H άποψή μας: Nα οργανώσουμε τις απεργίες από τα κάτω

Ο Σαμαράς και οι υπουργοί του κάνουν αγωνιώδεις προσπάθειες για να κερδίσουν πολιτικό χρόνο. Ακόμα και από την Τουρκία όπου βρέθηκε για επίσημη συνάντηση με τον Ερντογάν, ο αρχηγός της ΝΔ φρόντισε να επαναλάβει το ρεφρέν ότι «τα χειρότερα είναι πίσω μας» αφού «έχουμε ξεπεράσει το πιο βαθύ σημείο της ύφεσης».

Από κοντά και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Προβόπουλος που βρήκε πιο γραφικό τρόπο να πει το ίδιο παραμύθι: «Έχουμε διανύσει το 70% του μαραθώνιου που πρέπει να βγάλουμε πέρα».

Λένε ψέματα και μάλιστα χοντροκομμένα, όπως αποδεικνύεται από τα νούμερα της ανεργίας που συνεχώς ανεβαίνουν και που όλοι συμφωνούν ότι θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν. Αλλά ο πιο πολύς κόσμος δεν χρειάζεται να κοιτάξει νούμερα και στατιστικές. Νοιώθει την οργή να τον πνίγει όταν νέα παιδιά χάνουν τη ζωή τους γιατί αναγκάζονται να γυρίσουν πίσω σε συνθήκες διαβίωσης που έχουν ξεχάσει ακόμη και οι παππούδες τους.

Αυτή η οργή φάνηκε για άλλη μια φορά στους δρόμους στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο που ένωσε δάσκαλους, καθηγητές, φοιτητές και μαθητές το περασμένο Σάββατο. Κανένας δεν πιστεύει τις ψευτιές της κυβερνητικής προπαγάνδας. Κανένας; Ίσως αυτό να είναι υπερβολή: οι κορυφές της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας φαίνεται να κάνουν ό,τι μπορούν για να χαρίσουν στο Σαμαρά τον πολιτικό χρόνο που τόσο έχει ανάγκη.

Οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και του ΕΚΑ έχουν κατεβάσει τα ρολά με τη δικαιολογία της πορείας προς τα συνέδριά τους. Η επιτυχία της πανεργατικής απεργίας στις 20 Φλεβάρη δεν τις συγκίνησε ώστε να δώσουν συνέχεια. Η ηγεσία της ΑΔΕΔΥ δεν παίρνει την πρωτοβουλία ούτε να ανταποκριθεί στο ηχηρό μήνυμα των εκπαιδευτικών που διαδήλωσαν στο κέντρο της Αθήνας.

Κρίσιμες μάχες

Κι όμως, μπροστά μας ανοίγονται πλήθος από κρίσιμες μάχες. Δεν είναι μόνο οι εκπαιδευτικοί που αντιστέκονται στη διάλυση της Παιδείας. Είναι όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο που μπαίνουν ξανά στο στόχαστρο της «κινητικότητας» ή «διαθεσιμότητας» ή «εφεδρείας», δηλαδή των απολύσεων. Είναι οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ που αντιμετωπίζουν και μείωση μισθών ξανά και ξεπούλημα των καλύτερων «φιλέτων». Είναι οι ναυτεργάτες που αν και επιστρατευμένοι υπόσχονται να απεργήσουν αν κατέβει το νομοσχέδιο που δίνει κι άλλα προνόμια στους εφοπλιστές. Είναι οι τραπεζοϋπάλληλοι που αντιμετωπίζουν την επίθεση των τραπεζιτών στις συλλογικές συμβάσεις.

Ο κατάλογος είναι κυριολεκτικά ατέλειωτος. Και γι’ αυτό οι πρωτοβουλίες από τα κάτω μπορούν να απλωθούν και να αγκαλιάσουν ολόκληρη την εργατική τάξη. Οι Σύλλογοι Δασκάλων και οι ΕΛΜΕ που συντονίστηκαν και πήραν την πρωτοβουλία για το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο έδωσαν ένα καλό παράδειγμα.

Η Αριστερά πρέπει να το αγκαλιάσει, να το συνεχίσει και να το απλώσει. Δεν είναι ώρα ούτε για μοναχικές πορείες τύπου ΠΑΜΕ, ούτε για αναμονή των εκλογών τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Οι ενωτικές απεργιακές πρωτοβουλίες της βάσης μπορούν να πετύχουν διπλό στόχο εδώ και τώρα: και να σώσουν μισθούς, δουλειές και υπηρεσίες από τη λεηλασία και να κόψουν το νήμα του πολιτικού χρόνου από το οποίο προσπαθεί να κρατηθεί ο Σαμαράς.