Αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα
Αλληλέγγυοι και πρόσφυγες μαζί διεκδικούμε τη ζωή που μας αξίζει

Αντιρατσιστική διαδήλωση, 18/3/2016

Η Χρύσα Δούζενη από την Ομάδα «Θέλουμε να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες», μίλησε στον Κυριάκο Μπάνο

Επισκεφτήκαμε τους Ιρανούς πρόσφυγες στην κατάληψη της Ακομινάτου 47. Η πρώτη επαφή μαζί τους έγινε ένα βράδυ αργά μετά από σύσκεψη της ΚΕΕΡΦΑ για την οργάνωση του αντιρατσιστικού-αντιφασιστικού συλλαλητηρίου στις 15 Σεπτέμβρη. Εκεί, στην έκκληση ότι μια κατάληψη προσφύγων έχει την ανάγκη μας, κι ενώ νωρίτερα μέσα στον Αύγουστο άλλοι σύντροφοι της ΚΕΕΡΦΑ είχαν βοηθήσει όσο μπορούσαν, αντιληφθήκαμε τη σοβαρότητα της κατάστασης και σπεύσαμε επιτόπου. Οι άνθρωποι ήταν νηστικοί 3 μέρες και χωρίς καμία άλλη παροχή σε είδη πρώτης ανάγκης. Αμέσως στήθηκε το αλληλέγγυο δίκτυο και καταφέραμε να καλύψουμε τις βασικές ανάγκες κάτι το οποίο κάνουμε μέχρι και σήμερα. 

Εκτός όμως από την έμπρακτη βοήθειά μας σε υλικά αγαθά και ιατρικές υπηρεσίες οφείλουμε πλέον να πάμε την αλληλεγγύη ένα βήμα παραπέρα. Να είμαστε δίπλα τους σε κάθε διεκδίκηση, να γίνουμε η φωνή τους στα δίκαια αιτήματά τους και να επικοινωνήσουμε στον κόσμο τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν ώστε όλοι μαζί να διεκδικήσουμε άσυλο, ανοιχτά σύνορα, σχολείο για όλα τα παιδιά και ίδια δικαιώματα για όλους τους συνανθρώπους μας.

Σαν μέλος της “Ομάδας: Θέλουμε να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες” έχουμε έρθει σε επαφή και με εκατοντάδες πρόσφυγες που ζουν στα διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η κατάσταση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης - και επ' ουδενί φιλοξενίας- είναι τραγική! Άθλιες συνθήκες διαβίωσης, πολύ περισσότερος κόσμος συγκεντρωμένος από τις προβλεπόμενες εγκαταστάσεις, μακριά από τον αστικό ιστό, απομονωμένοι, παρατημένοι στην τύχη τους, χωρίς γιατρούς, ψυχολόγους, παιδαγωγούς, χωρίς γενικότερα κανέναν να τους νοιάζεται και να τους φροντίζει. Μια απίστευτη “γκετοποίηση” που δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο, πόσο μάλλον σε ανθρώπους που έχουν φύγει από εμπόλεμες περιοχές και κουβαλούν μαζί τους τραύματα ψυχικά και σωματικά.

Τα ρατσιστικά και απάνθρωπα μέτρα της ΕΕ όντως έχουν μειώσει τις ροές.  Τα κλειστά σύνορα έχουν κάνει τη χώρα μας αποθήκη ψυχών. Έμειναν εδώ χωρίς καμία μέριμνα, χωρίς κάποιο ουσιαστικό σχέδιο ενσωμάτωσης, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης σαν τιμωρία που αποφάσισαν να έρθουν στην “πολιτισμένη Ευρώπη”. 

Δυνατό κίνημα αλληλεγγύης

Το κίνημα αλληλεγγύης έχει δεχθεί πολλές επιθέσεις είτε από το επίσημο κράτος, είτε από τα γνωστά εθνικιστικά και φασιστικά στέκια. Συνεχίζει όμως να είναι δυνατό, να έχει ατσαλωθεί μέσα από τη φωτιά και να αντέχει ακόμα. Δεν ήταν εύκολα τα 3 προηγούμενα χρόνια για τον κάθε αλληλέγγυο.  Όσοι βρέθηκαν στη πρώτη γραμμή στα νησιά, έβγαλαν πτώματα, παρηγόρησαν γονείς που είχαν χάσει τα παιδιά τους και παιδιά τους γονείς τους, αντιμετώπισαν καταστάσεις ασύλληπτες για το μυαλό και την ψυχή τους. Οι υπόλοιποι στα μετόπισθεν είχαν να διαχειριστούν από τα βασικά που ήταν η κάλυψη σε φαγητό και είδη πρώτης ανάγκης, μέχρι όλο αυτό το συναισθηματικό βάρος ανθρώπων διαλυμένων που έρχονταν εδώ χωρίς ελπίδα, χωρίς πατρίδα, χωρίς γλώσσα, χωρίς ταυτότητα. Άντεξαν και συνεχίζουν και αυτό δείχνει την πίστη στον άνθρωπο και στις πανανθρώπινες αξίες που δεν άφησαν στιγμή να ποδοπατηθούν από κανέναν.

Ο κόσμος της αλληλεγγύης έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι -δυστυχώς- μόνο η αλληλεγγύη δεν αρκεί, κάποιες φορές μάλιστα καλύπτει πολύ όμορφα τις ανικανότητες της εκάστοτε κυβέρνησης. Χρειάζεται δυναμική δράση, χρειάζεται όλο αυτό να βγει προς τα έξω και να διεκδικήσουμε καλύτερες συνθήκες για όλους.  

Αξίζει να αναφερθεί ότι οι άνθρωποι της αλληλεγγύης που συνάντησα στο προσφυγικό είναι οι ίδιοι που έχω συναντήσει στους αγώνες για την Παιδεία, την εργασία, την Υγεία, για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, σε θέματα και αγώνες για το περιβάλλον (Σκουριές, Ακ. Πλάτωνα, Ελληνικό, Ήπειρος), σε κάθε αγώνα και διεκδίκηση γενικότερα που έχει σχέση με τη ζωή που διεκδικούμε και δεν αφήνουμε να μας κλέψουν. Σε αυτό το πλαίσιο και πιστεύοντας ότι κάθε πράξη μας είναι πολιτική έχω την ελπίδα ότι στο σύντομο μέλλον αυτή η διεκδίκηση και η αλληλεγγύη θα πάρει πιο οργανωμένη μορφή ενάντια σε όλα αυτά που μας καταδυναστεύουν. Μαζί με τους πρόσφυγες θα δώσουμε τη μάχη μας για τα δικαιώματά μας. Άνθρωποι όλοι από την ίδια πλευρά, ενάντια στα μεγάλα συμφέροντα, θα διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει. Και θα την κερδίσουμε.


 

Cashcard για όλους τους πρόσφυγες

Ο Ριμπουάρ Κομπαντί συμμετέχει και στηρίζει τη μάχη στην Ακομινάτου 47. Είναι πρόσφυγας από το Ιράν που πρωτοστάτησε στην απεργία πείνας του 2010. Μίλησε στην Αφροδίτη Φράγκου.

Πώς ξεκίνησε η κατάληψη και ποια είναι τα αιτήματα των Ιρανών προσφύγων;

Ξεκινήσαμε με διαμαρτυρία στις 30 Ιουλίου, έξω από το γραφείο της οργάνωσης Caritas. Εκεί καταγράφουν και βάζουν σε λίστες αναμονής τους πρόσφυγες για να τους δώσουν cash cards. Η cash card είναι μια προπληρωμένη κάρτα για την οποία τα χρήματα προέρχονται από την Κομισιόν μέσω διαφόρων προγραμμάτων και ταμείων. Υπάρχουν 3000 πρόσφυγες που ακόμα περιμένουν κάρτες. 

Μια βδομάδα είχαμε κλείσει συμβολικά την πόρτα. Μετά αποφασίσαμε να μπούμε μέσα, επειδή φοβόμασταν και τους φασίστες και την αστυνομία, και δεν θέλαμε να προκαλέσουμε φασαρία σε βάρος των κατοίκων γύρω. Μπήκαμε δηλαδή σαν συνέχεια της διαμαρτυρίας, όχι για να φτιάξουμε κατάληψη στέγης. Ακόμα και οι καταλήψεις στέγης δεν είναι παρά προσωρινή λύση. Το 2015 ήταν απαραίτητο, ήταν ξαφνικό το κύμα, δεν υπήρχε τίποτα, βοήθησαν πολύ οι αλληλέγγυοι. 

Ο Μουζάλας έβαλε τον όρο να υπάρχει οπωσδήποτε διεύθυνση κατοικίας για να δοθεί μια κάρτα. Αυτό αποκλείει τους άστεγους και όσους φιλοξενούνται, ακόμα κι αν έχουν χαρτιά. Η Ύπατη Αρμοστεία ήρθε στις 14 Αυγούστου να ακούσει τα αιτήματά μας: cash card για όλους τους πρόσφυγες σε όλη την Ελλάδα και να καταργηθεί το κριτήριο με τη διεύθυνση. Μας είπε ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι με το κριτήριο, είναι υπόθεση του Υπουργείου. Είπε ότι σε 6 εβδομάδες θα εκδόσει τις 3000 κάρτες, αρκεί να αδειάσουμε τον χώρο. Την καταγραφή όσων χρειάζονται την έχουμε κάνει ήδη εμείς, μέσα σε 2 βδομάδες, ενώ ολόκληρη η οργάνωση που το είχε αναλάβει δεν το είχε ολοκληρώσει σε 8 μήνες. Θέλουμε εγγύηση, είτε γραπτή, είτε σε κάμερες ότι θα ολοκληρωθούν οι κάρτες. 

Τι πρέπει να γίνει αφού εκδοθούν όλες οι κάρτες;

Τα χρήματα είναι ελάχιστα και είναι σίγουρο ότι δεν δίνονται στις ανάγκες των προσφύγων όλα τα λεφτά που προορίζονται για το προσφυγικό. Ένας πρόσφυγας παίρνει 150 ευρώ το μήνα. Δυο άτομα 280. Τα τέσσερα άτομα 400, τα 7 άτομα 550 και από κει και πάνω το ποσό είναι σταθερό, ανεξαρτήτως του αριθμού των παιδιών. Λες και η Υπατη Αρμοστεία σου λέει στα μούτρα «τα παραπάνω παιδιά έπρεπε να τα πετάξεις στη θάλασσα, εμείς εδώ δεν μπορούμε να τα ταΐζουμε». Παίρνει δε 15% προμήθεια από τα λεφτά που προορίζονται για κάθε δικαιούχο. Από τα περίπου 185 ευρώ κρατάει τα 30. Έτσι καταλήγει να παίρνει 150 ο πρόσφυγας. 

Αν πάρει το κάθε άτομο μιας οικογένειας 400 ευρώ, τουλάχιστον ζει αξιοπρεπώς. Δεν αναγκάζεται να μένει σε οικισμό και σκηνή. Θα σταματήσουν να υπάρχουν στρατόπεδα συγκέντρωσης και απομόνωση. Θα λυθεί το στεγαστικό και θα εξαφανιστούν μέσα σε έναν μήνα όλοι οι τσακωμοί, οι συγκρούσεις, οι πετροπόλεμοι που συμβαίνουν στα στρατόπεδα.. Και αυτά τα λεφτά θα πάνε στα άδεια σπίτια, στην πραγματική οικονομία, όχι στις τσέπες των διαφόρων υπεύθυνων των οργανώσεων. Η Κομισιόν λέει ότι έχει δώσει 1.6 δις ενώ ακόμα υπάρχουν πρόσφυγες σε σκηνές, που χάνουν τα πράγματά τους στην πρώτη βροχή. Άρα η διαχείριση των χρημάτων είναι τελείως λανθασμένη, ενώ κάποιοι έχουν φάει και μεγάλα ποσά.

Οι αλληλέγγυοι τι πρέπει να κάνουν για να σταθούν δίπλα στους πρόσφυγες;

Είναι πολύ θετικό που ήρθαν αλληλέγγυοι στην Ακομινάτου 47. Μετά τη Δευτέρα [σ.σ: τη σύσκεψη της ΚΕΕΡΦΑ 27/8] ήρθαν και γιατροί και έφεραν φάρμακα. Αλλά χρειάζεται να διεκδικήσουμε: διαφάνεια για όλα τα λεφτά που διατίθενται για το προσφυγικό και να τελειώσει η εξάρτηση των προσφύγων από τους "ανθρωπιστές". Ο αγώνας μας θα συνεχιστεί στις 15 Σεπτέμβρη, ντόπιοι και μετανάστες μαζί!