Συμβασιούχοι και μόνιμοι ενάντια στις απολύσεις

Tην ίδια ώρα, στο εσωτερικό του κτηρίου η ολομέλεια του Αρειου Πάγου συζητούσε το ζήτημα της – καθοριστικής από νομικής άποψης - προσφυγής για τη μετατροπή των συμβάσεων των συμβασιούχων καθαριστριών του ΟΠΑΠ, σε αορίστου χρόνου.

Οι εισηγήσεις του αρεοπαγίτη Δουλγεράκη και του εισαγγελέα Τέντε ήταν απορριπτικές, υποστηρίζοντας ότι με βάση την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος, απαγορεύεται η μετατροπή των συμβάσεων από ορισμένου σε αορίστου χρόνου, όπως και η μετατροπή των απασχολουμένων με σύμβαση έργου. Η εισήγηση – η απόφαση αναμένεται να βγει μέσα στους επόμενους ένα-δύο μήνες – ξεσήκωσε την οργή των συγκεντρωμένων που φωνάζοντας «αίσχος» άρχισαν να πετούν αυγά, καφέδες και αντικείμενα στο περικυκλωμένο από τα ΜΑΤ κτήριο.

Στη συγκέντρωση συμμετείχαν συμβασιούχοι από πολλούς δήμους – με πανό από τους δήμους Αθήνας (με μαζική παρουσία), Αιγάλεω, Καλλιθέας, Αγίας Παρασκευής, Γαλατσίου, Θεσσαλονίκης, οι Εκτακτοι αρχαιολόγοι, συμβασιούχοι στο ΥΠΠΟ, στο Δημόκριτο, πυροσβέστες, Σύλλογος καθαριστριών Νομού Ηλείας, stage OAEΔ, Υπουργείου Οικονομικών, συμβασιούχοι που ήρθαν με λεωφορεία και βαπόρια από όλη τη χώρα, την Αχαϊα, το Κιλκίς, την Κρήτη κ.α.

«Αν οι συμβασιούχοι φύγουν από τις υπηρεσίες, οι υπηρεσίες θα αδρανοποιηθούν, θα παγώσουν. Εγώ είμαι στην καθαριότητα, θέλουν να απολύσουν αυτούς που έχουν τώρα και μετά να πάρουν καινούργιους, φύγετε εσείς που δουλεύετε δέκα χρόνια, να βουλώσουμε και τα στόματα κάποιων άλλων. Αν ψάξεις σε όλες τις υπηρεσίες θα σου πούνε ότι τη δουλειά την κρατάνε οι συμβασιούχοι. Το σωματείο στηρίζει όλα τις κινητοποιήσεις μας, είμαστε εδώ μαζί στο πανώ» μας είπε η Ντίνα, εργαζόμενη στο Δήμο Αγίας Παρασκευής.

«Πάρε το ποδήλατο, πάρε το κανό, πάρε το μνημόνιο και φύγε από εδώ», «Γιωργάκη θυμίσου λήγει η σύμβασή σου», «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία η χούντα δεν τελείωσε το ‘73» ήταν από τα συνθήματα που φώναζαν οι απεργοί που έκλεισαν σχεδόν έξι ώρες συγκέντρωσης έξω από τον Αρειο Πάγο. Όταν ένας νεοναζί «χρυσαυγίτης», από αυτούς που υψώνουν ναζιστικούς χαιρετισμούς στον «φύρερ» Μιχαλολιάκο, προσπάθησε να προβοκάρει τη συγκέντρωση, οι συμβασιούχοι τον έδιωξαν με τις κλωτσιές.

Με τη φράση «να ευχαριστήσουμε έναν αγωνιστή που είναι παρών σε κάθε δικαστήριο, σε κάθε μάχη που έχουμε δώσει» υποδέχτηκαν οι συμβασιούχοι τον Πέτρο Κωνσταντίνου που από την ντουντούκα απεύθυνε σύντομο χαιρετισμό: «Οι εργαζόμενοι θέλουν μόνιμη και σταθερή δουλειά. Τέρμα πια με την ξεφτίλα να είναι ‘συμβασιούχοι’ οκτώ και δέκα χρόνια, όταν η δουλειά που προσφέρουν καλύπτει κοινωνικές υπηρεσίες, όπως οι εργαζόμενοι στους δήμους που φροντίζουν το άρρωστο, τον ηλικιωμένο, το μετανάστη» ανέφερε στο χαιρετισμό του ο δημοτικός σύμβουλος με την Ανταρσία στις Γειτονιές της Αθήνας. «Είναι ώρα τα συνδικάτα, είναι ώρα η ΠΟΕ ΟΤΑ να προχωρήσουν πιο δυναμικά, να κλιμακωθούν οι κινητοποιήσεις. Τα λεφτά υπάρχουν, τα έχουν οι τραπεζίτες, να τα πάρουμε από αυτούς για να δουλεύουν οι απλοί άνθρωποι».

«Eίμαστε μαζί σας στον αγώνα» είπε στον χαιρετισμό του ο Αγγελος Χάγιος από την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή. «Είναι δίκαιος ο αγώνας σας, είναι δίκαιος ο αγώνας όλων των εργαζομένων, σε όλη τη χώρα, σε όλο το δημόσιο, στους δήμους και στις περιφέρειες, ενιαίος εργατικός αγώνας και θα σπάσει η χούντα και το πραξικόπημα που γίνεται σε βάρος της εργασίας».

«Δουλεύω στο Δημοτικό Βρεφοκομείο Αθηνών και είμαι δέκα χρόνια συμβασιούχος», μας είπε ο Δημήτρης, εργαζόμενος στο Δήμο της Αθήνας. «Δέκα χρόνια. Και τώρα λένε θα διώξω εσένα, να πάρω άλλο, για μια θέση που πάντα θα χρειάζεται άνθρωπος, γιατί είναι και κοινωνικό το θέμα το δικό μας. Είναι παιδάκια, είναι οικογένειες με χαμηλό εισόδημα και στην υπηρεσία μου πάνω από το ένα τρίτο είμαστε συμβασιούχοι. Αμα φύγουμε, θα κλείσουν σταθμοί και άνθρωποι βιοπαλαιστές δεν θα έχουν που να πάνε τα παιδιά τους. Ο τελευταίος ιδιωτικός σταθμός θέλει 400 ευρώ το μήνα να πας. Και το πιο high definition μηνιάτικο είναι 600 ευρώ και σε δείχνουν και με το δάχτυλο.

Χρειάζεται αγώνας, αλληλεγγύη. Η αλληλεγγύη επειδή είναι παραπόταμος αγάπης και ενδιαφέροντος έρχεται με δύο τρόπους σε ένα κοινωνικό σύνολο. Με την ατομική καλλιέργεια και την παιδεία και με την ανάγκη. Ο ένας ο δρόμος σε αυτή τη χώρα χάθηκε – έχει χαθεί επιμελώς πολλά χρόνια τώρα. Ο δεύτερος δρόμος είναι στα σκαριά. Θέλουμε δίπλα μας αγωνιστές, ανθρώπους συνειδητοποιημένους, για να πιάνουν τόπο οι αγώνες που γίνονται σήμερα και μετά να εξελιχθούν σε κάτι καλό».