Φοιτητικό κίνημα
Το κίνημα του 2006-2007 δείχνει το δρόμο

Πανελλαδικό συλλαλητήριο φοιτητικών καταλήψεων, Γενάρης 2007

Εδώ και πάνω από ένα μήνα, οι φοιτητές σε κάθε πανεπιστήμιο της χώρας, βρίσκονται σε αναβρασμό. Η κόντρα με τον Λοβέρδο και τις διαγραφές των φοιτητών βρίσκεται στο κέντρο των συζητήσεων. Αλλά και στο κέντρο των δραστηριοτήτων. Οι καταλήψεις των σχολών όχι μόνο δε σταμάτησαν μετά το 3ήμερο του Πολυτεχνείου, αντιθέτως εντάθηκαν. Μετά την τεράστια συμμετοχή στην πορεία του Πολυτεχνείου, η νεολαία φαίνεται ακόμα πιο αποφασισμένη να πάει την κόντρα μέχρι το τέλος.
\r\n
 
\r\n
Αυτή τη βδομάδα, μάλιστα, πρόκειται να ενωθεί στο δρόμο με την εργατική αντίσταση, στην πανεργατική απεργία της Πέμπτης 27 Νοέμβρη. Και αυτή είναι μια δύναμη που κάθε κυβέρνηση τη φοβάται. Όχι αφηρημένα. Τη φοβάται γιατί της το επιβάλλει η εμπειρία.
\r\n
 
\r\n
\r\n
Η εμπειρία που οχτώ χρόνια πριν επιβεβαίωσε την πεποίθηση πως οι αγώνες μας μπορούν να νικάνε. Το 2006 ήταν η αφετηρία της εκστρατείας ενάντια στη δημόσια και δωρεάν Παιδεία, με την περίφημη «αναθεώρηση του άρθρου 16». Τα συνθήματα που ακούγονται σε όλες τις φοιτητικές διαδηλώσεις, πως τα σχέδια της κυβέρνησης θα μείνουν στα χαρτιά, είναι γεννημένα από το μεγαλειώδες κίνημα του ’06-’07, που το έκανε όντως πράξη. Η αναθεώρηση του άρθρου 16 δεν έγινε ποτέ.
\r\n
 
\r\n
 Σήμερα, πολύ περισσότερο από τότε, χρειάζεται το φοιτητικό κίνημα να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο, ανατρέποντας το Λοβέρδο και τους Φορτσάκηδες, ανατρέποντας την ίδια την κυβέρνηση που τολμά την κατά μέτωπο επίθεση στην Παιδεία. Χρειάζεται λοιπόν να γυρίσουμε λίγο προς τα πίσω και να θυμηθούμε τους μεγάλους σταθμούς του κινήματος που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο, αλλά και τις παρακαταθήκες που άφησε για το σήμερα.
\r\n
 
\r\n
Οι καταλήψεις που ξεκίνησαν το Μάρτη του 2006 πάτησαν πάνω στην έμπνευση που έδωσε στους φοιτητές το κίνημα των καταλήψεων στη Γαλλία. Λίγο καιρό πριν, οι Γάλλοι φοιτητές είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στο νόμο πρώτης απασχόλησης του Σιράκ, και κέρδισαν την απόσυρσή του.
\r\n
 
\r\n
Η «Πρωτοβουλία Γένοβα στις σχολές», οι ομάδες των αντικαπιταλιστών φοιτητών στις οποίες συμμετείχαν και οι φοιτητές του ΣΕΚ, οργάνωσε σειρά εκδηλώσεων σε οχτώ κεντρικά πανεπιστήμια, με ομιλητή τον Μπενζαμίν Λορμέ, Γάλλο φοιτητή, όπου συμμετείχαν εκατοντάδες. Ταυτόχρονα, οι καθηγητές των πανεπιστημίων (ΠΟΣΔΕΠ) αποφάσισαν πενθήμερη απεργία ενάντια στην επίθεση της κυβέρνησης και την ακολούθησαν είκοσι φοιτητικοί σύλλογοι που προχώρησαν σε κατάληψη.
\r\n
 
\r\n
Το Μάη και τον Ιούνη του 2006 οι κατειλημμένες σχολές ξεπέρασαν τις 200. Το φοιτητικό κίνημα συνδέθηκε όχι μόνο με τους πανεπιστημιακούς, αλλά και με τους εκπαιδευτικούς κάθε βαθμίδας και με ολόκληρο το εργατικό κίνημα. Στα τέλη Ιούνη έγινε πανεργατική απεργία με αίτημα δημόσια και δωρεάν Παιδεία, ενώ τον Οκτώβρη ξεκίνησε απεργία των δασκάλων και μαθητικές καταλήψεις που ξεπέρασαν τα χίλια σχολεία. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε να υποχωρήσει αναστέλλοντας την ψήφιση της αναθεώρησης. Το Γενάρη συνεχίστηκαν οι καταλήψεις και μέχρι το Μάρτη του 2007 η μάχη είχε κριθεί και η αναθεώρηση έμεινε στα χαρτιά.
\r\n

Σκληρές αντιπαραθέσεις

\r\n
Δεν ήταν ένα κίνημα που κύλησε ομαλά και ευθύγραμμα. Χρειάστηκε να γίνουν σκληρές αντιπαραθέσεις μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια. Η ΔΑΠ έπαιξε και τότε το ρόλο του απεργοσπάστη τραμπούκου προσπαθώντας να σπάσει τις καταλήψεις εξαπολύοντας προπαγάνδα ενάντια στις «μειοψηφίες» των αριστερών των καταλήψεων. Αυτή η προπαγάνδα έπαιζε συνεχώς από τα ΜΜΕ και το Υπουργείο της Γιαννάκου. Οι φοιτητές την έσπασαν βγαίνοντας στην κοινωνία.
\r\n
 
\r\n
Δημιουργήθηκαν ομάδες που συμμετείχαν στις συνελεύσεις των εκπαιδευτικών, μοίραζαν τις αποφάσεις των συλλόγων σε εργατικούς χώρους ζητώντας συμπαράσταση, οργάνωναν ανοιχτές συζητήσεις στις γειτονιές. Παράλληλα οι καταλήψεις έγιναν τα κέντρα της γειτονιάς μέσα από την οργάνωση εκδηλώσεων, συζητήσεων κλπ. Οι καταλήψεις δε σήμαιναν κλειδωμένη σχολή και οι φοιτητές σπίτια τους, αλλά ζωντανά κύτταρα κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης. Με αυτό τον τρόπο αναποδογύρισαν το κλίμα. Με αυτό τον τρόπο «έσπασαν» και την ΠΑΣΠ αναγκάζοντάς την να ψηφίσει τις καταλήψεις για να διαφοροποιηθεί από τη ΔΑΠ. Η επιμονή και η μαζικότητα κατάφεραν να κερδίσουν και τη βάση της ΚΝΕ που μετά από σχεδόν δυό μήνες καταλήψεων, στήριξε και αυτή μπαίνοντας στα κοινά πλαίσια των συνελεύσεων.
\r\n
 
\r\n
Μετά από κάθε μεγάλη πανελλαδική διαδήλωση, που γινόταν κάθε δυο βδομάδες στην Αθήνα, γινόταν ανοιχτό Συντονιστικό των Γενικών Συνελεύσεων και των Καταλήψεων, στο Πολυτεχνείο. Αυτό ήταν ένα από τα «μυστικά της επιτυχίας». Που δεν ήταν καθόλου μυστικό.
\r\n
 
\r\n
Αντιθέτως χιλιάδες φοιτητές συμμετείχαν, συζητούσαν και αποφάσιζαν από κοινού τα παρακάτω βήματα, συνεχίζοντας ενωμένοι και με καινούριες πρωτοβουλίες κάθε φορά. Εκεί ήταν που κερδιζόταν η μάχη ενάντια στην ηττοπάθεια και την απομόνωση του αγώνα. Μέσα από το συντονισμό βγήκε η αυτοπεποίθηση και απομονώθηκαν οι φωνές που έλεγαν «δε μας παίρνει να συνεχίσουμε». Ο αγώνας για δημόσια και δωρεάν Παιδεία, μετατράπηκε έτσι σε αγώνα αντικυβερνητικό, συνδέοντας όλα τα κομμάτια της κοινωνίας.
\r\n
 
\r\n
Επίσης, μέσα από αυτό τον αγώνα, γεννήθηκε και η ενότητα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Οι φοιτητές της Γένοβας βρέθηκαν μαζί με τους φοιτητές των ΕΑΑΚ στην πρώτη γραμμή οργάνωσης του φοιτητικού κινήματος. Δίνοντας τη μάχη των ιδεών του αντικαπιταλισμού, συνδέοντας τις μάχες όλων των αγωνιζόμενων κομματιών, ανοίγοντας τη συζήτηση για την ανατροπή της κυβέρνησης, το ρατσισμό, το σεξισμό, τον πόλεμο. Και πήγαν ένα, τεράστιο, βήμα παραπέρα δίνοντας τον τόνο και την έμπνευση για τη δημιουργία, δυό χρόνια μετά, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
\r\n
 
\r\n
Σήμερα, αυτές οι εμπειρίες είναι πολύτιμες. Η μάχη είναι και πάλι η ίδια. Ο αγώνας για δημόσια και δωρεάν Παιδεία για όλους, χωρίς αποκλεισμούς. Όμως τώρα, ο Λοβέρδος είναι υπουργός μιας πολύ πιο αδύναμης κυβέρνησης από ότι η Γιαννάκου. Η αριστερά πολύ πιο δυνατή και οι ιδέες του αντικαπιταλισμού πολύ πιο ανοιχτές μέσα στην κοινωνία. Άρα η μάχη είναι πολύ πιο συνολική και με καλύτερες προϋποθέσεις για τη δική μας μεριά. Κλιμακώνουμε μέχρι τη νίκη!
\r\n