Η νικηφόρα επανάσταση

Οι ακτιβιστές αυτοί μάς ζητάνε να εμπιστευτούμε τους στρατηγούς του Μουμπάρακ για τη μετάβαση στη δημοκρατία, να εμπιστευτούμε δηλαδή την ίδια χούντα που αποτελούσε τη σπονδυλική στήλη του καθεστώτος τα τελευταία 30 χρόνια. Και παρότι πιστεύω ότι το Ανώτατο Συμβούλιο των Ενόπλων δυνάμεων, το οποίο λαμβάνει 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο από τις ΗΠΑ, τελικά θα παραδώσει την εξουσία σε κάποια «πολιτική» κυβέρνηση, δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι θέλουν να είναι μια κυβέρνηση που θα εγγυηθεί τη συνέχεια του συστήματος. Δεν θα αγγίξει τα προνόμια του στρατού, θα κρατήσει τις ένοπλες δυνάμεις ως θεσμό που θα έχει τον τελευταίο λόγο στην πολιτική (όπως πχ στην Τουρκία), θα εγγυηθεί ότι η Αίγυπτος θα συνεχίσει να ακολουθεί την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική είτε αυτό σημαίνει ειρηνικές σχέσεις με το Ισραήλ, είτε την ασφαλή πλεύση του αμερικάνικου ναυτικού από το Σουέζ και βέβαια τη συνέχιση του αποκλεισμού της Γάζας και την εξαγωγή φυσικού αερίου προς το Ισραήλ σε επιδοτούμενες τιμές.

Κυβέρνηση πολιτικών δεν σημαίνει απλώς να μην φοράνε στρατιωτικές στολές οι υπουργοί. Σημαίνει μια κυβέρνηση που θα αντιπροσωπεύει τα αιτήματα και τις προσδοκίες του αιγυπτιακού λαού χωρίς καμιά παρέμβαση από τους καραβανάδες. Και το βλέπω δύσκολο να επιτρέψει κάτι τέτοιο η χούντα.

Έρευνες

Ο στρατός υπήρξε ο κυρίαρχος θεσμός στη χώρα από το 1952. Οι ηγέτες του είναι κομμάτι του κατεστημένου. Και παρότι οι νέοι υπαξιωματικοί και οι φαντάροι είναι σύμμαχοί μας, δεν μπορούμε ούτε για ένα δευτερόλεπτο να δείξουμε εμπιστοσύνη στους στρατηγούς. Επιπλέον, χρειάζεται να γίνουν έρευνες για τις δραστηριότητες των ηγετών αυτών. Θα ήθελα να ξέρω περισσότερα για το τι ρόλο έχουν στη βιομηχανία της χώρας.

Στην εξέγερση πήραν μέρος άνθρωποι από όλες τις τάξεις. Στην πλατεία Ταχρίρ μπορούσες να βρεις γιους και κόρες της αιγυπτιακής ελίτ, μαζί με εργάτες, μικροαστούς και τη φτωχολογιά της πόλης. Ο Μουμπάρακ τα είχε καταφέρει να απομονωθεί από όλες τις κοινωνικές τάξεις, συμπεριλαμβανομένων κομματιών της αστικής τάξης. Όμως, θυμηθείτε ότι μόνο αφού άρχισαν μαζικές απεργίες το καθεστώς άρχισε να πέφτει και ο στρατός αναγκάστηκε να οδηγήσει τον Μουμπάρακ σε παραίτηση, επειδή το σύστημα ήταν έτοιμο να καταρρεύσει.

Ορισμένοι φάνηκαν να εκπλήσσονται όταν οι εργάτες άρχισαν να απεργούν. Για εμάς δεν ήταν παράξενο. Οι εργάτες στην Αίγυπτο βρίσκονταν στο πιο μακρόχρονο και πιο αδιάκοπο κύμα απεργιών στην ιστορία της Αιγύπτου από το 1946, με αρχή την απεργία στη Μαχάλλα το Δεκέμβρη του 2006. Δεν φταίνε οι εργάτες αν ορισμένοι δεν τους έδιναν σημασία. Τα τελευταία τρία χρόνια δεν υπήρξε ούτε μία μέρα που να μη γίνει απεργία σε κάποιο εργοστάσιο, είτε στο Κάιρο είτε στις επαρχίες. Αυτές οι απεργίες δεν ήταν μόνο οικονομικές, αλλά είχαν και πολιτικά χαρακτηριστικά.

Από την πρώτη μέρα της εξέγερσης, η εργατική τάξη πήρε μέρος στις διαδηλώσεις. Ποιος άλλος διαδήλωνε στη Μαχάλα, στο Σουέζ, στο Καφρ ελ-Νταουάρ για παράδειγμα; Ωστόσο, οι εργάτες έπαιρναν μέρος ως «διαδηλωτές» και όχι αναγκαστικά ως «εργάτες» - με την έννοια ότι δεν οργάνωναν ανεξάρτητα. Δεν ήταν οι διαδηλωτές που είχαν μπλοκάρει την οικονομία, αλλά η κυβέρνηση λόγω της απαγόρευσης κυκλοφορίας που είχε κηρύξει. Ήταν μια καπιταλιστική απεργία, με στόχο να τρομοκρατήσει τον κόσμο. Μόνο όταν η κυβέρνηση προσπάθησε να επαναφέρει τη χώρα στην «ομαλότητα» την Κυριακή, οι εργάτες επέστρεψαν στα εργοστάσιά τους, συζήτησαν την κατάσταση και άρχισαν να οργανώνουν μαζικά, κινούμενοι σαν ενιαίο μπλοκ.

Οι απεργίες που οργανώνονται από τους εργάτες την τελευταία βδομάδα είναι και οικονομικές και πολιτικές μαζί. Σε ορισμένες περιοχές οι εργάτες ναι μεν δεν έβαλαν το αίτημα της πτώσης του καθεστώτος αλλά χρησιμοποίησαν τα ίδια συνθήματα που χρησιμοποιούνται στην πλατεία Ταχρίρ, αλλά σε πολλές περιπτώσεις από όσες κατάφερα να μάθω, οι εργάτες πρόβαλαν ένα κατάλογο πολιτικών αιτημάτων σε αλληλεγγύη με την επανάσταση.

Αυτοπεποίθηση

Αυτοί οι εργάτες δεν ετοιμάζονται να πάνε σπίτια τους. Άρχισαν τις απεργίες επειδή δεν μπορούσαν πλέον να ταΐσουν τις οικογένειές τους. Έχουν γεμίσει αυτοπεποίθηση από την πτώση του Μουμπάρακ και δεν μπορούν να γυρίσουν στα παιδιά τους και να τους πουν ότι ο στρατός υποσχέθηκε να δώσει φαΐ και δικαιώματα αλλά κανείς δεν ξέρει σε πόσους μήνες. Πολλοί από τους απεργούς έχουν ήδη αρχίσει να βάζουν έξτρα αιτήματα για τη δημιουργία ελεύθερων συνδικάτων έξω από τη διεφθαρμένη και ελεγχόμενη από το κράτος Αιγυπτιακή Ομοσπονδία Συνδικάτων.

Ήδη χιλιάδες εργάτες των Συγκοινωνιών έκαναν διαδήλωση στο αλ-Γκάμπαλ αλ-Άχμαρ. Οι συμβασιούχοι στη Χαλυβουργία του Χελουάν διαδηλώνουν επίσης. Οι τεχνικοί του Σιδηροδρόμου συνεχίζουν να σταματάνε τα δρομολόγια. Χιλιάδες διαδηλώνουν στη Βιομηχανία Ζάχαρης, Χαουαμντίγια, και μόλις ξεκίνησαν απεργία οι εργάτες του πετρελαίου όχι μόνο για οικονομικά ζητήματα αλλά ζητώντας τη δίωξη του Υπουργού Σάμεχ Φάχμι και να σταματήσουν οι εξαγωγές φυσικού αερίου στο Ισραήλ. Όλο και περισσότερο τέτοιες αναφορές έρχονται από τα βιομηχανικά κέντρα της χώρας.

Η κατάληψη της πλατείας Ταχρίρ το πιο πιθανό είναι ότι θα σταματήσει. Όμως, πρέπει να φέρουμε την Ταχρίρ μέσα στα εργοστάσια τώρα. Καθώς προχωράει η επανάσταση, αναγκαστικά θα προχωρήσει και η ταξική πόλωση. Χρειάζεται επαγρύπνηση. Δεν πρέπει να σταματήσουμε εδώ. Κρατάμε τα κλειδιά για την απελευθέρωση ολόκληρης της περιοχής, όχι μόνο της Αιγύπτου. Εμπρός για μια διαρκή επανάσταση που θα δώσει την εξουσία στον απλό κόσμο αυτής της χώρας με άμεση δημοκρατία από τα κάτω.

Χοσάμ Χαμαλάουΐ, από τους Επαναστάτες Σοσιαλιστές (Αίγυπτος)

Διαβάστε επίσης

Αίγυπτος

Οι εργάτες στην πρώτη γραμμή