Ιθαγένεια: Μαρτύριο του Σίσυφου για τα παιδιά

- Πότε ιδρύθηκε η Κοινότητα KASAPI ;

- Οι πρώτοι μετανάστες από τις Φιλιππίνες ήρθαν στην Ελλάδα γύρω στο 1978-79. Το KASAPI ιδρύθηκε το 1986. Είχαμε ξεκινήσει από πιο πριν πρωτοβουλίες για να οργανώσουμε τους Φιλιππινέζους μετανάστες. Στην αρχή ήταν πάρα πολύ δύσκολο γιατί τα μέλη της κοινότητάς μας δούλευαν σαν οικιακοί βοηθοί στα σπίτια όλη μέρα, όλες τις εργάσιμες μέρες και μόνο το Σαββατοκύριακο μπορούσαν να βγουν έξω. Παρά τις δυσκολίες είχαμε καταφέρει να οργανώσουμε διάφορες δραστηριότητες. Βγάλαμε εφημερίδες στη γλώσσα μας που βοήθησε πολύ στο να συνδεθούμε με τον κόσμο μας και να τον οργανώσουμε.

Όταν είχαν προβλήματα στη καθημερινότητά τους ήμασταν εκεί. Δεν καθόμασταν μόνο στα γραφεία μας. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό γιατί στην αρχή δεν ήταν εύκολο να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη τους. Πολλοί Φιλιππινέζοι έπεφταν θύματα εκμετάλλευσης και γι’ αυτό δεν ήταν εύκολο να μας εμπιστευτούν αν και είμαστε στην ίδια κοινότητα. Τότε επίσης δεν είχαμε γραφεία και μαζευόμασταν το Σαββατοκύριακο σε κάποια σπίτια για να συζητήσουμε και να οργανώσουμε τη δουλειά μας. Οργανώσαμε ενημερωτικές εκστρατείες για τα δικαιώματα των μεταναστών οικιακών βοηθών, αργότερα ιδρύσαμε δικό μας παιδικό σταθμό και επίσης προωθήσαμε την ίδρυση Δικτύου Φιλιππινέζων Γυναικών στην Ελλάδα.

Οι Φιλιππινέζοι είναι η πιο παλιά κοινότητα μεταναστών εδώ στην Ελλάδα. Στην αρχή ήρθαν οι γυναίκες και μετά έφεραν και τους άντρες τους στην Ελλάδα. Οι γυναίκες δούλευαν στα σπίτια και οι άντρες ήταν ναυτικοί που δούλευαν στα ελληνικά καράβια. Σήμερα είμαστε περίπου 30.000 Φιλιππινέζοι στην Ελλάδα. Εκτός από την Αθήνα, το Πέραμα, την Ελευσίνα, υπάρχουν πολλοί στην Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη, στη Ρόδο, στην Κω, στη Μύκονο, στην Κρήτη. Πολλοί εξακολουθούν να δουλεύουν στην Ελληνική Ναυτιλία. Δουλεύουν σε κρουαζιερόπλοια, σε τάνκερς, σε φορτηγά πλοία. Πολλές φορές οι εφοπλιστές τους κρατάνε απλήρωτους και τους εκμεταλλεύονται και έχουμε κάνει και παρεμβάσεις σαν κοινότητα για αυτό το θέμα.

- Η κυβέρνηση σκληραίνει τη στάση της απέναντι και στα παιδιά που έχουν γεννηθεί εδώ, απέναντι στους μετανάστες δεύτερης γενιάς.

- Σαν κοινότητα έχουμε το μεγαλύτερο αριθμό μεταναστών δεύτερης γενιάς που παρά το γεγονός ότι γεννήθηκαν εδώ αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν άδεια παραμονής επειδή δεν μπορούν να βρουν δουλειά. Έχουμε πολλά παιδιά που έχουν τελειώσει το σχολείο και αυτή τη στιγμή βρίσκονται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Μέσα στην περίοδο της οικονομικής κρίσης αναρωτιούνται τι να κάνουν στην Ελλάδα αφού δεν υπάρχει δουλειά.

Τα παιδιά θεωρούν την Ελλάδα πατρίδα τους. Έχουν δυσκολίες με τη γλώσσα την ελληνική και ταυτόχρονα έχουν δυσκολίες να μιλάνε φιλιππινέζικα. Έχουμε κάποιους εθελοντές δάσκαλους που προσπαθούν να τους βοηθήσουν να μάθουν ελληνική γλώσσα και ιστορία. Τώρα μιλάνε ελληνικά μεταξύ τους.

Η απόφαση του ΣτΕ που λέει ότι είναι αντισυνταγματικό ένα παιδί που γεννήθηκε εδώ να πάρει ελληνική ιθαγένεια, ήταν για εμάς πάρα πολύ μεγάλη απογοήτευση. Είναι μια άκαρδη απόφαση. Πώς είναι δυνατόν παιδιά που είδαν το πρώτο φως του ήλιου στην Ελλάδα να μην έχουν δικαίωμα να πάρουν την ιθαγένεια; Έχουμε παιδιά που γεννήθηκαν στην Ιταλία, στη Γαλλία, στη Γερμανία και έχουν πάρει την ιθαγένεια, αλλά εδώ αυτό το δικαίωμα θεωρείται αντισυνταγματικό. Υπήρχαν παιδιά που τόσα χρόνια είχαν την ελπίδα ότι παρά τις γραφειοκρατικές δυσκολίες θα τα καταφέρουν αλλά τώρα τους κόπηκαν τελείως τα φτερά. Ήταν κάτι σαν το μύθο του Σίσυφου. Τώρα μετά την απόφαση του ΣτΕ φοβούνται ότι μπορεί και να απελαθούν, ενώ ακόμα και αυτοί οι λιγοστοί που με βάση τον προηγούμενο νόμο έχουν αποκτήσει ιθαγένεια, φοβούνται ότι μπορεί να ακυρωθεί η απόφαση και να τους την πάρουν πίσω.

Το καλό είναι ότι έχουμε ελληνικές οργανώσεις που υποστηρίζουν ότι τα παιδιά έχουν το δικαίωμα στην ιθαγένεια και μπορούν να προσφέρουν στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση παίζει αυτή τη στιγμή ένα παιχνίδι στις πλάτες των παιδιών μας.

- Πώς μπορούμε να παλέψουμε απέναντι στο νέο νόμο;

- Σαν KASAPI επιδιώκουμε τη συνεργασία και την κοινή δράση με όλες τις οργανώσεις και τα κόμματα που παλεύουν για τα δικαιώματα των μεταναστών. Ενεργό ρόλο πρέπει να παίξουν τα Συμβούλια Ένταξης Μεταναστών, τα οποία πρέπει να ταχθούν δίπλα στις οργανώσεις που παλεύουν για τα δικαιώματα των μεταναστών. Αυτό είναι το νόημα της ύπαρξης των ΣΕΜ. Θέση πρέπει επίσης να πάρουν και οι ελληνικές ΜΚΟ έτσι ώστε όλη η κοινωνία να ξέρει ότι το να πάρουν τα παιδιά που γεννιούνται εδώ την ιθαγένεια είναι ένα δικαίωμα που δεν πρέπει να καταργηθεί.

Έτσι θα μπορέσουν και οι ελληνικές οργανώσεις να καταπολεμήσουν τη φωνή των ακροδεξιών. Καμιά φορά δημιουργείται η εντύπωση ότι η φωνή της ακροδεξιάς στην Ελλάδα είναι πιο δυνατή. Όμως αν όλες οι προοδευτικές δυνάμεις ενωθούν στην κοινή δράση τότε θα φανεί πoια είναι η πραγματική δύναμη στην κοινωνία.

Το σύστημα είναι αυτό που έχει δημιουργήσει το ρατσισμό. Νομίζω ότι ο ελληνικός λαός έχει ευαισθησία στο θέμα των μεταναστών γιατί έχει ζήσει και ο ίδιος τη μετανάστευση, έχει ζήσει εξορίες και διώξεις. Αλλά όταν υπάρχει κρίση και ανεργία πρέπει να βρεθεί ο υπεύθυνος για αυτή την κατάσταση και το σύστημα προσπαθεί να τον βρει στο πρόσωπο του μετανάστη. Αλλά αυτή η πολιτική βοηθάει τελικά την ακροδεξιά που στρέφεται ενάντια σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις.

Οι μεταναστευτικές οργανώσεις χρειάζεται να δουλέψουν σκληρά ενάντια σε όλες αυτές τις επιθέσεις. Μέχρι τώρα δεν έχουν αποχτήσει τον απαιτούμενο σεβασμό από την ελληνική κοινωνία γιατί είναι πολυδιασπασμένες. Οι μετανάστες δεύτερης γενιάς το έχουν καταλάβει αυτό και έχουν ιδρύσει την ομάδα «Generation 2.0» στην οποία συμμετέχουν παιδιά από τις Φιλιππίνες, τη Νιγηρία και πολλές άλλες χώρες.

Σήμερα στην Ελλάδα εκτός από 2-3 κοινότητες που είναι πολύ ενεργές οι υπόλοιπες δεν έχουν μέλη, έχουν μόνο ηγέτες. Χρειάζεται πολύ δουλειά για να οργανώσεις τα μέλη μιας κοινότητας. Και το βασικότερο είναι να κερδίσεις την εμπιστοσύνη και το σεβασμό από τα ίδια τα μέλη. Αυτό κερδίζεται όταν η κοινότητα παλεύει για να αντιμετωπίζει τα καθημερινά προβλήματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν ένας υπουργός καλεί τις μεταναστευτικές οργανώσεις μαζεύονται ένα σωρό. Όταν όμως υπάρχει μία συγκέντρωση οι περισσότερες δεν εμφανίζονται.

Για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι η φωνή των μεταναστευτικών οργανώσεων δεν αρκεί από μόνη της. Πρέπει να παλεύουν μαζί με τους Έλληνες. Γι’ αυτό και στις 19 Γενάρη συμμετείχαμε και εμείς στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο μαζί με τα παιδιά μας. Αυτό που ήταν το πιο σημαντικό είναι ότι την ίδια μέρα έγιναν αντιφασιστικές συγκεντρώσεις σε δεκάδες πόλεις στο εξωτερικό. Γιατί η πάλη στην Ελλάδα ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό, χρειάζεται να έχει υποστήριξη και από άλλες χώρες.

Εδώ στην Ελλάδα έχουμε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής που είναι κάτι πολύ δύσκολο να το παλέψουμε, γιατί τα μεγάλα κόμματα παίζουν το δικό τους παιχνίδι. Μετά από τόσες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Στη Γερμανία οι νεοναζί είναι παράνομοι. Γιατί εδώ στην Ελλάδα που έχουμε θρηνήσει χιλιάδες θύματα στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα, στην Καισαριανή να τους θεωρούν νόμιμο πολιτικό κόμμα; Όλα αυτά γίνονται γιατί τα κόμματα που μας κυβέρνησαν τόσα χρόνια την Ελλάδα καλλιεργούν τον εθνικισμό για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πλουσίων.

Ο λαός στην Ελλάδα πάλεψε ενάντια στη Δικτατορία αλλά οι ηγέτες που κυβέρνησαν τόσα χρόνια αντί να είναι ευαίσθητοι απέναντι στα δικαιώματα του λαού και των εργατών παρέμειναν πιο ευαίσθητοι σε αυτά που θέλει ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης, ο Μπόμπολας. Για όλα αυτά χρειάζεται να αγωνιστούμε σήμερα όλοι μαζί, όλος ο λαός ντόπιοι και μετανάστες.

Ο Τζο μίλησε στην Κατερίνα Θωίδου