Η προστασία του περιβάλλοντος δεν μετριέται με στρέμματα

Λες και το πρόβλημα είναι εκεί και όχι στην όλη πολιτική του κράτους στην προστασία των περιοχών NATURA, για να μην πούμε στην όλη στάση του κράτους στην προστασία του περιβάλλοντος.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ο χωρισμός του αμαρτωλού ΥΠΕΧΩΔΕ σε δυο υπουργεία, ένα για το Περιβάλλον και ένα δια τα δημόσια έργα (Υποδομές τα λέμε τώρα) δεν έφερε την αλλαγή στην πολιτική της καταστροφής του περιβάλλοντος στην χώρα. Μιας καταστροφής που δεν είναι απλά οικονομική ή περιβαλλοντική, αλλά καθαρά πολιτική και ιδεολογική.

Δεν μπορεί κανένα υπουργείο περιβάλλοντος να επιβάλει μια πολιτική διαφορετική από αυτή που ακολουθεί μια κυβέρνηση «σοσιαλιστικού» φιλελευθερισμού και καπιταλιστικής διαχείρισης με γαρνιτούρα ΔΝΤ.

Το περιβάλλον και η οικολογική διαχείριση του δεν είναι ένα θέμα ξεκομμένο από την πολιτική που ακολουθεί η διακυβέρνηση μιας χώρας.

Το θέμα του αν θα μπορείς να οικοδομήσεις σε προστατευόμενες περιοχές (όπως οι περιοχές NATURA), δεν μετριέται σε στρέμματα και σε πολύ ή λίγη καταστροφή ή με την λογική της καταστροφής του περιβάλλοντος για εθνικούς λόγους ή λόγους δημοσίου συμφέροντος.

Ούτε βέβαια μπορεί να δεχθεί κανείς ως προοδευτική και αριστερή πολιτική την λογική που θέλει τα δέκα στρέμματα να είναι ενάντια στους μικροκτηματίες και υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου.

Αυτή η λογική, της ουσιαστικής συναίνεσης στην καταστροφή του περιβάλλοντος, είτε μέσω των δήμων είτε για την υπεράσπιση, δήθεν, του λαϊκού κλήρου, είναι αυτή που έχει οδηγήσει στην καταστροφή μεγάλων περιοχών που δέχονται οικιστικές πιέσεις με πρώτη και καλύτερη την Αθήνα.

Τι διαφορά μπορεί να έχει μια καταπάτηση π.χ. της Β ζώνης του Υμηττού, αν θα γίνει από τους δήμους ή από την εκκλησία ή από το στρατό ή από τους μεγάλους δρόμους (λόγο επέκτασης της αττικής οδού).

Μην ξεχνάμε την περίφημη Ιόνια οδό και τις πυρκαγιές του 2007 και την σύνδεση τους με την προστατευόμενη περιοχή του Καϊάφα στην Ηλία.

Είτε λοιπόν τέσσερα στρέμματα, είτε δέκα στρέμματα, είτε πύργους της ΔΕΗ, είτε δρόμους, είτε αρχιεπισκοπικά μέγαρα (βλέπε Καισαριανή), αναπτύξουμε, κτίσουμε ή στήσουμε σε προστατευόμενες περιοχές το ίδιο αποτέλεσμα θα έχουμε.

Στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης

Την καταστροφή του περιβάλλοντός στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, αυτής που ευνοεί το μεγάλο κεφάλαιο και όχι της ανάπτυξης που χρειάζεται η χώρα.

Προς επίρρωση, της αντιπεριβαλλοντικής πολιτικής που ακολουθεί η κυβέρνηση, πέρα από το θέμα των δέκα στρεμμάτων στις περιοχές NATURA, δόθηκε σε «δημόσια διαβούλευση» και το σχέδιο νόμου για «Απλοποίηση Αδειοδότησης Τεχνικών Επαγγελματικών Δραστηριοτήτων, Μεταποιητικών Δραστηριοτήτων, Επιχειρηματικών Πάρκων και Λοιπές Διατάξεις» του Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας.

Σε αυτό, σε συνέχεια και στο ίδιο πλαίσιο του περίφημου νόμου για το «fast track» (ν. 3894/2010, ΦΕΚ A' 204) του Υπουργού Επικρατείας που ψηφίστηκε πρόσφατα από τη Βουλή, γίνεται ακόμη μια επίθεση σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος με την κατάργηση διατάξεων για περιβαλλοντικές μελέτες, διαχείρισης αποβλήτων και βαρέων μετάλλων, δηλαδή και αυτού του κολοβού θεσμικού πλαισίου που υπάρχει σήμερα για την προστασία του περιβάλλοντος, στα πλαίσια της «προσέλκυσης» κεφαλαίων και της ανάπτυξής που είναι αναγκαία για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα μας.

Για μια ακόμη φορά δηλαδή θα έλθουμε αντιμέτωποι με τα ψευτοδιλήμματα του στρεβλού μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης που ακολουθεί η χώρα «προστασία περιβάλλοντος ή ανάπτυξη και θέσεις εργασίας».

Όλα αυτά βέβαια στα πλαίσια της πράσινής ανάπτυξής που ευαγγελίζεται ο πρωθυπουργός με κάθε ευκαιρία.

Εν κατακλείδι αυτό που χρειάζεται σήμερα το περιβάλλον είναι η πραγματική προστασία του και όχι η διευκόλυνση της καταστροφής του. Κανένα fast track και καμία ανάπτυξη δεν θα πρέπει να επιτρέπεται στις περιοχές που σήμερα είναι προστατευόμενες ή σε αυτές που έχουν ανάγκη προστασίας. Ακόμη και σε αυτές που έχουν αναπτυχθεί ρυπογόνες δραστηριότητες είναι αναγκαίο να πάρουν μέτρα για να μειωθούν οι επιπτώσεις από τις λειτουργίες αυτές. Ο λαός λέει κάτι σοφό «αν κατουράς στην θάλασσα, θα το βρεις στο αλάτι». Κάποτε ήταν μια θεωρία, σήμερα είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε.

Απόστολος Αλωνιάτης