Αντιρατσιστικό κίνημα

Η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη των κατοίκων της Ρόδου στους πρόσφυγες που πήρε μεγάλη διάσταση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο παράδειγμα της αυθόρμητης διάθεσης του κόσμου. 

 

Λίγες μέρες αργότερα, στο Πικέρμι αντίστοιχη συμπαράσταση υπήρξε στο κλειστό γήπεδο της Διώνης όπου μεταφέρθηκαν πάνω από 90 πρόσφυγες που περισυνελέγησαν ανοιχτά του Ακρωτήριου Καφηρέα. «Φτάνοντας στο γήπεδο μπάσκετ της Διώνης στο Πικέρμι υπήρχε ήδη κόσμος εκεί, που προσπαθούσε να βοηθήσει φέρνοντας τρόφιμα, ρούχα, ακόμα και παιχνίδια και μπάλες γιατί είχε μαθευτεί ότι υπάρχουν και παιδιά» δήλωσε στην Eργατική Αλληλεγγύη η Εμμανουέλα  Τερζοπούλου, κάτοικος στην περιοχή.

 

Κάθε λίγο, ένα μεγάλο τέτοιο γεγονός, όπως στη Ρόδο έρχεται να σπάσει το ρατσιστικό πέπλο που έχουν επιβάλει κράτος και ΜΜΕ και θέλει τους κατοίκους μονίμως υποτίθεται «ανησυχούντες» να αντιδρούν στους μετανάστες και στους πρόσφυγες. Πριν από λίγους μήνες ήταν η Ιεράπετρα και οι Σύριοι πρόσφυγες, πριν από λίγα χρόνια το ναυάγιο στην Ζάκυνθο και πριν από λίγες δεκαετίες η Ομόνοια την εποχή, που οι πρώτοι Αλβανοί μετανάστες άρχισαν να  καταφθάνουν στο κέντρο της Αθήνας και χιλιάδες αθηναίοι έφερναν ρούχα και τρόφιμα στους δρόμους γύρω από την Ομόνοια.

 

Είναι η ίδια αυθόρμητη διάθεση που εκφράστηκε κατά πλειοψηφία και κατ’ επανάληψη και στο «πείραμα στην στάση του λεωφορείου» στο κέντρο της Αθήνας, όπου ξανά και ξανά η πλειοψηφία του ανύποπτου κόσμου υπερασπιζόταν τον Ασιάτη ηθοποιό απέναντι στον ηθοποιό που παρίστανε τον χρυσαυγίτη που τον προπηλάκιζε. 

 

Δυστυχώς η αντιμετώπιση του κράτους απέναντι στους πρόσφυγες λειτουργεί σαν το οργανωμένο αντίβαρο αυτής της διάθεσης. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΚΕΕΡΦΑ:

 

«Την Πέμπτη ανευρέθηκε στο στενό του Καφηρέα, ένα καραβάκι με 95 πρόσφυγες από τη Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, Κούρδοι, ανάμεσα τους γυναίκες και παιδιά. Στην αρχή οδηγήθηκαν στο γήπεδο στο Πικέρμι όπου μονάδες του Λιμενικού Σώματος και της Αστυνομίας τους φρουρούσαν. Εχθές όμως οδηγήθηκαν, τουλάχιστον, οι άνδρες πρόσφυγες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Αμυγδαλέζας. Οι πρόσφυγες φτάνοντας εδώ, το μόνο που ζήτησαν ήταν ελευθερία. 

 

Και όμως οδηγήθηκαν στο κέντρο κράτησης της Αμυγδαλέζας. Για ποιο λόγο; Και για πόσο; Στις δηλώσεις της, η κα Χριστοδουλοπούλου, υπουργός Μετανάστευσης είχε υποσχεθεί ότι οι πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν δεν θα κρατούνται. Ότι το Κέντρο Κράτησης της Αμυγδαλέζας θα κλείσει και θα παρασχεθεί βοήθεια στους πρόσφυγες που φθάνουν στην Ελλάδα. 

 

Εμείς επιμένουμε ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι καλοδεχούμενοι».