Διεθνή
Ισπανία: Τίποτα δεν τελείωσε με τις εκλογές

Αυτό που φαινόταν αδύνατο επί έξι μήνες, τακτοποιήθηκε σε 48 ώρες. Το σοσιαλδημοκρατικό PSOE και η Αριστερά (Ουνίδας Ποδέμος) σχηματίζουν κυβέρνηση συνεργασίας. Ο Πέδρο Σάντσεθ θα είναι πρωθυπουργός και ο Πάμπλο Ιγκλέσιας αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Η επανάληψη των εκλογών αποδείχθηκε φούσκα και απείλησε να αποσταθεροποιήσει ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Όμως όσα εμπόδια και να έβαλαν στον κόσμο, η εργατική τάξη δεν στράφηκε δεξιά. Στην πορεία τσακίστηκε και το ενδιάμεσο κόμμα των Θιουδαδάνος που θα ήταν η γέφυρα για να στηθεί κυβέρνηση κεντροδεξιάς ή μεγάλης συνεργασίας.

Ο Σάντσεθ κέρδισε τις εκλογές του περασμένου Απρίλη, πατώντας πάνω στον ενθουσιασμό της κατάρρευσης της δεξιάς κυβέρνησης του Ραχόι, αλλά και στον αντιφασιστικό συναγερμό που ξέσπασε λόγω της διαφαινόμενης τότε ανόδου του Βοξ. Όμως αρνήθηκε πεισματικά να προχωρήσει σε συγκυβέρνηση με την Αριστερά (Ουνίδας Ποδέμος) και έτσι χωρίς απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, κάλεσε καινούργιες εκλογές. Αποτέλεσμα είναι να βρεθεί με 700 χιλιάδες ψήφους λιγότερες, και με 8 βουλευτές λιγότερους. Τώρα πολλά ΜΜΕ τον ειρωνεύονται για την επιλογή του, αλλά μέχρι πρόσφατα ήταν ακριβώς τα ίδια ΜΜΕ και διάφοροι “ειδικοί αναλυτές” που καλούσαν τον Σάντσεθ να μην βάλει την Αριστερά στην κυβέρνηση και να πάει καλύτερα σε εκλογές γιατί ο κόσμος θέλει… σταθερότητα.

Στο μεταξύ και οι Ουνίδας Ποδέμος έχασαν άλλες 600 χιλιάδες ψήφους και 7 έδρες. Το άθροισμα της Αριστεράς σε ψήφους δεν υποχώρησε ιδιαίτερα. Πάνω από 500 χιλιάδες ψήφοι πήγαν στο νέο κόμμα που ίδρυσε ο Ίνιγκο Ερεχόν, πρώην νο2 του Ποδέμος. Ο Ερεχόν έκανε διάσπαση από τα δεξιά, κατηγορώντας το Ποδέμος ότι δεν ξεπουλήθηκε αρκετά για να φτιαχτεί κυβέρνηση του Σάντσεθ. Τελικά πήρε μόνο 3 έδρες και μετατρέπεται σε κομμάτι αντί για λύση του προβλήματος για το σχηματισμό “κεντροαριστερής” ή “προοδευτικής” όπως την αποκαλούν κυβέρνησης.

Και το PSOE και το Ποδέμος χαράμισαν όλη τη δυναμική του περασμένου Απρίλη. Το PSOE μετέφερε τα πυρά του από τη Δεξιά προς την Αριστερά. Καλούσε τον κόσμο που πήγε μαζικά στις κάλπες τον Απρίλη για να φρενάρει τους φασίστες να πάει στις κάλπες για να τιμωρήσει το Ποδέμος που δεν του έδωσε λευκή επιταγή να φτιάξει κυβέρνηση μόνος του. Η Αριστερά από την άλλη, πέρα από τη διάσπαση που υπέστη, συγκέντρωσε όλο το επιχείρημά της στα παρακάλια να πάρει υπουργικές θέσεις.

Η κατάσταση έφτασε να είναι τραγική. Όχι μόνο οι αγώνες μπήκαν σε δεύτερο πλάνο, αλλά μετατράπηκαν σε “πρόβλημα”. Το Ποδέμος βάλθηκε να πείσει το κατεστημένο ότι είναι υπεύθυνη δύναμη, ότι μόνο με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση δεν θα αναγκάζονται να μιλανε “οι δρόμοι”. Και τελικά, όταν ξέσπασε η τελευταία έκρηξη στην Καταλωνία, με αφορμή τη φυλάκιση της πολιτικής ηγεσίας που οργάνωσε το δημοψήφισμα το 2017, το Ποδέμος και η Ενωμένη Αριστερά ταυτίστηκαν με το ισπανικό κράτος, κατηγορώντας τη νεολαία που βγήκε στο δρόμο και συγκρούστηκε με την αστυνομία για “ανευθυνότητα”. Δηλώνουν σεβασμό στην απόφαση του δικαστηρίου, κρατάνε ίσες αποστάσεις ανάμεσα στα ΜΑΤ και τη νεολαία, ενώ δεν δέχονται ούτε το χαρακτηρισμό “πολιτικοί κρατούμενοι” για τους φυλακισμένους πολιτικούς.

Κρίση

Από την άλλη πλευρά όμως συνεχίστηκε η πορεία της κρίσης μέσα στο εσωτερικό της Δεξιάς. Κερδισμένοι βγήκαν οι φασίστες του Βοξ. Πήραν 15% (ένα εκατομμύριο ψήφους περισσότερες από τον Απρίλη) και πλέον είναι τρίτο κόμμα με 52 βουλευτές. Πρόκειται για μετακίνηση στο εσωτερικό της Δεξιάς. Οι Θιουδαδάνος, το νεώτερο και πιο φιλόδοξο “φιλελεύθερο” κόμμα έχασε 2,5 εκατομμύρια ψήφους. Το αγαπημένο παιδί μέχρι πρόσφατα των ΜΜΕ, Αλμπέρτ Ριβέρα, παραιτήθηκε από την πολιτική και πήγε σπίτι του. Από τα συντρίμια των Θιουδαδάνος τσίμπησε 800 χιλιάδες και το Λαϊκό Κόμμα. Αθροιστικά οι τρεις πτέρυγες της Δεξιάς πήραν λιγότερες ψήφους από τον Απρίλη.

 Η βάση του Βοξ είναι οι εξοργισμένοι μικρομεσαίοι που μισουν τα κινήματα και την Αριστερά, θέλουν τις γυναίκες στο σπίτι και στην εκκλησία, ζητάνε να μπει φρένο στο φεμινισμό, στα συνδικάτα και στη δύναμη των κινημάτων στο δρόμο. Όλη αυτή η σαπίλα εκφράζεται σε συμβολικό επίπεδο με την επιθετικότητα απέναντι στην Καταλωνία. Υπόσχονται καταστολή σε βάρος της καταλανικής κυβέρνησης και των κινημάτων, σαν παράδειγμα καταστολής απέναντι σε ό,τι κινείται.

Στην Καταλωνία όμως τις εκλογές τις ξανακέρδισε η Ρεπουμπλικανική Αριστερά, που έχει την ηγεσία της καταδικασμένη στη φυλακή για 13 χρόνια. Ενώ και το CUP, της αντικαπιταλιστικής ανεξαρτησιακής αριστεράς, που πήρε μέρος για πρώτη φορά σε “ισπανικές” εκλογές πήρε 6,5% και έχει πλέον τρεις βουλευτές.

Η Ισπανία βγαίνει πιο διχασμένη ταξικά, πιο διχασμένη πολιτικά και με πιο ανοιχτή από ποτέ την πληγή που άνοιξε η καταστολή του 2017 στην Καταλωνία. Οι οπαδοί του Σάντσεθ τον υποδέχθηκαν το βράδυ της νίκης με σύνθημα “Με τον Κασάδο (της Δεξιάς) όχι, με τον Ιγκλέσιας (του Ποδέμος) ναι” και ο εκνευρισμός στο πρόσωπό του ήταν παραπάνω από ορατός. Παρά τα λάθη της ρεφορμιστικής Αριστεράς, οι ευκαιρίες παραμένουν ανοιχτές.