Σεραφείμ Ρίζος: Οι εκπαιδευτικοί θέλουν απεργία

Η ΔΟΕ αναγκάστηκε να καλύψει την πρωτοβουλία και το πλαίσιο 26 πρωτοβάθμιων συλλόγων δασκάλων, 11 ΕΛΜΕ και 4 εκπαιδευτικών φορέων, για την πραγματοποίηση πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου στις 2 Μάρτη. Η εξέλιξη αυτή δείχνει ότι μπορούμε να βγάλουμε τον κλάδο σε ένα μεγάλο απεργιακό αγώνα, που θα κάνει τους εκπαιδευτικούς σε όλη τη χώρα να σταθούν όρθιοι και να υψώσουν το ανάστημα τους απέναντι στη διάλυση του δημόσιου σχολείου.

Την Πέμπτη 13/2 η ΔΟΕ πραγματοποίησε στο Ηράκλειο ημερίδα για την αξιολόγηση. Η διατύπωση του τίτλου της ημερίδας, «αξιολόγηση – χειραγώγηση ή αξιολόγηση εργαλείο ανατροφοδότησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας» προδιέθετε για τις προθέσεις των διοργανωτών. Στην ίδια κατεύθυνση οδηγούσε και ο τρόπος που ήταν οργανωμένη. Υπήρξαν δύο συζητήσεις η μία πρωινή, όπου ομιλητές ήταν οι Πανεπιστημιακοί Χ. Κωνσταντίνου και Δ. Λουκέρης και οι δύο υπέρμαχοι της αξιολόγησης και μια δεύτερη μεσημεριανή συζήτηση όπου ομιλητές ήταν αποκλειστικά εκπρόσωποι αριστερών παρατάξεων πολέμιων της αξιολόγησης. Ο διαχωρισμός αυτός έγινε για να δοθεί ένα επιστημονικό επίχρισμα στην πρώτη συζήτηση που ήταν υπέρ της αξιολόγησης αφήνοντας τη «γκρίνια» στο συνδικαλισμό.

Προπαγάνδα

Η προπαγάνδα για την αξιολόγηση ήταν τόσο έντονη που νόμιζες ότι η συζήτηση διοργανώνονταν από το Υπουργείο. Οι υποστηριχτές της αξιολόγησης, ιδιαίτερα ο κ. Κωνσταντίνου, που τον είχε προτείνει η ΔΑΚΕ ως ομιλητή, ήταν ιδιαιτέρως επιθετικοί απέναντι στον κλάδο, επαναλαμβάνοντας τα γνωστά νεοφιλελεύθερα κλισέ: «Η δημόσια εκπαίδευση είναι γραφειοκρατική, …η αξιολόγηση θα συμβάλει στην εξύψωση της ποιότητας της εκπαίδευσης, …οι εκπαιδευτικοί πάσχουν από έλλειψη κουλτούρας αξιολόγησης, …η ως τώρα μη εφαρμογή της οφείλεται στις προκαταλήψεις απέναντι στον επιθεωρητισμό, στην κυβερνητική ατολμία και τις συνδικαλιστικές αντιδράσεις» (λες και ακούς το Χατζηδάκη να μιλά για τις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ), «η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών γύρω στο 75% τάσσεται υπέρ της αξιολόγησης» κλπ κλπ.

Οι έρευνες που επικαλούνταν βέβαια για να μιλήσει για τα όσα υποστήριζε δεν ήταν ανακοινωμένες. Δεν είχε να μας δείξει κανένα δείγμα εκπαιδευτικών βάση του οποίου πραγματοποιήθηκαν αυτές. Προτιμούσε να ξεχάσει το φιάσκο του Υπουργείου με τα ερωτηματολόγια νωρίτερα τη χρονιά που διανύουμε, πουθενά δεν δικαιολογούσε πώς η αξιολόγηση βελτιώνει την παρεχόμενη παιδεία.

Ξεχνούσε να μας πει ότι η αξιολόγηση όπου εφαρμόστηκε συνοδεύτηκε από την περικοπή των δαπανών και τη δυνατότητα των γονιών να επιλέγουν σχολείο ως πελάτες εταιρίας. Ξεχνούσε να μας πει ότι εξαιτίας αυτών των πολιτικών στις ΗΠΑ το 35% των δημόσιων σχολείων έκλεισε ή ιδιωτικοποιήθηκε. Προτιμούσε να μην αναφέρεται καν στις συνθήκες που λειτουργούν τα ελληνικά σχολεία σήμερα σε συνθήκες μνημονίων και πως με την αξιολόγηση θα ενοχοποιηθούν για τα προβλήματα οι εκπαιδευτικοί. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι εκπρόσωποι του ΙΠΕΜ ΔΟΕ.

Αυτό όμως που ξεχνούσαν οι από καθέδρας αξιολογητές ανέλαβαν να το θυμίσουν οι δάσκαλοι. Έδωσαν εξοργισμένοι την κόντρα τόσο σε επιστημονικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο με τους υποστηριχτές της αξιολόγησης. Υπήρξε μια μικρή εξέγερση που εισέπραττε θυελλώδη χειροκροτήματα από την αίθουσα. Η βάση του κλάδου για άλλη μια φορά δεν πάτησε την μπανανόφλουδα. Έδειξε ότι αυτό που κυριαρχεί στα σχολεία είναι η οργή και η διάθεση για απάντηση. Η πρωτοβουλία των 41 πρωτοβάθμιων συλλόγων και ΕΛΜΕ εκφράζει αυτή τη διάθεση.

Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι για να αντιμετωπίσουμε αυτή τη φορά την αξιολόγηση, τις διώξεις συναδέλφων, το κλίμα τρομοκρατίας που επιχειρούν να περάσουν στα σχολεία, τις περικοπές, τις συγχωνεύσεις σχολείων και τμημάτων, την αύξηση του ωραρίου και τον ασφυκτικό περιορισμό των εκπαιδευτικών που θα επιφέρει, χρειαζόμαστε μια μεγάλη απεργία.

Η άποψη που επιμένει στην εξατομικοποιημένη ανυπακοή του εκπαιδευτικού, διευθυντή, συμβούλου να εφαρμόσει την αξιολόγηση αγνοεί ότι αυτή τη φορά η προσπάθεια εφαρμογής της διαφέρει από την οποιαδήποτε άλλη στο παρελθόν από το ’85 μέχρι σήμερα. Ο κίνδυνος της απόλυσης και της διαθεσιμότητας αφήνει λίγα περιθώρια προσωπικής ατομικής αντίστασης.

Η εκπαιδευτική αριστερά δεν μπορεί να αναβάλει τις μάχες που έχει να δώσει ο κλάδος τώρα, για μετά το καλοκαίρι που θα γίνει το συνέδριο της ΔΟΕ περιμένοντας ότι θα αλλάξουν οι συσχετισμοί. Η αναβολή των αγώνων είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να μην αλλάξουν οι εκλογικοί συσχετισμοί ή η όποια αλλαγή να είναι χαμηλότερη των προσδοκιών και των απαιτήσεων των καιρών. Η ατομική άρνηση της αξιολόγησης για να είναι αποτελεσματική σήμερα πρέπει να συνδυαστεί με τη συλλογική δράση της απεργίας.

Δεν ισχύει ότι «η αξιολόγηση είναι αίτημα της κοινωνίας». Δεν υπάρχει κανένα τέτοιο αίτημα. Είναι πίεση της άρχουσας τάξης για να βάλει μεγαλύτερο χέρι στην Παιδεία και να την μετατρέψει σε αγορά. Οι εργαζόμενοι, οι γονείς των μαθητών μας, μπορούν να κερδηθούν ως συμπαραστάτες μας. Ένα μέτωπο δασκάλων, καθηγητών, γονιών και φοιτητών που παλεύουν ενάντια στο σχέδιο «Αθηνά» είναι εφικτό. Γι’ αυτό το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της 2/3 μπορεί να είναι το πρώτο βήμα στην κατεύθυνση αυτή. Η 48ωρη απεργία που έχει προκηρύξει η ΟΛΜΕ είναι το δεύτερο. Η ΔΟΕ πρέπει άμεσα να κηρύξει και αυτή 48ωρη την ίδια ημερομηνία. Όμως να μην μείνουμε εκεί. Να προκηρυχθούν συνελεύσεις την δεύτερη ημέρα της απεργίας με πρόταση για άμεση κλιμάκωση. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Σεραφείμ Ρίζος, δάσκαλος