Αυτόπτης μάρτυρας

«Προσγειώθηκα στην Τυνησία την περασμένη Παρασκευή στις 12.30 και πήγα κατευθείαν στη διαδήλωση, στη λεωφόρο Μπουρκίμπα. Ηταν τεράστια. Λένε ότι ήταν 65 χιλιάδες. Σκεφτείτε ότι δεν έχω ακούσει ποτέ να έγινε διαδήλωση με πάνω από 100-200 άτομα τα τελευταία χρόνια στην Τυνησία.

Και γινόταν ενώ ο κόσμος είχε δει στο ίντερνετ βίντεο και φωτογραφίες από ανθρώπους πυροβολημένους στο κεφάλι, με τα μυαλά τους πεταγμένα έξω και τα κρανία τους σπασμένα, στις προηγούμενες επιθέσεις της αστυνομίας στις διαδηλώσεις.

Αυτές οι εικόνες προκάλεσαν την κινητοποίηση. Ο φόβος πέρασε στο άλλο στρατόπεδο.

Βρισκόμασταν μπροστά στο Υπουργείο Εσωτερικών. Τα πράγματα ήταν εντελώς ειρηνικά. Το βασικό σύνθημα ήταν «φύγε, φύγε» και «μια σφαίρα για τον Μπεν Αλί». Γύρω στις 4 το απόγευμα, η αστυνομία επιτέθηκε ξαφνικά. Περνούσε εκεί κοντά μια κηδεία ενός διαδηλωτή που είχε σκοτωθεί την περασμένη νύχτα και η αστυνομία το χρησιμοποίησε σαν δικαιολογία για να επιτεθεί στους πάντες.

Έριξαν δακρυγόνα και άκουσα πυροβολισμούς. Ο κόσμος έλεγε: «αυτά δεν είναι δακρυγόνα, είναι σφαίρες». Δύο ώρες αργότερα, υπήρχε ακόμα κόσμος που μαχόταν στην ίδια περιοχή.

Ο κουνιάδος μου βρισκόταν παγιδευμένος σε μια ταράτσα εκεί κοντά. Μου έλεγε: «βλέπω ανθρώπους να πέφτουν νεκροί. Η αστυνομία χτυπάει άσχημα.»

Οι διαδηλώσεις ήταν αυθόρμητες, αλλά τα συνδικάτα έπαιξαν κομβικό ρόλο για να πάρουν τα γεγονότα διαστάσεις εξέγερσης έναν ολόκληρο μήνα.

Συνδικάτα

Η εργατική συνομοσπονδία UGTT για πολλά χρόνια ήταν εξάρτημα του καθεστώτος, αλλά άλλαξε πλευρά αρκετά γρήγορα. Τελευταία γινόταν όλο και πιο ριζοσπαστική. Ο βασικός οργανωμένος φορέας στην επανάσταση ήταν η UGTT. Αυτή ήταν που ξεκίνησε το κίνημα στο κέντρο της χώρας και κάλεσε τη διαδήλωση μπροστά στο Υπουργείο Εσωτερικών. Η UGTT συνεχίζει να ηγείται.

Υπάρχουν φήμες ότι η οικογένεια Τραμπέλσι, οι συγγενείς της γυναίκας του Μπεν Αλί, προσπάθησε να εγκαταλείψει τη χώρα νωρίς, γύρω στις 2 το μεσημέρι της Παρασκευής, αλλά το πλήρωμα του αεροσκάφους αρνήθηκε να πετάξει.

Ο Εμάντ Τραμπέλσι, βασική φυσιογνωμία του καθεστώτος, μαχαιρώθηκε εννιά φορές και πέθανε στο νοσοκομείο. Δεν υπήρξε κανείς που να μην χάρηκε.

Διάφορα σπίτια που ανήκαν σε στελέχη του Μπεν Αλί κάηκαν. Σχεδόν όλα τα μεγάλα εμπορικά κέντρα κάηκαν, όπως και τα αστυνομικά τμήματα.

Όπως πολλοί άλλοι στην Τύνιδα, οργανώσαμε τοπική επιτροπή για να υπερασπίσουμε τη γειτονιά μας από τις ένοπλες πολιτοφυλακές, τα απομεινάρια της προεδρικής φρουράς που τριγυρνούσαν στην πόλη και πυροβολούσαν κόσμο.

Στήσαμε οδοφράγματα από έπιπλα για να κλείσουμε τους δρόμους. Περιπολούσαμε την περιοχή και αποφασίσαμε ότι θα θεωρούσαμε ύποπτο όποιο αυτοκίνητο μετακινούταν μετά την απαγόρευση κυκλοφορίας.

Τα τηλεοπτικά κανάλια της χώρας άλλαξαν τροπάρι. Εδωσαν χώρο για να ανοίγει τεράστιος διάλογος: ο κόσμος μιλάει ανοιχτά σχετικά με το τι πρέπει να γίνει κόντρα στη διαφθορά.

Για 55 ολόκληρα χρόνια είχαμε μόνο δύο προέδρους. Και ξαφνικά είχαμε άλλους δύο μέσα σε 24 ώρες!

Όταν ο πρωθυπουργός Γανούσι ανέλαβε την εξουσία στη θέση του Μπεν Αλί «λόγω προσωρινής αδυναμίας του προέδρου», ξέσπασαν κι άλλες διαδηλώσεις στον Νότο.

Η Τύνιδα είναι μπλοκαρισμένη, αλλά ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους σε άλλα σημεία φωνάζοντας ότι δεν θα αφήσει να μείνει στην εξουσία η ίδια συμμορία.

Η κυβέρνηση κατηγόρησε ομάδες κομμουνιστών και Ισλαμιστών για τις διαδηλώσεις. Έτσι, ο κόσμος άρχισε να λέει ότι δεν είμαστε ούτε κομμουνιστές, ούτε ισλαμιστές.

Πρόκειται πραγματικά για ένα λαϊκό κίνημα. Η κυβέρνηση έχει μετατρέψει τη λέξη «πολιτική» σε βρισιά και έτσι πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι δεν έχουμε πολιτικά κίνητρα, είμαστε απλά άνθρωποι.

Η κυβέρνηση οδηγήθηκε με την πλάτη στον τοίχο, υποχωρώντας βήμα βήμα. Κάθε παραχώρηση που έκανε, έγινε λίγο πιο αργά από ό,τι έπρεπε.

Αν είχαν κάνει συμβιβασμούς νωρίτερα, ίσως θα είχαν σταματήσει τα πράγματα, αλλά κάθε φορά ο κόσμος ήταν ένα βήμα πιο μπροστά».