Οι εργάτες στην πρώτη γραμμή

Όπως γράφει το δίκτυο μελετών για θέματα στρατηγικής και μυστικών υπηρεσιών, Stratfor, η CIA είχε ήδη κλειδώσει την πληροφορία ότι ο Μουμπάρακ θα έδινε την παραίτησή του. Οι Αμερικάνοι ήδη έβλεπαν μπροστά τους ότι τα πράγματα θα γίνονταν τόσο πιο ανεξέλεγκτα που μετά ούτε ο στρατός δεν θα μπορούσε να οργανώσει τη διάδοχη κατάσταση. Ωστόσο, ο Μουμπάρακ για τους δικούς του λόγους στο διάγγελμά του αρνήθηκε να παραιτηθεί. Δεν πέρασαν ούτε 24 ώρες και ο αντιπρόεδρός του, ο Σουλεϊμάν, βγήκε και ανακοίνωσε την παραίτηση του Μουμπάρακ. Αυτό που είχε μεσολαβήσει μέσα σε αυτές τις ώρες ήταν η ακόμη πιο εκρηκτική δράση της εργατικής τάξης.


Απεργία

Όπως περιγράφει ο Χοσάμ Χαμαλάουϊ στο διπλανό άρθρο, όσο το καθεστώς κρατούσε την απαγόρευση κυκλοφορίας, οι εργάτες δεν μπορούσαν να οργανώσουν την ανεξάρτητη δράση τους γιατί δεν μπορούσαν να πάνε καν στη δουλειά τους και να συναντηθούν με τους συναδέλφους τους. Τις τελευταίες μέρες του Μουμπάρακ όμως είχαν ξαναγυρίσει στη δουλειά και γύριζαν την κάνη του όπλου ανάποδα –προχωρούσαν σε απεργία. Από την περασμένη Τετάρτη η Αλεξάνδρεια και το Σουέζ γέμισαν με οργανωμένα μπλοκ απεργών. Οι σιδηροδρομικοί του επαρχιακού κέντρου Μπένι Σουάιφ έκαναν απεργία και σε άλλες πόλεις μπλοκάρισαν τις γραμμές. Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες έκλεισαν τα αμαξοστάσια. Τα λεωφορεία μπήκαν σε κίνηση για να συγκεντρώσουν τους εργάτες στα κεντρικά και να φτιάξουν καινούργιο ανεξάρτητο σωματείο.

Σε απεργία προχώρησαν οι εργάτες στη βιομηχανία πολεμικών υλών στο Χελουάν, 3.000 εργάτες πετρελαίου στο Σουέζ, πάνω από 5.000 στον αιγυπτιακό ΟΤΕ, απαιτώντας καθιέρωση κατώτατου μισθού και περιορισμό των μπόνους των αφεντικών. 4.000 εργάτες στη Χημική βιομηχανία, 2.000 εργάτες –οι περισσότερες γυναίκες- στη μεταξουργία, 2.000 στη φαρμακοβιομηχανία. Ακόμη και οι εργάτες στο Μουσείο του Καΐρου που δεν πήγαιναν στη δουλειά τους αφού το κτίριο ήταν στον έλεγχο του στρατού, όταν γύρισαν έκαναν απεργία και ήταν αυτοί πλέον που περικύκλωσαν το Μουσείο.

Οι λιθογράφοι που τυπώνουν την αλ-Αχράμ, την βασική εφημερίδα του καθεστώτος, έκαναν απεργία απαιτώντας να αλλάξει ο αρχισυντάκτης και να υποστηριχθεί η επανάσταση. Όταν η αλ-Αχράμ άλλαξε ρότα δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι το καθεστώς πέφτει. Ήταν φανερό ότι οι στρατηγοί, οι Αμερικάνοι και το μεγαλύτερο μέρος του καθεστώτος έκριναν ότι αν ο Μουμπάρακ παρέμενε στην εξουσία όλο αυτό το εργατικό ξέσπασμα θα φούντωνε ακόμη περισσότερο και αναγκάστηκαν να οδηγηθούν στη μεγαλύτερη υποχώρηση της ιστορίας τους.

Όμως, η φυγή του Μουμπάρακ δεν σταμάτησε την έφοδο της εργατικής τάξης. Οι απεργίες απλώνονται και δυναμώνουν. Το απόγευμα της Δευτέρας η κρατική τηλεόραση ήταν περικυκλωμένη από τους απεργούς της συγκοινωνίας, με πρώτους τους οδηγούς των λεωφορείων. Την ίδια ώρα τα γραφεία της κρατικής ομοσπονδίας «συνδικάτων» πολιορκούνταν από εργάτες πολλών κλάδων που απαιτούν να τιμωρηθεί ο διορισμένος πρόεδρος Μεγκαουέρ. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές εξελίσσονται συγκρούσεις μεταξύ των εργατών από τη μια μεριά και μπράβων και ψευτοσυνδικαλιστών από την άλλη.

Οι δημοσιογράφοι κλείδωσαν έξω από το κτίριο του συνδικάτου, τους κολλητούς του Μουμπάρακ που παρουσιάζονταν ως «συνδικαλιστές». Για την Τετάρτη 16 Φλεβάρη ετοιμάζονταν να απεργήσουν οι υπάλληλοι του μεγάλου ξενοδοχείου Γκραν Χαγιάτ. Ακόμη και οι μπάτσοι έκαναν διαδήλωση, προσπαθώντας να σώσουν το τομάρι τους, και ζητούσαν τη δίωξη των αξιωματικών που διέταξαν την καταστολή. Έδιναν πρόθυμα δηλώσεις στα Μέσα Ενημέρωσης, σπάζοντας τη συνωμοσία της σιωπής.

Μάλιστα στη διαδήλωσή τους φώναζαν τα συνθήματα της πλατείας Ταχρίρ. Άλλωστε ποια άλλα συνθήματα ήξεραν να φωνάζουν; Σε όλους τους χώρους φτιάχνονται νέα συνδικάτα και ξηλώνονται οι φίλοι του Μουμπάρακ. Εκεί θα κριθεί η πορεία της επανάστασης στην Αίγυπτο. Εκεί θα ξαναγεννηθεί και η Αριστερά για να καθορίσει τηις εξελίξεις. Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές στην Αίγυπτο έχουν ήδη ριχτεί με όλες τους τις δυνάμεις σε αυτό το καθήκον.