Οι μάχες στα νοσοκομεία είναι μπροστά

Το αμέσως επόμενο διάστημα, ο υπουργός Υγείας Λοβέρδος θα πρέπει να επιβάλει την εφαρμογή των άρθρων του νόμου που ψήφισε, π. χ να προχωρήσει στην πράξη τη διάλυση των θεραπευτηρίων του ΙΚΑ. Και ταυτόχρονα να προχωρήσει στα επόμενα μέτρα που ζητάνε κυβέρνηση και τρόικα συνεχίζοντας την πολιτική της χατζάρας: επιβάλλοντας συγχωνεύσεις και κλεισίματα νοσοκομείων, κατάργηση των επιδομάτων βιβλιοθήκης και νοσοκομειακού, νέες περικοπές στους μισθούς του δημοσίου, πλήρες πάγωμα των προσλήψεων και περικοπές στη χρηματοδότηση των νοσοκομείων που φτάνουν μέχρι και το 30%-40%, συνέχιση του πλαφόν στις εφημερίες. 


Η δυναμική που εκφράστηκε στους αγώνες των δύο τελευταίων βδομάδων δείχνει ότι θα έχει τεράστιες δυσκολίες να τα καταφέρει. Το απεργιακό συλλαλητήριο της περασμένης Τετάρτης θα μπορούσε να συγκριθεί σε όγκο και παλμό μόνο με τις κινητοποιήσεις, λίγο πριν λίγο μετά, την ίδρυση του ΕΣΥ, τότε που η μάχη ήταν να πάψει η υγεία να είναι μονοπώλιο των ιδιωτών.

Αυτή η μαζική κινητοποίηση δεν ήταν «αυτονόητη». Χρειάστηκε η πίεση και η ζωντανή παρουσία της βάσης για να μετατρέψει μια «συμβολική κατάληψη» σε κατάληψη 11 ημερών στο υπουργείο Υγείας και να επιβάλλει στις ηγεσίες ότι θα προχωρήσουν σε πανιατρική απεργία διαρκείας, ανατρέποντας ειλημμένες αποφάσεις που πήγαιναν για μια ακόμα «συμβολική διαμαρτυρία» τη μέρα της ψήφισης.

Η απόφαση για μετωπική σύγκρουση με την κυβέρνηση αποτελεί κρατούμενο για τη συνέχεια. Η κατάληψη και η απεργία διαρκείας έβγαλαν τον κόσμο στο δρόμο και κλιμάκωσαν το κίνημα: από μια μαζική συνέλευση που αποφάσισε την απεργία την Τετάρτη 2/2, σε μια συνέλευση που πλημμύρισε το υπουργείο μέχρι τα πεζοδρόμια την Κυριακή 6/2 και από εκεί στο απεργιακό συλλαλητήριο στις 9/2 που γέμισε στους δρόμους της Αθήνας. 

Αλληλεγγύη

Το δεύτερο στοιχείο, που μπορεί να οδηγήσει στην ήττα την κυβέρνηση είναι η ενότητα και η αλληλεγγύη που είδαμε να αναπτύσσεται ανάμεσα στους εργαζόμενους που βγαίνουν στην κόντρα με τις επιθέσεις της κυβέρνησης. Οι εργαζόμενοι της ΕΘΕΛ βρέθηκαν να διαδηλώνουν δύο φορές έξω από το υπουργείο Υγείας, τη δεύτερη και την τελευταία μέρα της κατάληψης, ενώ δεκάδες σωματεία μετέφεραν την αλληλεγγύη τους στη συνέλευση της Κυριακής 6/2. Οι υγειονομικοί του ΙΚΑ απήργησαν στο πλευρό των γιατρών. Το γεγονός ότι ΟΛΜΕ, ο ΗΣΑΠ και η ΕΘΕΛ διαδήλωσαν μαζί στις 9/2, είναι ένα σημάδι του τι μπορεί να ακολουθήσει: Κοινή απεργία που να απαιτήσει το γκρέμισμα, όχι μόνο του νομοσχεδίου, αλλά συνολικά του Μνημονίου και της κυβέρνησης που το προωθεί.

Το τρίτο στοιχείο που χαρακτηρίζει τον αγώνα είναι η δύναμη της βάσης. Μέχρι και τη συνάντηση των ΔΣ που έγινε με τη λήξη του μεγάλου συλλαλητηρίου στις 9/2 και στην ουσία αποφάσισε – τι ειρωνεία αλήθεια – το τέλος του «πρώτου γύρου των αγώνων», η βάση πίεζε για συνέχιση: Ειδικευόμενη στο Δαφνί τόνισε ότι έπρεπε να συνεχιστεί η κατάληψη και να οργανώσει δράσεις που να άνοιγαν το ζήτημα της υγείας σε όλη την κοινωνία. Πρότεινε να παρθούν πρωτοβουλίες για να φανεί η συμπαράσταση προς τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες και στους εκπαιδευτικούς, ενώ τόνισε ότι πρέπει να βγει ανακοίνωση για τους 300 μετανάστες απεργούς πείνας και για τους κατοίκους της Κερατέας. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και ο Νίκος από την Πολυκλινική Αθηνών που προχώρησε ακόμα παραπέρα προτείνοντας απεργία διαρκείας από όλα τα σωματεία και τους συλλόγους των γιατρών μέχρι την απόσυρση του νομοσχεδίου. Ο Κ. Καταραχιάς από το Νυστέρι πρότεινε και αυτός συνέχιση της απεργίας με συνελεύσεις στα νοσοκομεία και δημιουργία απεργιακών επιτροπών.

Η απόφαση των ηγεσιών για το κλείσιμο της απεργίας και το ξεκίνημα «πολύμορφων δράσεων» ήταν σε λάθος κατεύθυνση, αλλά αυτή η δυναμική δεν χάνεται, οι μάχες είναι μπροστά. Η πανεργατική απεργία στις 23 Φλεβάρη είναι μια μεγάλη ευκαιρία για να κατέβουν ξανά στο δρόμο οι χιλιάδες γιατροί της 9/2 - και όχι μόνο. Αυτό που χρειάζεται είναι ο ξεσηκωμός και η συμμετοχή σε αυτές τις μάχες όλων των εργαζόμενων των νοσοκομείων, νοσοκομείο το νοσοκομείο και σωματείο το σωματείο για να ξυπνήσει ο γίγαντας που λέγεται ΠΟΕΔΗΝ.

Η ΟΕΝΓΕ να την μετατρέψει σε 48ωρη μαζί με τους εκπαιδευτικούς. Να την οργανώσουμε με απεργιακή επιτροπή, περιοδείες, περιφρούρηση και κατέβασμα με πανώ από κάθε νοσοκομείο. Με γενικές συνελεύσεις και αποφάσεις για απεργία διαρκείας για να μην κλείσει κανένα νοσοκομείο, να μη μειωθούν ούτε ένα ευρώ οι μισθοί, να γίνουν τώρα προσλήψεις, να πάρουν το Μνημόνιο και να φύγουν από εδώ.