Διεθνή
Βολιβία: Αντίσταση στο πραξικόπημα παρά την φυγή Μοράλες

Ο Έβο Μοράλες, εκλεγμένος πρόεδρος της Βολιβίας, πλέον βρίσκεται έξω από τη χώρα. Κυνηγημένος από το πραξικόπημα που βρίσκεται σε εξέλιξη κατέφυγε στο Μεξικό. Μέσα στη χώρα απλώνεται αντίσταση. Χιλιάδες αγρότες από το ελ Άλτο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, δίπλα από την πρωτεύουσα Λα Πας, έφτασαν οργισμένοι και οπλισμένοι στη Λα Πας, φωνάζοντας το σύνθημα “Εμφύλιος πόλεμος; Τώρα πλέον ναι”. 

Η καταστολή όμως σε άλλα σημεία της χώρας είναι ανεξέλεγκτη. Καταγγέλλονται δολοφονίες, βιασμοί, εξαφανίσεις. Η αστυνομία και ο στρατός είναι στο δρόμο με πραγματικά πυρά. Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη σύγχυση μέσα σε τέτοιες συνθήκες είναι η στάση του ίδιου του Μοράλες, που αποδέχθηκε την ήττα του από τους πραξικοπηματίες, εγκατέλειψε τη χώρα και ζητάει από τον κόσμο να κάνει υπομονή.

Όμως η αντίσταση δεν θα υπακούσει σε αυτές τις εκκλήσεις, γιατί αυτό που βρίσκεται σε κίνδυνο δεν είναι απλώς μία κυβέρνηση, αλλά οι κατακτήσεις δύο τελευταίων δεκαετιών, οι στοιχειώδεις ελευθερίες και οι δυνατότητες του κινήματος να μείνει όρθιο.

Το πραξικόπημα βρίσκεται κάτω από την ηγεσία των πιο βρόμικων δυνάμεων της αντίδρασης. Καθολική και ευαγγελικές εκκλησίες ενωμένες, βαθύ κράτος σε στρατό και αστυνομία, μεγάλα αφεντικά της υπαίθρου και των πόλεων, συντηρητικές και ακροδεξιές οργανώσεις, ρατσιστικοί “σύλλογοι”. Ο Καμάτσο, ο “πολιτικός” ηγέτης του πραξικοπήματος μπήκε στο προεδρικό μέγαρο κρατώτας στο χέρι μια Αγία Γραφή λες και πρόκειται για ρόπαλο, άρχισε να μιλάει για το Θεό που θα επιστρέψει στη Βολιβία και μετά επικήρυξε τον Μοράλες ζωντανό ή νεκρό.

Όμηρος

Ο Μοράλες βρέθηκε όμηρος όλου αυτού του σιχαμερού μπλοκ. Κυβερνάει από το 2006 αλλά δεν έβαλε χέρι σε αυτές τις δυνάμεις, αντίθετα προσπάθησε να χτίσει δεσμούς με το στρατό θεωρώντας ότι θα αποτελέσει εγγύηση σε περίπτωση εκτροπών. Τα αφεντικά της Βολιβίας, έχοντας ως σφηκοφωλιά τη Σάντα Κρους, τη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, μισούν τους ιθαγενείς, τους θεωρούν σκουπίδια, μισούν τις γυναίκες, θέλουν να καταργήσουν όλα τους τα δικαιώματα, μισούν τους καταπιεσμένους και τους φτωχούς. Αναγκάστηκαν να συμβιώσουν εδώ και 13 χρόνια με έναν πρόεδρο που συμβόλιζε αυτά που μισούν: αγρότης “κοκαλέρο”, ιθαγενής, φτωχός.

Η κυβέρνηση του “Κινήματος για το Σοσιαλισμό” (MAS) είχε έρθει στην εξουσία σαν αποτέλεσμα του μαζικού ξεσηκωμού του 1999-2000 ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, του παράλληλου ξεσηκωμού που κορυφώθηκε το 2003 για το φυσικό αέριο της χώρας, αγώνων που συνεχίστηκαν μέχρι το 2005. Φιλοδοξούσε να είναι κυβέρνηση που εκπροσωπούσε τα κινήματα. Στην πραγματικότητα, όπως συμβαίνει με τη ρεφορμιστική στρατηγική, ακολούθησε ένας συνδυασμός. Από τη μια μεριά, ηγεσίες και τμήματα των κινημάτων απέκτησαν πρόσβαση προς το κράτος, αλλά από την άλλη η ίδια η κυβέρνηση έγινε μοχλός περιορισμού των κινημάτων και συμβιβασμού με την άρχουσα τάξη.

Ωστόσο, η άρχουσα τάξη δεν ήταν διατεθειμένη να αποδεχθεί αυτό το συμβιβασμό. Με τις τελευταίες εκλογές θεώρησε ότι ήταν η ευκαιρία να τα πάρει όλα πίσω. Ο Μοράλες αποδέχθηκε όλες τις πιέσεις για να αποδείξει ότι δεν υπήρχε νοθεία. Δέχθηκε την παρέμβαση του Οργανισμού των Αμερικανικών Κρατών, δηλαδή των ιμπεριαλιστών και των αντιδραστικών δυνάμεων όλης της περιοχής. Παρότι κέρδισε τις εκλογές, δέχθηκε να κηρύξει την επανάληψή τους, και τελικά οι αντίπαλοι δεν ήταν ικανοποιημένοι ούτε με αυτό. Στο μεταξύ είχε ξεσπάσει μια ανταρσία της αστυνομίας, για φαινομενικά “συνδικαλιστικούς” λόγους, αλλά όσο προχωρούσαν οι μέρες ήταν φανερό ότι επρόκειτο για ένα κομμάτι ενός συνολικού παζλ προετοιμασίας πραξικοπήματος από αστυνομία, εκκλησία, επιχειρηματίες και τη Δεξιά.

Στη Λατινική Αμερική συνολικά, οι δυνάμεις της δεξιάς επιχειρούν να επανέλθουν πατώντας πάνω στις αδυναμίες των αριστερών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων. Όμως τα έχουν βρει δυσκολότερα απ ό,τι πίστευαν. Ο Μπολσονάρο στη Βραζιλία, εκπρόσωπος της πιο χυδαίας εκδοχής της λατινοαμερικάνικης ακροδεξιάς, είδε την περασμένη βδομάδα την απελευθέρωση του Λούλα μετά από ενάμισυ χρόνο στη φυλακή. Στην Αργεντινή η Δεξιά ηττήθηκε στις εκλογές. Στο Εκουαδόρ ένας ξεσηκωμός μπλόκαρε τα σχέδια της κυβέρνησης Μορένο, ενώ στη Χιλή μαίνεται η εξέγερση. Το κίνημα στη Βολιβία έχει τη δύναμη να σταματήσει το πραξικόπημα και να στείλει όλη την εκδικητική συμμορία των ρατσιστών και σεξιστών στα σκουπίδια, εκεί που δεν τόλμησε να τη στείλει η κυβέρνηση του Έβο Μοράλες.