Διεθνή
Αλληλεγγύη στην Καταλωνία - η μάχη συνεχίζεται

Οι λιμενεργάτες της Βαρκελώνης στη γενική απεργία στις 3 Οκτώβρη

Ανταπόκριση του Νίκου Λούντου από τη Βαρκελώνη

Οι μάχες στην Καταλωνία συνεχίστηκαν και συνεχίζονται μπαίνοντας στη δεύτερη βδομάδα μετά το δημοψήφισμα της 1ης Οκτώβρη. Όσα κεφάλια κι αν άνοιξαν οι μπάτσοι και οι Χωροφύλακες του Ραχόι, όση τρομοκρατία κι αν προσπαθούν να σπείρουν με τους φασίστες στους δρόμους, ο κόσμος πιέζει να μην γίνουν δεκτοί οι εκβιασμοί. Η κατάσταση βυθίζει ολόκληρο το ισπανικό κράτος σε πολιτικό αδιέξοδο.

Το μεγάλο βήμα προς τα μπρος έγινε με τη γενική απεργία στην Καταλωνία στις 3 του Οκτώβρη, δυο μέρες μετά το δημοψήφισμα. Η απεργία είχε τεράστια επιτυχία και ήταν επίδειξη του γεγονότος ότι η εργατική τάξη δεν θα κάτσει με τα χέρια σταυρωμένα. Η απεργία προετοιμαζόταν ήδη πριν από το δημοψήφισμα, με πρωτοβουλία των ριζοσπαστικών συνδικάτων που συμμετέχουν στο κίνημα υπέρ της ανεξαρτησίας (με βασική τη συνομοσπονδία Ιντερσιντικάλ). Όμως αναγκάστηκαν να μπουν μέσα για πρώτη φορά και οι πολιτικές ανεξαρτησιακές οργανώσεις (η Καταλανική Εθνοσυνέλευση, το Όμνιουμ Κουλτουράλ και η Ρεπουμπλικανική Αριστερά που συμμετέχει στην κυβέρνηση). Φυσικά, ήταν η ριζοσπαστική Αριστερά, με βασική δύναμη το CUP που προετοίμαζε πραγματικά την απεργία και είχε κάνει τη γενική απεργία βασικό σύνθημα του φοιτητικού κινήματος που βγήκε στους δρόμους τις μέρες της μεγάλης προληπτικής καταστολής πριν από το δημοψήφισμα. Όμως, την Κυριακή του δημοψηφίσματος το σύνθημα έγινε “αυθόρμητα” πλειοψηφικό, μπροστά στην άγρια καταστολή. 

Αναγκάστηκαν να μπουν μέσα και οι μεγάλες συνομοσπονδίες, βασικά οι CCOO (που συνδέονται ιστορικά με το Κομμουνιστικό Κόμμα) και η UGT. Η είσοδος των μεγάλων συνδικάτων ήταν άλμα, αλλά οι ηγεσίες τους αντί να βοηθήσουν μπήκαν για να φρενάρουν. Συμμετείχαν μέσω του “Τραπεζιού για τη δημοκρατία” όπου συμμετέχουν και μικροεργοδοτικές οργανώσεις. Οι εργοδότες τρόμαξαν λίγο πριν την απεργία και απέσυραν τη συμμετοχή τους. Οι CCOO άλλαξαν την 24ωρη σε ολιγόωρη συμβολική στάση σε συνεννόηση με τα αφεντικά. Η καταλανική κυβέρνηση και το Δημαρχείο ακολούθησαν τη γραμμή να κλείσουν από τα πάνω τις υπηρεσίες και να αφήσουν τους εργαζόμενους να κάνουν ό,τι θέλουν. 

Όμως παρά την οπισθοχώρηση των ηγεσιών, η απεργία έγινε και είχε σχεδόν 80% συμμετοχή. Ολόκληρη η καταλανική οικονομία μπλόκαρε, χάρη στην απεργία αλλά και χάρη στα συντονισμένα κλεισίματα κεντρικών και περιφερειακών δρόμων από φοιτητές, εργάτες και αγρότες που βγήκαν με τα τρακτέρ. Έκλεισαν σχεδόν 60 κόμβοι, ενώ είχαν φτιαχτεί εμπόδια και στις περισσότερες σιδηροδρομικές γραμμές. Το μεσημέρι όλοι οι δρόμοι σε μικρές και μεγάλες πόλεις ήταν γεμάτοι κόσμο, κόσμο που σε πολλές περιπτώσεις βγήκε για πρώτη φορά στο δρόμο. 

Το πιο χαρακτηριστικό ήταν οι μαθητές που συμμετείχαν σε όποια διαδήλωση βρέθηκε πιο κοντά στο σχολείο τους, φτιάχνοντας αυτοσχέδιες πικέτες. Δεν μπορεί να υπολογίσει κανείς το συνολικό μέγεθος όλων των επιμέρους κινητοποιήσεων, αλλά με τη μεγάλη συμμετοχή της νεολαίας μπορεί να ξεπερνάει ακόμη και τη συμμετοχή στο δημοψήφισμα. Ο κόσμος αποθέωνε τους πυροσβέστες όταν έφταναν οργανωμένα στις συγκεντρώσεις, για το ρόλο που έπαιξαν στις συγκρούσεις της 1ης του Οκτώβρη.

Μαζικές διαδηλώσεις

Παράλληλα, ο αγώνας ενάντια στην καταστολή έπαιρνε και άλλο χαρακτήρα. Ο κόσμος άρχισε να πετάει έξω από τα χωριά και τις γειτονιές τους μπάτσους που είχαν έρθει από την υπόλοιπη χώρα και είχαν εγκατασταθεί σε ξενοδοχεία. Με μαζικές διαδηλώσεις δεν τους άφηναν σε ησυχία και τελικά τους ανάγκαζαν να φύγουν. Ακόμη και οι ίδιοι οι ξενοδόχοι σταμάτησαν να δηλώνουν διαθέσιμοι.

Όλα αυτοί οι αγώνες δεν εμφανίστηκαν στις τηλεοράσεις της χώρας, οι οποίες όμως μια μέρα μετά την απεργία σταμάτησαν όλες μαζί το πρόγραμμά τους για να μεταδώσουν το μήνυμα της “Αυτού μεγαλειότητας, του βασιλέως Φιλίππου του Στ’”. Ο βασιλιάς παραδοσιακά βγαίνει μια φορά στην τηλεόραση, τα Χριστούγεννα, να ευχηθεί καλή όρεξη στις οικογένειες πριν αρχίσουν να τρώνε γαλοπούλα. Είναι ο αρχηγός του κράτους που υποτίθεται κρατάει τις ισορροπίες πάνω από τις πολιτικές διαμάχες. Όμως αυτή τη φορά το μήνυμά του ήταν γεμάτο μίσος. Δεν έκανε λόγο ούτε για το δημοψήφισμα, ούτε για τους 800 τραυματίες και την καταστολή, ούτε φυσικά για την γενική απεργία. Αυτό που έκανε ήταν να δώσει τη στήριξή του στην κυβέρνηση και στον κρατικό μηχανισμό να προχωρήσουν σε οποιαδήποτε κίνηση, όσο σκληρή κι αν είναι, για να χτυπήσουν την κυβέρνηση της Καταλωνίας και να σταματήσουν την ανεξαρτησία. Έκλεισε ταυτόχρονα το μάτι στους φασίστες, λέγοντας πως όσοι στην Καταλωνία δεν είναι σύμφωνοι με την ανεξαρτησία θα έχουν τη στήριξη της Μαδρίτης. 

Το μήνυμα το έλαβαν. Την Κυριακή 8 Οκτώβρη η Βαρκελώνη έγινε το κέντρο μιας μεγάλης αντιδραστικής διαδήλωσης ενάντια στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Ως οργανωτής εμφανιζόταν μια δεξιά καταλανική οργάνωση “πολιτών”, αλλά το βάρος στην κινητοποίηση το έριξε το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα, και στην πράξη ήταν οι φασιστικές ομάδες, οι Φαλαγγίτες, οι νοσταλγοί του Φράνκο και τα αντιδραστικά εκκλησιαστικά δίκτυα που κινητοποίησαν πούλμαν από όλη την υπόλοιπη Ισπανία. Είναι τα ίδια δίκτυα που είχαν προσπαθήσει να κάνουν εμφάνιση ενάντια στη νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλόφιλων και υπέρ της κατάργησης του δικαιώματος στην έκτρωση, αλλά είχαν φάει τα μούτρα τους. Τώρα, εμφανίστηκαν με τις ίδιες σημαίες με τους αετούς του Φράνκο, αλλά είχαν μαζί τους και τη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η στήριξη που έδωσαν οι Βρυξέλλες στον Ραχόι έχει μετατραπεί σε βασικό εργαλείο νομιμοποίησης για όλο τον φασιστικό υπόκοσμο. Στο περιθώριο της διαδήλωσης άρχισαν να ξυλοκοπούν μετανάστες, να πετροβολούν σπίτια και καταστήματα που είχαν κρεμασμένο το “Ναι” και την καταλανική Εστελάδα. Δυο μέρες αργότερα, μια φασιστική γκρούπα επιτέθηκε ανοιχτά και διέλυσε στη Βαλένσια τη συγκέντρωση υπέρ της χρήσης της Βαλενσιανής γλώσσας (η οποία είναι καταλανική διάλεκτος), ενώ αλλεπάλληλες επιθέσεις έχουν δεχτεί τα γραφεία της Αριστεράς, ιδιαίτερα του CUP.

Όμως η διαδήλώση δεν λύνει το πολιτικό πρόβλημα του Ραχόι. Πρώτον, σύμφωνα με τα δικά τους νούμερα συμμετείχαν 900 χιλιάδες, η Χωροφυλακή τους δίνει 400 χιλιάδες. Μια επιτόπια έρευνα τους κατεβάζει στους 170 χιλιάδες. Ακόμη και 900 χιλιάδες να ήταν, δεν δικαιώνουν τον τίτλο που διάλεξαν “Σιωπηλή πλειοψηφία”. Δεν φτάνουν ούτε τη συμμετοχή στο δημοψήφισμα που ξεπέρασε τα δύο εκατομμύρια, ούτε τις σεπτεμβριανές διαδηλώσεις των τελευταίων ετών υπέρ της ανεξαρτησίας που συγκέντρωσαν ένα και ενάμισυ εκατομμύριο κόσμο. Η κοινωνική βάση που θέλουν να κινητοποιήσουν είναι οι εργατογειτονιές της Βαρκελώνης που έχουν πλειοψηφία ισπανόφωνους, αλλά πώς να κερδίσεις τους εσωτερικούς μετανάστες από την Ανδαλουσία, πόσω μάλλον τους λατινοαμερικάνους μετανάστες, όταν έχεις στην πρώτη γραμμή τις μούμιες της άκρας δεξιάς; Έτσι κι αλλιώς, όταν φτάνει η κυβέρνηση να δίνει τη μάχη των αριθμών με διαδηλώσεις, ήδη παίζει με τη φωτιά. Στο κάτω κάτω, αν θέλουν να μετρηθούν, ας κάνουν… δημοψήφισμα.

Δίπλα στο Λαϊκό Κόμμα και τους δεξιούς Θιουδαδάνος κόλλησε και το PSOE, παίρνοντας θέση υπέρ της αντιδραστικής διαδήλωσης. Όμως το στοίχημα είναι πολύ επικίνδυνο. Το PSOE μόλις βγήκε από μια εσωτερική μάχη που λίγο έλειψε να το διασπάσει, και ο Σάντσεθ κέρδισε την ηγεσία κόντρα στην ανοιχτά δεξιά πτέρυγα, η οποία ήθελε στήριξη της Δεξιάς κυβέρνησης και πιο σκληρή στάση στο καταλανικό. Τώρα ο Σάντσεθ σέρνεται στη γραμμή τους κάτω από την πίεση του “εθνικού καθήκοντος”. Δεν πήγε στη διαδήλωση, αλλά οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι είχαν πιάσει πρώτη θέση. Είναι τόσο χαμένος που την ίδια στιγμή έκανε δηλώσεις υπέρ της πρωτοβουλίας του Ποδέμος και της Ενωμένης Αριστεράς που κινούνται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση.

Φόβοι

Στο μεταξύ ο Ραχόι δέχεται πιέσεις και από τα δεξιά του. Ο πρώην πρωθυπουργός Χοσέ Μαρία Αθνάρ πιέζει για άμεση χρήση του άρθρου 155, κατάργηση της αυτονομίας της Καταλωνίας. Σε άρθρο που έγραψε εκφράζει όλους τους συσσωρευμένους φόβους της άρχουσας τάξης: “η απόσχιση έχει μετατραπεί σε ευκαιρία για ένα επαναστατικό πείραμα… Ας θυμηθούμε ότι ο Λένιν ήταν αυτός που ανακάλυψε τις ανατρεπτικές δυνατότητες της αυτοδιάθεσης…. Υπάρχει μια σύμπλευση ανάμεσα στον αντισυστημικό λαϊκισμό και το αίτημα για αναθεώρηση της συνταγματικής συνεννόησης που εδώ και χρόνια προωθεί ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς αποφασισμένο να καταστρέψει την “μεταπολίτευση”, ως συμφωνία και αφήγημα συμφιλίωσης ανάμεσα στους Ισπανούς… Ο πραγματικός στόχος είναι να ανατρέψουν το συνταγματικό σύστημα του 1978”.

Αυτή η γραμμή δεν είναι μειοψηφία μέσα στο Λαϊκό Κόμμα. Ο εκπρόσωπος του κόμματος, Κασάδο, βγήκε πριν λίγες μέρες να πει ότι αν ο Πουτζντεμόν κηρύξει την ανεξαρτησία θα έχει την ίδια τύχη με τον Λιουϊς Κομπάνις, που ήταν ο τελευταίος που την ανακήρυξε το 1934. Τον Κομπάνις τον εκτέλεσε ο Φράνκο, αφού πρώτα του τον παρέδωσε η Γκεστάπο. Στην αντιδραστική διαδήλωση, οι φασίστες φώναζαν “Πουτζντεμόν φυλακή” και “Πουτζντεμόν εκτέλεση” - και πλέον έχουν τη στήριξη της κυβέρνησης. Ο Κασάδο προτείνει μάλιστα να βγουν εκτός νόμου όλα τα κόμματα που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία. Ζητάνε αίμα. Οι οργανώσεις μπάτσων και στρατιωτικών κάνουν συνεχείς αναφορές στην ανάγκη να συλληφθεί η καταλανική κυβέρνηση. Τα ΜΜΕ ήδη ετοιμάζουν το δρόμο εξηγώντας τα αδικήματα της κήρυξης εξέγερσης και διάσπασης της χώρας. Όμως, αυτό που κανείς δεν ξέρει είναι τι θα ρισκάρουν τέτοιες κινήσεις όπως αυτές που προτείνει ο Κασάδο και ο Αθνάρ στους δρόμους της Καταλωνίας. Στο μεταξύ, η ισπανική αστυνομία, βήμα βήμα, προσπαθεί να πάρει τον έλεγχο από τους Καταλανούς Μόσος. 

Η κοινοβουλευτική Αριστερά σε όλο αυτό το σκηνικό προσπαθεί να σταθεί στη μέση, αλλά είναι κάτι αδύνατο. Η πρωτοβουλία του Ποδέμος και της Ενωμένης Αριστεράς έχει τον τίτλο “Ας μιλήσουμε” (σε ισπανικά και καταλανικά) και κάλεσε συγκεντρώσεις στα λευκά, χωρίς συνθήματα, σε πλατείες. Την ίδια γραμμή κρατάει και η Άντα Κολάου, η δήμαρχος της Βαρκελώνης. Η Αριστερά έχει αναλάβει να παίξει το ρόλο του μόνου λογικού παίχτη, που επιμένει στο διάλογο και τις ειρηνικές λύσεις, σαν να μην καταλαβαίνει τις αλλαγές που έχουν συμβεί το τελευταίο τρίμηνο και ιδιαίτερα τις τελευταίες βδομάδες. Θέλει να γυρίσει το χρόνο πίσω με ένα μαγικό τρόπο. Στην πράξη, κανένα κομμάτι του κράτους δεν είναι διατεθειμένο αυτή τη στιγμή για τέτοιες κινήσεις, και την Αριστερά την έχουν ξεγραμμένη ως “κόκκινους” και καταλανόφιλους. Είναι σημαντικό ότι η Αριστερά έχει διαχωριστεί από το “συνταγματικό τόξο”, αλλά η προσπάθειά της να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα αντί να δώσει αυτοπεποίθηση στον κόσμο στην Καταλωνία, του την αφαιρεί.

Από την άλλη μεριά, αυτοί που θέλουν να κόψουν εντελώς την αυτοπεποίθηση είναι οι Καταλανοί καπιταλιστές που ο ένας μετά τον άλλον ανακοινώνουν ότι μεταφέρουν την έδρα τους σε άλλες περιοχές του ισπανικού κράτους, ή δηλώνουν ότι θα το κάνουν αν κηρυχθεί η ανεξαρτησία. Οι μεγάλες τράπεζες, Caixa και Sabadell, το έκαναν ήδη. Ακολουθούν άλλες επιχειρήσεις που συμμετέχουν στον Ibex 35, το μεγαλύτερο χρηματιστηριακό δείκτη, φαρμακευτικές, εκδοτικές, χημικές και άλλες. Ο ισπανικός ΣΕΒ ζήτησε επίσημα τη Δευτέρα από τον Πουτζντεμόν να μην κάνει άλλο βήμα προς τα εμπρός. 

Το να μπολιαστεί το κίνημα για την ανεξαρτησία με αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο είναι πιο επείγον από ποτέ. Απέναντι στις απειλές των επιχειρήσεων ότι θα φύγουν, η απάντηση πρέπει να είναι εθνικοποίηση και εργατικός έλεγχος. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες της Caixa ήταν από τους πρώτους που βγήκαν στους δρόμους ενάντια στην καταστολή πριν από το δημοψήφισμα. Εκεί βρίσκεται η δύναμη. Εκεί βρίσκεται και το κλειδί για την ακόμη μεγαλύτερη σύνδεση με τον ισπανόφωνο κόσμο που έχει αμφιβολίες για την ανεξαρτησία, και έχει πολλά δίκια να μην εμπιστεύεται την κυβέρνηση του Πουτζντεμόν. Η δεξιά εφημερίδα El Mundo σε ένα άρθρο της που παρουσιάζει τους φόβους των καταλανικών επιχειρήσεων, εξηγεί ότι δεν είναι μόνο η πολιτική αστάθεια και η οικονομική αβεβαιότητα, αλλά και οι πιθανότητες που ανοίγουν να επιβληθούν μέτρα ελέγχου, μέσα “από διατάγματα εθνικοποίησης, αλλαγές στους κανονισμούς των τραπεζών, της εφορίας, των εταιρειών ενέργειας και των υποδομών”.

Οι επιτροπές υπεράσπισης του Ναι στο Δημοψήφισμα έχουν μπροστά τους να συνδεθούν ακόμη περισσότερο με τα συνδικάτα και τους εργατικούς αγώνες, ενάντια στους εκβιασμούς των καπιταλιστών και της ΕΕ. Ένας αγωνιστής από μια τοπική επιτροπή CDR (Επιτροπή για την Υπεράσπιση του Δημοψηφίσματος) μιλώντας σε μια εφημερίδα λέει: “Το R σημαίνει Referendum, Δημοψήφισμα, αλλά μπορεί να σημάνει και Republica, Αβασίλευτη Δημοκρατία, και Revolucio, Επανάσταση”.


Φόρουμ: Αλληλεγγύη στην Καταλωνία – Η μάχη συνεχίζεται

ΑΝΩ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ - ΘΗΣΕΙΟ
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 καφέ Πικ-απ (Νηλέως) 7μμ
Ομιλήτρια: Ελεάννα Τσώλη
 
ΚΑΛΛΙΘΕΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 καφέ 1968 
(στοά Θησέως και Αγ.Πάντων) 8μμ
Ομιλήτρια: Ιλιρίντα Μουσαράϊ
 
ΠΕΙΡΑΙΑΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 καφέ Ντι Καπιτάνο 6.30μμ
Ομιλήτρια: Μαρία Ανδρέου
 
ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 καφέ Νότος 
(Μικράς Ασίας 35-δημαρχείο) 8μμ
Ομιλητής: Γιώργος Μαυρίδης
 
ΜΑΡΟΥΣΙ
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 καφέ Βαβέλ 8μμ
Ομιλήτρια: Αφροδίτη Φράγκου
 
ΞΑΝΘΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 καφέ Φίλοιστρο 7μμ
Ομιλήτρια: Βάσω Αλεξοπούλου
 
ΧΑΝΙΑ (ΔΥΤΙΚΑ)
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 Εργατικό Κέντρο 7μμ
Ομιλητής: Χρήστος Κιούπης
 
ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 καφέ Αλντεμαράν 8μμ
Ομιλητής: Σωκράτης Ταγγόπουλος
 
ΒΥΡΩΝΑΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 καφέ Υγιεινό με νου 7.30μμ
Ομιλητής: Αντώνης Αντύπας
 
ΠΑΓΚΡΑΤΙ
ΤΕΤΑΡΤΗ 11/10 καφέ Άνω Πουρναρούσα 7μμ
Ομιλητής: Νίκος Βούλτσος
 
ΙΛΙΣΙΑ
ΠΕΜΠΤΗ 12/10 καφέ Sweet Home 7.30μμ
Ομιλήτρια: Φωτεινή Τσαμούρη
 
ΠΑΤΗΣΙΑ
ΠΕΜΠΤΗ 12/10 καφέ Λα Ροζέ 7μμ
Ομιλήτρια: Νίκη Αργύρη
 
ΝΙΚΑΙΑ
ΠΕΜΠΤΗ 12/10 δημαρχείο 7.30μμ
Ομιλητής: Μιχάλης Πέππας
 
ΠΑΤΡΑ
ΠΕΜΠΤΗ 12/10 Εργατικό Κέντρο 7μμ
Ομιλητής: Γιώργος Πελεκούδας
 
ΧΑΝΙΑ (ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ)
ΠΕΜΠΤΗ 12/10 Σύλλογος Δασκάλων 7μμ
Ομιλήτρια: Μαργαρίτα Παπαμηνά