Αυτή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν καταστέλλεται

Τέσσερα χρόνια μετά τη γέννησή της και 18 μήνες μετά από τη συγκρότηση της στην 1η Πανελλαδική της Συνδιάσκεψη τον Οκτώβρη του 2011, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προχωράει στην 2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη που θα γίνει στις 1-2 Ιούνη στο Περιστέρι.

Μέσα σε αυτό το διάστημα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει καταφέρει να αναδειχθεί σε ένα τρίτο πόλο στην Αριστερά παίζοντας καθοριστικό ρόλο σε δύο επίπεδα: στην στήριξη και την οργάνωση όλων των μεγάλων και μικρών αγώνων, αλλά και στην ανάδειξη μιας εναλλακτικής διεξόδου από την κρίση, καθορίζοντας έτσι αφενός τις κινηματικές εξελίξεις και αφετέρου την πολιτική συζήτηση εντός και εκτός Αριστεράς σε μεγέθη πολύ μεγαλύτερα από τον εαυτό της.

Μέσα στον ένα χρόνο από την συγκρότηση της κυβέρνησης Σαμαρά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει βρεθεί στην πρώτη γραμμή των αγώνων προωθώντας κάθε φορά: Την νικηφόρα κλιμάκωση πέρα από τις συμβολικές διαμαρτυρίες. Την οργάνωση της βάσης από τα κάτω, κόντρα στην “ανάθεση” στις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Τη δράση για την ανατροπή τώρα και όχι την αναμονή για εκλογές που θα βγάλουν αριστερή κυβέρνηση. Και βέβαια την προώθηση της ενιαίας μετωπικής δράσης όλων των εργαζομένων και της Αριστεράς για να νικήσουν οι αγώνες, και οι απεργίες, για να σταματήσουμε τις φασιστικές συμμορίες - χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αρκετές φορές βρεθήκαμε να υπερασπίζουμε μόνοι μας τους αγώνες ή την τιμή της Αριστεράς.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το πολιτικό μέτωπο της Αριστεράς που, πολύ νωρίς, ήδη από τις 27-28 Μάρτη του 2010 έβαλε στην πολιτική ατζέντα τις θέσεις που λίγο αργότερα συγκεκριμενοποιήθηκαν στο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης: Στάση πληρωμών, διαγραφή του χρέους, εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο, ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ. Μέσα σε τρία χρόνια μνημονιακής εμπειρίας και αγώνων, αυτά τα σημεία του προγράμματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενέπνευσαν και υιοθετήθηκαν από αγωνιστές, συντριπτικά πολλαπλάσιους των μελών και των ψηφοφόρων της, πιέζοντας τις ηγεσίες των κομμάτων της ρεφορμιστικής Αριστεράς.

Χρέος και ευρώ

Ο ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές ξεκίνησε προτείνοντας λύσεις τύπου “ευρωομολόγων”. Στη συνέχεια έχτισε την εκλογική του επιρροή στην ουσία ανασκευάζοντας - αλλά παραμορφωμένο - το πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Ναι στην παύση πληρωμών, αλλά όχι μονομερώς. “Αναστολή”, “μερική διαγραφή”, “αναδιαπραγμάτευση”, αλλά όχι διαγραφή του χρέους. “Τράπεζες κάτω από δημόσιο έλεγχο”, αντί εθνικοποίηση των τραπεζών κάτω από εργατικό έλεγχο. “Καμιά θυσία για το ευρώ”, αντί ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ. Για να ξαναστρίψει όμως το τιμόνι φουλ δεξιά και “υπεύθυνα” μόλις βρέθηκε μπροστά στην πιθανότητα να κερδίσει τις δεύτερες εκλογές του Ιούνη και στη συνέχεια σαν “αξιωματική αντιπολίτευση”.

Το ΚΚΕ, από την άλλη, που αρχικά κατήγγειλε άγρια από τις στήλες του Ριζοσπάστη την διαγραφή του χρέους σαν “ενσωματώσιμο αίτημα”, έχει φτάσει εδώ και καιρό να υιοθετεί την “αντικαπιταλιστική πάλη” (μια κάποτε “απαγορευμένη” λέξη) και να προβάλει τη διαγραφή του χρέους, την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, ακόμα και το ζήτημα του εργατικού ελέγχου, αλλά σαν απώτερους στόχους, σαν αιτήματα που θα υλοποιηθούν αφού και όταν υπάρξει λαϊκή εξουσία.

Η πρόσφατη στροφή 180 μοιρών του ΑΚΕΛ που μόλις λίγους μήνες πριν προέδρευε στην ΕΕ, να διατυπώσει δημόσια ότι η Κύπρος πρέπει να βγει έξω από το ευρώ, κάτω και από το βάρος και την πίεση του κινήματος, ήταν η δημόσια ομολογία της αποτυχίας του μοντέλου μιας αριστερής κυβέρνησης που νομίζει ότι μπορεί να διαχειριστεί την κρίση μέσα στην Ευρωζώνη και την ΕΕ. Αλλά και της αποτυχίας ενός μοντέλου που σου λέει ότι σήμερα οι “συσχετισμοί” δεν επιτρέπουν να γίνει τίποτα.

Φυσικά από μόνη της η έξοδος από το ευρώ δεν θα σημάνει καλύτερες μέρες για την εργατική τάξη και το λαό. Τα αιτήματα του αντικαπιταλιστικού προγράμματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν αποτελούν διέξοδο όταν παρουσιάζονται μεμονωμένα, παραμορφωμένα ή αποσπασμένα από την άμεση πραγματικότητα. Πρόκειται για σημεία που συνθέτουν μια ολότητα, το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα δράσης για το εργατικό κίνημα και τα περνάει σαν κόκκινη κλωστή το ζήτημα του εργατικού ελέγχου. Το ζήτημα, δηλαδή, ότι το υποκείμενο της αλλαγής δεν μπορεί να είναι άλλο παρά οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.


“Η ...ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατεστάλη” ήταν ο τίτλος τον οποίο χρησιμοποίησε η εφημερίδα “Δημοκρατία” την επαύριο της επιστράτευσης των εργαζόμενων στο ΜΕΤΡΟ στα τέλη του φετινού Γενάρη. Οπως αποδείχθηκε είχε άδικο και στα δύο σκέλη.

Η επιστράτευση των απεργών διαρκείας στο ΜΕΤΡΟ δεν τρομοκράτησε τους ναυτεργάτες να βγουν λίγες μέρες αργότερα και αυτοί στην απεργία. Η επιστράτευση, στη συνέχεια, των ναυτεργατών δεν εμπόδισε τους καθηγητές να ψηφίζουν με πλειοψηφία 92% στις γενικές συνελεύσεις απεργία διαρκείας. Ούτε η επιστράτευση των καθηγητών έχει πετύχει να τρομοκρατήσει τους ίδιους και ακόμα περισσότερο το υπόλοιπο εργατικό κίνημα, που περισσότερο οργισμένο σήμερα αισθάνεται από τα ξεπουλήματα των συνδικαλιστικών ηγεσιών, παρά ηττημένο.

Ούτε φυσικά η δυνατότητα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παίζει το ρόλο του πυροδότη κατεστάλη, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες είναι η αλήθεια της αστυνομίας, της εργοδοσίας, των ΜΜΕ και γενικότερα των κατασταλτικών και ιδεολογικών μηχανισμών χειραγώγησης και εξουσίας. Αντίθετα, πρωτοστάτησε σε όλες τις προσπάθειες κλιμάκωσης του αγώνα.

Στην πρώτη μεγάλη επίθεση της συγκυβέρνησης Σαμαρά, την ιδιωτικοποίηση της ΑΤΕ, οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσαν τη μάχη των συνελεύσεων, της οργάνωσης της περιφρούρησης της δεκαήμερης απεργίας και στάθηκαν κάθετα ενάντια στο κλείσιμο της απεργίας στο όνομα του 'ρεαλισμού' που πρότειναν δυστυχώς οι παρατάξεις της υπόλοιπης αριστεράς.

Στις 9 μέρες που κράτησε η απεργία του ΜΕΤΡΟ, οι απεργοί αλλά και συμπαραστάτες, αγωνιστές και αγωνίστριες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όχι μόνο βρέθηκαν καθημερινά στις πύλες του αμαξοστασίου στα Σεπόλια, αλλά προσπάθησαν να πάρουν πρωτοβουλίες συντονισμού για να απλωθεί η απεργία και σε άλλους χώρους των συγκοινωνιών και ευρύτερα. Λίγες μέρες αργότερα βρέθηκαν στο πλευρό των επιστρατευμένων ναυτεργατών.

Καθοριστικό ρόλο είχαν οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στην απεργία των ΟΤΑ ενάντια στη διαθεσιμότητα και τις απολύσεις το φθινόπωρο του 2012. Οχι μόνο γιατί πρότειναν τη συνέχιση της απεργίας μέχρι το τέλος όταν η συνδικαλιστική ηγεσία προχώρησε σε συμβιβασμό με τον Μανιτάκη, αλλά γιατί προσπάθησαν να οργανώσουν το άπλωμα της απεργίας καλώντας σε τοπικές και κλαδικές συσκέψεις συντονισμού σωματείων. Ο Θ. Αγαπητός, εκπαιδευτικός και μέλος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρέθηκε τότε συμπαραστάτης των απεργών στους ΟΤΑ και συνελήφθη από την αστυνομία κατηγορούμενος για τα επεισόδια κατά την επίσκεψη Φούχτελ στη Θεσσαλονίκη.

Και δεν είναι ο μόνος αγωνιστής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που έχει βρεθεί στο στόχαστρο. Ο κατάλογος δεν έχει τέλος: Ο Χάρης Μανώλης, συνδικαλιστής στη Χαλυβουργία απολύθηκε και αντιμετωπίζει τις διώξεις της εργοδοσίας. Η Γιάννα Σακελλαρίου, συνδικαλίστρια στο ΔΟΛ έχει λάβει δύο φορές χαρτί της απόλυσης από τον Ψυχάρη, σε έναν κλάδο που οι δημοσιογράφοι και οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ δίνουν λυσσαλέα μάχη ενάντια στις απολύσεις και τις περικοπές.

Στην πρώτη γραμμή

Ο Νίκος Αδαμόπουλος, συνδικαλιστής στη Νέα Ιωνία βρέθηκε στα δικαστήρια για συμμετοχή σε απεργιακή φρουρά στο δήμο Ηρακλείου. Ο Σταμάτης Χατζηδήμου είναι μόνο ένας από τους συντρόφους που κατηγορούνται με αντίσταση κατά της αρχής επειδή διαμαρτυρήθηκε για ρατσιστική συμπεριφορά της αστυνομίας. Η Μαργαρίτα Παπαμηνά, δασκάλα συνδικαλίστρια στα Χανιά σύρθηκε στο τμήμα βρέθηκε κατηγορούμενη από τους χρυσαυγίτες. Πολλοί άλλοι εκπαιδευτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι βρίσκονται στο στόχαστρο για την πολιτική και συνδικαλιστική τους δράση, στη βιομηχανία επιόρκων του Μανιτάκη και του Σαμαρά.

Δεκάδες μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν προσαχθεί και συλληφθεί στις συγκεντρώσεις: Από την “προσαγωγή” του Κώστα Καταραχιά, μέλος ΔΣ του Αγιου Σάββα στη διαδήλωση ενάντια στην επίσκεψη Μέρκελ μέχρι τη σύλληψη των 16 φοιτητών πολλών εξ αυτών μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην πορεία της 17 Νοέμβρη στη Θεσσαλονίκη. Φυσικά οι απολύσεις, οι διώξεις, οι συλλήψεις δεν “κατέστειλαν” την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως η καταστολή δεν φθάνει για να τρομοκρατήσει τους κατοίκους της Ιερισσού που εδώ και μήνες, όπως πριν δύο χρόνια στην Κερατέα, δίνουν τη μάχη με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συμμετέχει ενεργά σε αυτόν τον αγώνα.

Αντίθετα, μέσα στα συνδικάτα οι δυνάμεις που στηρίζονται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγράφουν θεαματική αύξηση στις εκλογές των σωματείων, απλώνοντας δίκτυα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, ακόμα και σε χώρους που πριν δεν υπήρχαν. Οι εργατικοί χώροι αλλάζουν και η αλλαγή εκφράζεται και ποιοτικά μέσα από συντονισμούς βάσης, όπως ο Συντονισμός του Αγίου Σάββα που έχει παίξει καθοριστικό ρόλο παίρνοντας πρωτοβουλίες δράσης από τα κάτω μετατρέποντας τα νοσοκομεία σε εστίες αντίστασης ενάντια στα κλεισίματα, τις συγχωνεύσεις και την πλήρη διάλυση της δημόσιας υγείας.

Οι αγωνιστές-τριες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτέλεσαν τη δύναμη που πρότεινε, οργάνωσε και κέρδισε τις μαζικές συνελεύσεις των καθηγητών στην γραμμή της απεργίας διαρκείας. Αλλά και στάθηκε κόντρα στους “όρους” και τις “προϋποθέσεις” που τέθηκαν από την ΠΑΣΚΕ, τη ΔΑΚΕ και την Αυτόνομη Παρέμβαση στη συνέλευση των προέδρων για να κλείσουν την απεργία. Στην ανακοίνωση που έβγαλε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μετά το πραξικοπηματικό κλείσιμο της απεργίας τονίζει ότι δεν χρειάζεται “ούτε υποχώρηση, ούτε απαισιοδοξία: βγάζουμε τα συμπεράσματά μας και προχωράμε. Ο αγώνας για τη ζωή, τα δικαιώματα, τις ανάγκες και τις ελευθερίες του λαού και της νεολαίας συνεχίζεται μέχρι τη νίκη”!

Είναι για αυτή την αγωνιστική διάθεση που πριν λίγους μήνες, ο συνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης δήλωσε ότι στην Αριστερά “τους αγαπάει όλους, και την Αλέκα και τον Αλέξη, και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ακόμα πιο πολύ” γιατί “οι άλλοι “κοιτάζουν τα μαγαζάκια τους ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν το κάνει, γιατί είναι ένα πούλμαν της χαράς”, προσθέτοντας στο τέλος: “Δεν ξέρω αν ήταν πιο ευρύ κόμμα τι θα γινόταν. Βεβαίως, είναι πιο τίμιοι από όλους».

Η 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για να να απαντήσουμε θετικά σε αυτήν την πρόκληση, φτιάχνοντας μια ακόμα πιο μεγάλη και δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όχι μόνο για να αποδείξουμε για ακόμα μια φορά την αφοσίωση και την τιμιότητά μας. Αλλά για να απαντήσουμε θετικά στο ερώτημα: Τι θα γινόταν αν...


Αθήνα, 19 ΓενάρηΕνα χρόνο τώρα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει βρεθεί στην καρδιά της αντιφασιστικής δράσης. Το μεγάλο, ενωτικό αντιφασιστικό συλλαλητήριο της “Αθήνας Πόλη αντιφασιστική” στις 19 Γενάρη ήταν ένα γεγονός διεθνούς εμβέλειας που αποτέλεσε σημείο καμπής για το αντιφασιστικό κίνημα.

Ηταν μια πρωτοβουλία που ενώ ουσιαστικά στηρίχθηκε μόνο από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενέπνευσε όλον τον κόσμο αναγκάζοντας την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έστω και την τελευταία στιγμή να ανακοινώσει επίσημα ότι συμμετέχει, ενώ στη συγκέντρωση στην Ομόνοια υπήρχε για πρώτη φορά οργανωμένο συνεργείο μελών του ΚΚΕ που διακινούσε προκηρύξεις στα ουρντού, στη γλώσσα των Πακιστανών.

Δεκάδες ίσως και εκατοντάδες είναι οι αντιφασιστικές δράσεις που έχουν απλωθεί πια σε κάθε μικρή γωνιά, σε όποιο νησί, χωριό, γειτονιά οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής προσπαθούν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, στην Κέρκυρα, τη Σάμο, το Ναύπλιο, στην Αλεξανδρούπολη, στην Ξάνθη, την Καλαμάτα, την Κρήτη, τη Νάουσα, σε όλη τη χώρα. Οι τοπικές επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για να ξεσηκώσουν όλη την αριστερά, με το ΚΚΕ να έχει αλλάξει στάση κατανοώντας το τραγικό λάθος της υποτίμησης της Χρυσής Αυγής και τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ πολλές φορές να γράφει στα παλιά του παπούτσια τις προτροπές της ηγεσίας για “αποφυγή εντάσεων”.

Οσον αφορά στην πάλη ενάντια στο ρατσισμό, η πορεία και η δημιουργία σωματείου των 3.000 εργατών γης στη Μανωλάδα μετά τις πρόσφατες δολοφονικές επιθέσεις είναι ίσως η πιο γνωστή κινητοποίηση που στο κέντρο της δίπλα στην ΚΕΕΡΦΑ και τα σωματεία της περιοχής, βρέθηκαν οι τοπικές επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Ηλεία και την Αχαϊα, αλλά δεν είναι η μόνη. Από τον Εβρο μέχρι την Κόρινθο οι τοπικές επιτροπές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν δώσει μάχες ενάντια στους φράχτες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, ενάντια στις επιθέσεις στη μειονότητα στην Ξάνθη, διαδηλώνοντας ενάντια στον “Ξένιο Δία” έξω από τα κολαστήρια-κρατητήρια σε μια σειρά από αστυνομικά τμήματα στις γειτονιές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.