Όλοι στην απεργία! Έρχεται η ώρα να επιβάλουμε στάση πληρωμών του χρέους ενάντια στη λεηλασία των 50δις που ετοιμάζουν Κυβέρνηση - ΕΕ - ΔΝΤ

Είναι μια λύση ρεαλιστική, γιατί αυτή τη στιγμή το ελληνικό δημόσιο πληρώνει 50 δις κάθε χρόνο για τοκοχρεολύσια στους τραπεζίτες. Είναι μια λύση εφικτή, γιατί μπορεί να δικαιώσει όλους τους απεργούς στην Υγεία, στην Παιδεία, στις Συγκοινωνίες που αντιστέκονται στις περικοπές, στις απολύσεις και στις ιδιωτικοποιήσεις. Είναι μια λύση με προοπτική, γιατί ανοίγει το δρόμο ώστε να πληρώσουν για την κρίση αυτοί που πραγματικά φταίνε, οι καπιταλιστές με τα 600 δις καταθέσεις στην Ελβετία και όχι οι εργάτες που εκβιάζονται να δουλεύουν με μηνιάτικο των 600 ευρώ.


Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Όπως μπορείτε να διαβάσετε στη διπλανή σελίδα, το σχέδιο για ιδιωτικοποιήσεις αξίας 50 δις ξεπερνάει τα έσοδα από όλες τις ιδιωτικοποιήσεις που έκαναν όλες οι κυβερνήσεις τα προηγούμενα 20 χρόνια. Ο Γ. Παπανδρέου παρέα με τον Σαμαρά (όσο θέατρο κι αν παίζουν για διαφωνίες μεταξύ τους και με την Τρόικα) απειλούν να μας επιβάλουν άμεσα και συμπυκνωμένα όσα τραβήξαμε επί τόσα χρόνια από τον Μητσοτάκη, τον Σημίτη και τον Καραμανλή, και μάλιστα μέσα σε συνθήκες συρρίκνωσης της οικονομίας και του εργατικού εισοδήματος.

Ο λόγος για αυτή την τρέλα είναι η πλήρης αποτυχία τους να σταματήσουν την κρίση. Βήμα – βήμα εδώ και δυο χρόνια εξαγγέλλουν μέτρα, μηχανισμούς και μνημόνια που κάθε φορά απαιτούν πιο παρανοϊκές θυσίες και κάθε φορά αποτυχαίνουν. Την άνοιξη του 2009 ο Καραμανλής με τον τότε υπουργό Οικονομίας δανείστηκαν απλόχερα από τις διεθνείς αγορές και έριξαν 80 δις σε ένα πακέτο στήριξης  των τραπεζών και άλλων επιχειρήσεων. Αποδείχθηκε μια τρύπα στο νερό και το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς οι διεθνείς αγορές έκλεισαν την κάνουλα των δανείων και εκτίναξαν τα επιτόκια στα ύψη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου αρχικά δήλωνε ότι θα ήταν αρκετό ένα «νοικοκύρεμα» του προϋπολογισμού με περικοπές, ύστερα πέρσι τέτοιο καιρό μιλούσε για την «αλληλεγγύη» της ΕΕ που θα μας έβγαζε από τη δύσκολη θέση και τον Μάη κατέληξε στην αγκαλιά του ΔΝΤ με το Μνημόνιο.

Τώρα γίνεται φανερό ότι τα ποσά που καταβροχθίζουν οι τραπεζίτες για τόκους πάνω στο δημόσιο χρέος μεγαλώνουν αντί να μειώνονται μετά από κάθε τέτοιο «νοικοκύρεμα» και φτάνουν στο σημείο όπου ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν ότι ο ελληνικός προϋπολογισμός είναι σε θέση να πληρώνει κάθε χρόνο 20 δις μόνο για τόκους. Ούτε ο ιρλανδικός, ούτε ο πορτογαλικός και σε λίγο ούτε ο ισπανικός ούτε ο ιταλικός.

Πανικός

Αυτός ο πανικός καθοδηγεί τον γαλλογερμανικό άξονα της ΕΕ να αναζητεί ένα μηχανισμό (άλλοι το λένε ευρωπαϊκό ΔΝΤ, ο Σαρκοζί το λέει ευρωπαϊκό υπουργείο Οικονομικών) που να μπορεί να εξασφαλίσει ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα συνεχίσουν να πληρώνονται από τις χώρες μέλη της ΕΕ για τα χρέη τους.

Τις τράπεζες θέλουν να σώσουν, όχι τους λαούς της Ευρώπης. Όπως το ΔΝΤ έστυβε και στύβει τους λαούς του Τρίτου Κόσμου για να ξεπληρώνουν τους τραπεζίτες, το ίδιο θέλουν να κάνουν τώρα για τους εργάτες όλης της Ευρώπης. Η Αίγυπτος του Μουμπάρακ που μόλις κατάρρευσε υπολογίζεται ότι είχε πληρώσει περίπου 62 δις δολάρια και όμως ποτέ δεν κατάφερε να ξεπληρώσει ένα χρέος 35 δις. Πολλαπλασιάστε επί δέκα για να φανταστείτε τι μας ετοιμάζουν.

Μέσα σε αυτούς τους σχεδιασμούς δεν λείπουν οι σκυλοκαυγάδες. Οι Γερμανοί και οι Γάλλοι τραπεζίτες έδωσαν τη συγκατάθεσή τους μέσα από την Τρόικα για να ενισχυθούν οι ελληνικές τράπεζες με άλλα 30 δις ευρώ που έχουν ξανά ανάγκη. Φοβούνται ότι μια χρεοκοπία ελληνικής τράπεζας μπορεί να πυροδοτήσει έναν τραπεζικό πανικό σε όλη την Ευρώπη. Ταυτόχρονα, όμως, πιέζουν την κυβέρνηση και τους ντόπιους τραπεζίτες να δώσουν ανταλλάγματα για αυτή τη διάσωση. «Δεν θα σας χρηματοδοτούμε για να μας ανταγωνίζεστε στα Βαλκάνια», λέει ουσιαστικά η Ντόιτσε Μπάνκ και περιμένει ότι θα αρπάξει το κάτιτίς της από το κολοσσιαίο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και από την εκποίηση των θυγατρικών των ελληνικών τραπεζών μέσα και έξω από την Ελλάδα.

Οι εργάτες, όμως, δεν έχουν τίποτε καλό να περιμένουν από τέτοιες τριβές. Το αντίθετο ισχύει. Κάτω από αυτές τις πιέσεις τα αφεντικά των ελληνικών τραπεζών θέλουν να μειώσουν το κόστος τους με ένα γύρο απολύσεων και τσακίσματος των συλλογικών συμβάσεων. Όποιος έχει αυταπάτες ότι η λύση είναι ένα «εθνικά περήφανο» Όχι από έλληνες καπιταλιστές απέναντι στην Τρόικα, θα βρίσκει μπροστά του συνέχεια ωμούς εκβιασμούς για να θυσιάσει κι άλλο τους μισθούς και τις θέσεις εργασίας.

Η εργατική απάντηση πρέπει να κινηθεί στην αντίθετη κατεύθυνση. Λέμε όχι στις ολοένα και πιο παράλογες θυσίες που μας ζητάνε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και Τρόικα. Καμιά περικοπή σε μισθούς και κοινωνικές παροχές, καμιά απόλυση είτε πρόκειται για μόνιμους είτε για συμβασιούχους, καμιά ιδιωτικοποίηση και κανένα χαράτσι από τους παιδικούς σταθμούς και τα νοσοκομεία μέχρι τα αεροδρόμια και τα λιμάνια. Απεργίες διαρκείας σε κάθε κλάδο που πάνε να εφαρμοστούν αυτά τα σχέδια. Απεργίες πανεργατικές ενάντια στα «επικαιροποιημένα» Μνημόνια και στους «μηχανισμούς» της ΕΕ.

Έτσι χτίζουμε τη δύναμη των εργατών για να επιβάλουμε τις δικές μας συνολικές λύσεις. Για διαγραφή του χρέους και κρατικοποίηση όλου του τραπεζικού συστήματος χωρίς αποζημίωση για τους μετόχους και κάτω από εργατικό έλεγχο. Για έξοδο από το ευρώ και τον ζουρλομανδύα της ΕΚΤ και της ΕΕ. Για να βρούμε επιτέλους τα λεφτά εκεί που υπάρχουν, στα θησαυροφυλάκια των καπιταλιστών, και να τα βάλουμε στην υπηρεσία αυτών που τα δούλεψαν και τα δουλεύουν.

Είναι η ώρα να αναδείξουμε μια αριστερά αντικαπιταλιστική που παλεύει για όλα αυτά, να συσπειρωθούμε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να δυναμώσουμε το ΣΕΚ. Η Αίγυπτος μας έδειξε ότι ο δρόμος της επανάστασης είναι ξανά επίκαιρος, εμπρός να ενισχύσουμε τις δυνάμεις της επανάστασης και του Σοσιαλισμού.