Οικονομία και Πολιτική
Η ΚΡΙΣΗ ΣΤΗ ΝΔ Ένας Τιτανικός αναζητεί καπετάνιο

Τα μαχαίρια έχουν βγάλει τα στρατόπεδα των «Σαμαρικών» και των «Μπακογιαννικών» στην τελική ευθεία των εκλογών για την ανάδειξη νέου αρχηγού της ΝΔ στις 29 Νοεμβρίου. Οι κόντρες και οι αλληλοσπαραγμοί δεν είναι τίποτε άλλο από επιβεβαίωση της κρίσης της ΝΔ, μία κρίση που ήρθε μετά από πέντε χρόνια αγώνων των εργαζόμενων και της νεολαίας κόντρα στην πολιτική της, που την οδήγησε στην ήττα, στην γκρίνια και ελπίζουμε σύντομα και στη διάλυση... 

Οσο και αν παλεύουν οι επίδοξοι διεκδικητές της προεδρίας να εμφανίσουν ότι η διαδικασία εσωκομματικών εκλογών, αποτελεί βήμα εκσυγχρονισμού του κόμματος, που θα μετατρέψει τη ΝΔ σε νέο κόμμα, σύγχρονο  ευρωπαϊκό, η πραγματικότητα είναι ότι προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια ενός διαλυμένου κόμματος. Μπορεί ο Σαμαράς να είναι μπροστά από τη Μπακογιάννη στα γκάλοπ, αλλά το πραγματικό πρόβλημά τους είναι ότι η ΝΔ είναι πια περιθώριο. Μία πρόσφατη δημοσκόπηση φέρνει τη ΝΔ πίσω από το ΠΑΣΟΚ κατά 20 μονάδες, δηλαδή γύρω στο 22%. 

Γι’ αυτό πρώτος στόχος των τριών υποψηφίων είναι καταρχήν να ανεβάσουν το ηθικό του «πληγωμένου νεοδημοκράτη». «Μόνη ελπίδα του ΠΑΣΟΚ είναι μια αδύναμη ΝΔ και ίσως γι’ αυτό το σύστημα ΠΑΣΟΚ, τα ΜΜΕ, δίνουν τα ρέστα τους εναντίον μου τον τελευταίο καιρό. Αλλά ξεχνάνε κάτι: Τον αρχηγό της ΝΔ δεν θα τον βγάλει το σύστημα ΠΑΣΟΚ, θα τον βγάλουν οι νεοδημοκράτες» δήλωσε η Ντόρα σε ομιλία της στη Θεσσαλονίκη. Και πρόσθεσε: «Σε μια εβδομάδα, κύριοι του ΠΑΣΟΚ, το πάρτυ τελειώνει. Θα έχετε να αντιμετωπίσετε μια δυνατή, ενωμένη και αποφασισμένη ΝΔ, θα μας βρείτε μπροστά σας».

Ο Σαμαράς, προσπαθεί να εμφανιστεί ως δύναμη που θα τα αλλάξει όλα στη ΝΔ, θα τα βάλει με τους μηχανισμούς και τα τζάκια και θα επαναφέρει την χαμένη ιδεολογία μέσα στο κόμμα. «Αισθάνομαι τελευταία διαχειριστής και όχι πολιτικός», είπε σε ομιλία του στη Λαρισα και συμπλήρωσε: «Στόχος μου είναι να φτιάξουμε μία δυνατή Κεντροδεξιά, να διευρύνουμε την επιρροή μας, να μην κρύβουμε τις ιδέες μας. Δεν μπορεί ο αριστερός να λέει ‘είμαι αριστερός’ και εμείς να κρυβόμαστε». 

Οποιος αντέχει να παρακολουθεί τις τηλεμαχίες, τις δηλώσεις και τις περιοδείες των τριών υποψηφίων αρχηγών, ταλαντεύεται ανάμεσα στην αηδία και στην κοροϊδία. Η Ντόρα λέει, έχει επιρροή στο νεανικό κοινό και τις γυναίκες και ο Σαμαράς στους παραδοσιακούς ψηφοφόρους. Πέρα όμως από τα γελοία κουτσομπολιά το πιο αισχρό είναι ότι και οι τρεις υποψήφιοι προσπαθούν να εμφανιστούν ως κεντρώοι και μετριοπαθείς. Η Ντόρα Μπακογιάννη προσπαθεί να περάσει το μήνυμα ότι η παράταξη πρέπει να ξανακερδίσει τους ανθρώπους του προοδευτικού «μεσαίου χώρου» που την εγκατέλειψαν είτε απέχοντας είτε ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ. Μιλά για τις «νέες ιδέες» του φιλελευθερισμού και θέλει μία ΝΔ «ανοιχτή και όχι περιχαρακωμένη, ευρωπαϊκή και όχι ευρωσκεπτιστική, πατριωτική και όχι εθνικιστική».

Πατριωτική 

Ο Σαμαράς  εμφανίζεται ως «παιδί της βάσης» και προσπαθεί να εκφράσει τη λαϊκή πατριωτική δεξιά. Απέναντι στη νεοφιλελεύθερη Μπακογιάννη προτάσσει τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό». «Να απελευθερωθούμε σαν ΝΔ από τους μηχανισμούς και από τα φέουδα και να δείξουμε το σεβασμό που πρέπει στους απλούς ανθρώπους. Κάτω στη βάση, στη κοινωνία, σ' αυτό που είναι ο απλός οπαδός της ΝΔ» δηλώνει. Ο δε Ψωμιάδης, ο «Πανίκας», θέλει να τους ενώσει όλους, αφού όπως λέει είναι ένα παιδί του λαού, γνήσιος, αυθόρμητος και «στην ψυχή αριστερός»... 

Οποιος και αν είναι ο νικητής, η ΝΔ θα παραμείνει το παραδοσιακό κόμμα της άρχουσας τάξης. Και ένα τέτοιο κόμμα δεν μπορεί παρά να έχει αρχηγό έναν πολιτικό που ανήκει στα μεγαλύτερα τζάκια του ελληνικού καπιταλισμού. Για το Μητσοτακέϊκο τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Οσες φορές και να προβάρει η Ντόρα το πλαστικό της χαμόγελο, θα παραμένει πάντα η κόρη του αποστάτη Μητσοτάκη, του ανθρώπου που τον Ιούλιο του 1965, ο μονάρχης Κωνσταντίνος τον διόρισε στην κυβέρνηση αποστατών, για να ανατρέψει την εκλεγμένη με 52% κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου. Ο Μητσοτάκης έτσι συνέβαλε στην προετοιμασία και τη διευκόλυνση του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 και της δικτατορίας. Από τότε η οικογένεια Μητσοτάκη, δεν μπορεί να κρίψει τις παραδοσιακές σχέσεις που έχει και με την ακροδεξιά αλλά και με τα νεοφιλελεύθερα λαμόγια της Ζίμενς του Χριστοφοράκου.  

Ο Σαμαράς που δεν έκρυψε ποτέ τις ακροδεξιές του θέσεις και δηλώνει θαυμαστής του Σαρκοζί, έχει κάνει σημαία της προεκλογικής του εκστρατείας τη σύγκρουση με τα τζακια και την οικογενειοκρατεία. Ομως και ο ίδιος προέρχεται από ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά τζάκια της Ελλάδος και είναι και αυτός άλλος ένας απόγονος μεγάλων βαρώνων. Είναι εγγονός του παλιού βουλευτή Θεσσαλονίκης Αλέξανδρου Ζάννα και ανηψιός του πρώην βουλευτή Μεσσηνίας της ΕΡΕ Γεωργίου Σαμαρά. Ενώ από την πλευρά της μητέρας του είναι απόγονος του Εμμ. Μπενάκη.  Οσο για τον Ψωμιάδη, οι δηλώσεις του ότι υποστηριζει το δόγμα «Πατρίς, Θρησκεία Οικογένεια» δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την πολιτική του ταυτότητα.

Οποια πλευρά και να πανηγυρίζει την επόμενη Κυριακή ένα πράγμα μπορούμε να τους ευχηθούμε. Να το γλεντήσουν ως το πρωί, γιατί αυτό θα είναι και το τελευταίο τους πανηγύρι...