Αντιρατσιστικό κίνημα

Πριν από λίγες μέρες τα αμερικανικά δικαστήρια καταδίκασαν σε βαριές ποινές -από 30 χρόνια έως ισόβια- τέσσερις μισθοφόρους της διαβόητης εταιρίας Blackwater για τη δολοφονία, τον Σεπτέμβρη του 2007, 17 αμάχων στην πλατεία Νισούρ της Βαγδάτης. Το δικαστήριο έκρινε τους κατηγορούμενους ένοχους για πολλαπλούς φόνους εκ προμελέτης.

 

Οι μισθοφόροι της Blackwater ήταν εφιάλτης για τους αμάχους στο Ιράκ. Αλλά φυσικά δεν ήταν οι μόνοι που άνοιγαν πυρ "για ψύλλου πήδημα". Υπάρχουν πάμπολλες καταγγελίες για μαζικές δολοφονίες με πρωταγωνιστές Αμερικανούς πεζοναύτες, στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων ή μισθοφόρους εταιριών "ασφαλείας". Τα περισσότερα περιστατικά έμειναν, φυσικά, άγνωστα αφού κατά κανόνα δεν υπήρχαν επιζώντες από αυτές τις επιθέσεις. Κάποια από αυτά τα εγκλήματα ήρθαν στο φως της δημοσιότητας από τις διαρροές στο Wikileaks της Τσέλσι Μάνινγκ -διαρροές που τις πλήρωσε με κάθειρξη 35 ετών για παράνομη δημοσιοποίηση απόρρητων εγγράφων.

 

Ανάμεσα στους νεκρούς της πλατείας Νισούρ ήταν ένα εννιάχρονο παιδί, μια 55χρονη γυναίκα που γαζώθηκε κυριολεκτικά από τα πολυβόλα της Blackwater στην προσπάθειά της να προστατεύσει, με το σώμα της, την κόρη της από τις σφαίρες, ένας άνεργος πατέρας επτά παιδιών που επέστρεφε από ένα ραντεβού για δουλειά, ένας 77χρονος κηπουρός... Οι εφημερίδες στις ΗΠΑ δεν μπήκαν καν στον κόπο να γράψουν τα ονόματα των νεκρών.

 

Η μαζική δολοφονία των αμάχων στην πλατεία Νισούρ ή τα βασανιστήρια στο Άμπου Γκράιμπ δεν ήταν εξαιρέσεις: οι επεμβάσεις της Δύσης σπέρνουν εδώ και δεκαετίες τον θάνατο και τον τρόμο στον "Τρίτο Κόσμο". Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προσπαθούν αυτές τις μέρες να στρέψουν την οργή για τον πνιγμό των χιλιάδων προσφύγων στη Μεσόγειο στους "δουλεμπόρους". Ο πραγματικός υπεύθυνος, όμως, αυτού του φριχτού εγκλήματος είναι η ίδια η «πολιτισμένη Δύση», που μετέτρεψε, για τα συμφέροντά της, σε κόλαση τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και δεκάδες άλλες φτωχές περιοχές του πλανήτη. Και ύστερα οργάνωσε έναν ολόκληρο δολοφονικό μηχανισμό, τη Frontex για να καταδιώκει και να δολοφονεί τους πληθυσμούς που προσπαθούν με τεράστιες θυσίες και αψηφώντας τους φριχτούς κινδύνους να φύγουν για να σώσουν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους.

 

 

Η Δύση τρομοκρατήθηκε από το ξέσπασμα της "Αραβικής Άνοιξης" στις αρχές του 2011. Στην Τυνησία στην αρχή και στην Αίγυπτο αμέσως μετά εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους ενάντια στα τυραννικά, φιλοδυτικά καθεστώτα του Μπεν Αλί και του Μουμπάρακ. Η εξάπλωση της εξέγερσης στη Λιβύη και τη Συρία, σε δυο καθεστώτα με ψυχρές ή ακόμα και εχθρικές κάποιες φορές σχέσεις με τη Δύση, κάθε άλλο παρά χαροποίησε τους ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης: μια νίκη των εξεγερμένων πληθυσμών ήταν στα μάτια τους τεράστια απειλή -μια εξέλιξη αμέτρητα χειρότερη ακόμα και από τη διαιώνιση της κυριαρχίας του Καντάφι στη Λιβύη ή του Άσαντ στη Συρία. Η Δύση έσπρωξε το 2011 συνειδητά τις χώρες αυτές στον εμφύλιο πόλεμο και το χάος.

 

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ (που ελέγχεται απόλυτα από τις ΗΠΑ και τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις) ενέκρινε, στο όνομα της προστασίας του πληθυσμού από τις αγριότητες του Καντάφι, την επέμβαση στη Λιβύη. Το 2011 οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βρετανία έστειλαν τα βομβαρδιστικά να χτυπήσουν τη Λιβύη. Ταυτόχρονα, η Δύση άρχισε να στηρίζει με χρήματα, όπλα και πυρομαχικά κάθε επίδοξο τοπικό πολέμαρχο που ήταν διατεθειμένος να σηκώσει τα όπλα ενάντια στο καθεστώς. 

 

Η Δύση κατάφερε αυτούς τους στόχους: οι διαδηλωτές έφυγαν από τους δρόμους και η χώρα βυθίστηκε στον εμφύλιο πόλεμο. Ο Καντάφι έπεσε, αλλά αυτό που ακολούθησε δεν ήταν η επικράτηση της δημοκρατίας αλλά το χάος: ρουκέτες και οβίδες πέφτουν σε πυκνοκατοικημένες γειτονιές σκορπώντας το θάνατο αδιάκριτα. Η Διεθνής Αμνηστία καταγγέλλει τη Δύση για την προκλητική αδιαφορία που δείχνει για το χάος που η ίδια δημιούργησε. Αλλά τα διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης το μόνο που βλέπουν σε αυτό το χάος είναι τη "δράση ακραίων ισλαμιστικών ομάδων". 

 

 

Το ISIS, που τώρα αυτονομάζεται Ισλαμικό Κράτος και ελέγχει ένα μεγάλο κομμάτι του εδάφους του Ιράκ και της Συρίας είναι δίχως αμφιβολία μια ακραία δολοφονική οργάνωση που σκορπάει τον τρόμο στους τοπικούς πληθυσμούς.Το ISIS, όμως, είναι ένα από τα φριχτά παραπροϊόντα των επεμβάσεων της Δύσης στη Μέση Ανατολή. Το Ισλαμικό Κράτος έχει γίνει μαγνήτης για χιλιάδες νέους από τις μουσουλμανικές χώρες που έχουν μεγαλώσει μέσα στη φρίκη των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Οι ΗΠΑ έστειλαν για πρώτη φορά τα βομβαρδιστικά τους να χτυπήσουν το Ιράκ το καλοκαίρι του 1990. Ο στόχος τους ήταν ξεκάθαρος: για να τιμωρήσουν το Σαντάμ Χουσεϊν (τον παλιό τους σύμμαχο που είχε τολμήσει να αψηφίσει τις εντολές τους) η χώρα έπρεπε να "επιστρέψει στην εποχή του λίθου". 

 

Ό, τι άφησαν όρθιο οι βόμβες το κατεδάφισαν τα επόμενα χρόνια οι "κυρώσεις" -ένα εμπάργκο που άφησε τους πληθυσμούς στο Ιράκ χωρίς ανταλλακτικά για τις κατεστραμμένες υποδομές, χωρίς φάρμακα, τρόφιμα ή καθαρό νερό. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις υπολογίζουν σε 500.000 τα παιδιά που πέθαναν μέσα στα χρόνια του εμπάργκο από τις συνέπειές του. Και ύστερα ήρθε ο πόλεμος, η κατοχή και η πριμοδοτημένη από τις κατοχικές, φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις της Βαγδάτης σεχταριστική βία. 

 

Μια γενιά ολόκληρη, για να το πούμε απλά, δεν έχει γνωρίσει τίποτα άλλο μέχρι τώρα στη ζωή της πέρα από τις βόμβες, τη Blackwater, το Αμπού Γκράιμπ, τις κυβερνήσεις-μαριονέτες και την τυφλή βία. Ο Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, ο "χαλίφης" του Ισλαμικού Κράτους είχε συλληφθεί και κλειστεί στις φυλακές του διαβόητου στρατοπέδου Μπούκα κοντά στη Βαγδάτη από τις αμερικανικές δυνάμεις κατοχής το 2004. Από τους γνωστούς ηγέτες του ISIS οι μισοί έχουν περάσει από τις αμερικανικές φυλακές μέσα στα χρόνια της κατοχής. 

 

Τώρα οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους προσπαθούν να ελέγξουν την επέκταση του Ισλαμικού Κράτους με την προσφιλή τους μέθοδο: με τις βόμβες. Το μόνο όμως που καταφέρνουν με αυτόν τον τρόπο είναι να προσθέτουν ένα ακόμα βάσανο στον κόσμο και να αυξάνουν το γόητρο του ISIS μέσα στη νεολαία των μουσουλμανικών κρατών. Πάνω από τρία εκατομμύρια άμαχοι έχουν μέχρι τώρα εγκαταλείψει τα σπίτια τους στη Συρία για να γλυτώσουν από τον στρατό του Άσαντ, τις θηριωδίες του Ισλαμικού Κράτους και τις βόμβες των Αμερικάνων. Αυτοί που καταφέρνουν με κάποιο τρόπο να φτάσουν στο Αιγαίο "αναχαιτίζονται" από την Frontex.

 

 

Στο οπλοστάσιό της ενάντια στους πληθυσμούς του "Τρίτου Κόσμου" η Δύση έχει προσθέσει τα τελευταία χρόνια τα μη επανδρωμένα αεροπλάνα, τα διαβόητα Drones. Τα θύματά τους μετριούνται ήδη σε χιλιάδες. Η Διεθνής Αμνηστία υποστηρίζει ότι η χρήση τους θα πρέπει να χαρακτηριστεί "έγκλημα πολέμου". Οι ΗΠΑ, αντίθετα, υποστηρίζουν ότι ελάχιστοι, μόνο, άμαχοι έχουν χάσει τη ζωή τους -παράπλευρες απώλειες σύμφωνα με τη στρατιωτική λογική- από τις επιθέσεις των μη επανδρωμένων αεροπλάνων. 

 

Στην πραγματικότητα, όπως επισημαίνουν οι οργανώσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτή η εκτίμηση στηρίζεται μόνο σε μια αλλαγή του ορισμού του "αμάχου" και του "εμπολέμου" από το Πεντάγωνο. Σύμφωνα με το νέο ορισμό κάθε άνδρας που βρισκόταν σε στρατεύσιμη ηλικία και σκοτώθηκε από επίθεση Drone ήταν "τρομοκράτης".

 

Η οργάνωση Human Rights Watch έχει καταγράψει μια σειρά από επιθέσεις Drones στην Υεμένη -μια από τις χώρες που έχει βυθιστεί, μετά την Αραβική Άνοιξη, χάρη στις επεμβάσεις της Δύσης στο χάος- που, όπως λέει, θα έπρεπε να χαρακτηριστούν, ξεκάθαρα, εγκλήματα πολέμου. 

 

Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν σήμερα την επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας ενάντια στους αντάρτες Χούτι στην Υεμένη. Αλλά ταυτόχρονα βομβαρδίζουν και αυτές με τη βοήθεια Drones τις "θέσεις" της Αλ Κάιντα, που βρίσκεται σε πόλεμο με τους Χούτι. Η πρώτη καταγεγραμμένη αμερικανική επίθεση ενάντια στην Αλ Κάιντα στην Υεμένη ήταν το 2009: ένας πύραυλος Κρουζ εξοπλισμένος με βόμβες διασποράς χτύπησε το χωριό Αλ Ματζάλα στην επαρχία Αμπιάν. Ο απολογισμός 44 άμαχοι νεκροί, ανάμεσά τους 21 παιδιά. 

 

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 120 ακόμα επιθέσεις. Οι μαρτυρίες των ελάχιστων (και κατά κανόνα φριχτά ακρωτηριασμένων) επιζώντων είναι συγκλονιστικές: "Πριν φτάσουμε στη διασταύρωση", λέει ο οδηγός ενός φορτηγού που επέζησε παρά τα βαριά του εγκαύματα, "δυο αεροπλάνα, ένα λευκό και ένα μαύρο, φάνηκαν μπροστά μας. Μας πλησίασαν και αρχίσαμε να κάνουμε πλάκα ότι θα μας επιτεθούν... Το γέλιο μας κόπηκε στη μέση από δυο ρουκέτες... Είδα τα πτώματα των συνεπιβατών μου σκορπισμένα γύρω από το αυτοκίνητο, κάποια με κομμένα κεφάλια".