στην αμφισβήτηση που δέχεται από στελέχη και κομμάτια της βάσης του Κόμματος.

Καταρχήν οι “οπορτουνιστές που δεν μπορούν να γίνουν επαναστάτες”, είναι τα χιλιάδες μέλη της ΚΝΕ, που διαφώνησαν από τα αριστερά με τους συμβιβασμούς της ηγεσίας το 1989, η οποία κατέληξε να συγκυβερνά με τη μισητή Νέα Δημοκρατία για χάρη της “κάθαρσης”. Είναι οι δεκάδες χιλιάδες της νέας επαναστατικής αριστεράς που γέννησε η εξέγερση του Πολυτεχνείου και πρωταγωνίστησαν στο κίνημα της Μεταπολίτευσης. Είναι όλοι αυτοί που ξεκινώντας από εκείνα τα χρόνια και περνώντας από πολλές διαφορετικές διαδρομές, κατέληξαν στην κοινή προσπάθεια οικοδόμησης ενός αυτοτελούς φορέα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς όπως είναι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Είναι σφάλμα να επιτίθεσαι με τέτοιο τρόπο σε αυτόν τον κόσμο. Όχι για λόγους “καλών τρόπων μεταξύ μας” αλλά γιατί η επίθεση στην αντικαπιταλιστική αριστερά αποτελεί αναίρεση των ίδιων των θέσεων του ΚΚΕ, για διαγραφή του χρέους, για εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, για εργατικό – λαϊκό έλεγχο, θέσεις που πρωτοδιαμόρφωσε στη σύγχρονη κρίση η αντικαπιταλιστική αριστερά και αρχικά αντιμετωπίστηκαν ως “ενσωματώσιμες” από την ηγεσία του ΚΚΕ.

Από τα κάτω

Ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να αντιμετωπίσει η ηγεσία την κριτική, αποκαλύπτει ότι η στροφή του ΚΚΕ στην αντικαπιταλιστική ρητορεία, είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα πιέσεων από τα αριστερά του. Πιέσεων που έχουν έρθει από τα κάτω, μέσα από την ίδια την κίνηση της τάξης.

Με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, βρεθήκαμε μαζί στις πύλες της Χαλυβουργίας, της Ιντρακόμ, του Λουκίσσα, της Phone Marketing και όλων των άλλων εργοστασίων που τα τελευταία χρόνια έχουν βγει με απεργίες διαρκείας. Στις πανεργατικές που τα ποτάμια του κόσμου ενώναν τις διαφορετικές συγκεντρώσεις. Συναντηθήκαμε στα λιμάνια συμπαραστεκόμενοι στις απεργίες των λιμενεργατών και των ναυτεργατών. Στα αμαξοστάσια των συγκοινωνιών. Σε αρκετές περιπτώσεις το τελευταίο διάστημα στις γειτονιές, για την αντιμετώπιση της φασιστικής απειλής. Οι αγώνες αυτοί έγιναν το πεδίο ζυμώσεων που ως ένα βαθμό έσπαγε την περιχαράκωση και τον σεχταρισμό.

Η τόνωση της περιχαράκωσης, ως απάντηση στις εκ των έσω κριτικές για σεχταρισμό, αποκαλύπτουν αδυναμία αλλά αποτελούν εμπόδιο και για την ίδια την ανάπτυξη των αγώνων.