ΔΙΕΘΝΗ - Η απεργιακή έκρηξη στη Γαλλία...

Ηταν η αποκορύφωση μετά από τις ταραχώδεις τελευταίες μέρες. Την περασμένη Τρίτη, περίπου 3,5 εκατομμύρια πήραν μέρος σε διαδηλώσεις και απεργίες ενάντια στις προσπάθειες του προέδρου της χώρας, Νικολά Σαρκοζί να βάλει τους εργάτες να πληρώνουν περισσότερες εισφορές για τη σύνταξή τους, την οποία θα παίρνουν πλήρη μόνο αν δουλεύουν ως τα 67 τους χρόνια.

Την Τετάρτη ξεκίνησαν απεργίες διαρκείας στο σιδηρόδρομο, στα διυλιστήρια και σε ορισμένους άλλους κλάδους. Την Πέμπτη, χιλιάδες μαθητές και αρκετοί φοιτητές μπήκαν στη μάχη. Την ώρα που πηγαίναμε στο τυπογραφείο, εξελισσόταν μια ακόμη μέρα μαζικών απεργιών και διαδηλώσεων. Αυτή είναι η δύναμη που μπορεί να σπάσει την επίθεση των προγραμμάτων λιτότητας, μόνο όμως αν αξιοποιηθεί ολόκληρη.

Βρισκόμενος κάτω από την πίεση των απεργιών και των διαδηλώσεων, ο Σαρκοζί εξαπέλυσε την αστυνομία την περασμένη βδομάδα. Εστειλε τα ΜΑΤ να «καθαρίσουν» τους δρόμους έξω από τα διυλιστήρια. Η αστυνομία έριξε πλαστικές σφαίρες κατευθείαν πάνω στους μαθητές που διαδήλωναν, τραυματίζοντας σοβαρά κάποιους από αυτούς, στο Παρίσι, το Μπορντό και τη Λυών.

Ανθρώπινη ασπίδα

Ομως, αυτές οι κινήσεις δεν σταμάτησαν τις κινητοποιήσεις. Οι απεργοί έστησαν φράγματα με λάστιχα μπροστά από ένα διυλιστήριο στο Γκρανπί ανατολικά του Παρισιού, όταν τους ήρθε η δικαστική εντολή να το ξανανοίξουν. Αλλοι εργάτες και κάτοικοι σχημάτισαν μια «ανθρώπινη ασπίδα» για να υπερασπίσουν τους εργάτες του διυλιστηρίου από την αστυνομία.

Στο μεταξύ, οι μαθητές έδιναν συνέχεια στη μάχη. Στο Λύκειο Ζολιό-Κιουρί στην Ναντέρ του Παρισιού, για παράδειγμα, περιπού 100 μαθητές έστησαν οδοφράγματα και αντιμετώπισαν την αστυνομία τη Δευτέρα.

Το Σάββατο, στη διαδήλωση που έγινε στο Παρίσι, υπήρχε ένα εκπληκτικό κλίμα αντεπίθεσης. Τα συνδικάτα εκτιμούν τη συμμετοχή στις 310 χιλιάδες. Η Ιζαμπέλ που είναι μαθήτρια μας δήλωσε: «Οι επιθέσεις που κάνει ο Σαρκοζί στις συντάξεις είναι ζήτημα και για μας. Κάποια μέρα ίσως κι εμείς πάρουμε σύνταξη, αν δεν έχουμε πρώτα πεθάνει. Ομως είμαστε στους δρόμους και γιατί σιχαινόμαστε όσα έχει κάνει ενάντια στην κοινότητα των Ρομά και γιατί λέει ότι οι νέοι άνθρωποι είναι εγκληματίες. Κοιτάξτε μας, είμαστε ενωμένοι και δεν μισούμε κανέναν μόνο και μόνο επειδή προέρχεται από άλλη χώρα ή έχει διαφορετική θρησκεία. Οι εφημερίδες και ορισμένοι πολιτικοί λένε ότι είμαστε υποκινούμενοι, αλλά εμείς είμαστε ικανοί να σκεφτόμαστε μόνοι μας και να βλέπουμε τι πραγματικά συμβαίνει. Θα ήθελα να βγουν σε καταλήψεις όλα τα σχολεία και όλοι οι εργάτες σε απεργία. Στις 22 Οκτώβρη ξεκινάνε οι φθινοπωρινές διακοπές για τα σχολεία, αλλά θα συνεχίσουμε όσο υπάρχει μάχη».

Ο Υβ, σιδηροδρομικός μας δήλωσε: «Βρίσκομαι σε απεργία όπως και πάρα πολλοί από τους συναδέλφους μου. Ομως είναι δύσκολο. Πολλοί εργαζόμενοι φοβούνται ότι θα απολυθούν αν συμμετάσχουν. Είμαι περήφανος για το συνδικάτο μου γιατί μας υποστηρίζει, όμως θέλουμε ξεκάθαρο κάλεσμα παντού για αλληλεγγύη. Παλεύω για την κόρη μου όσο παλεύω και για τον εαυτό μου».

Ο Ζαν, οδηγός φορτηγού, δήλωσε: «Κάνω απεργία γιατί θέλουμε να εμποδίσουμε την κυβέρνηση να μας χρησιμοποιήσει να μεταφέρουμε πετρέλαιο, για να σπάσει την απεργία στα διυλιστήρια. Για να εξασφαλίσουμε ότι θα νικήσουμε, χρειαζόμαστε απεργία διαρκείας».

...και η συνέχειά της

Οταν ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις για το Ασφαλιστικό στη Γαλλία, τον περασμένο Μάη, κανείς δεν περίμενε ότι θα εξελίσσονταν σε τόσο μεγάλη έκρηξη. Οι πιο πολλοί συνδικαλιστές ήξεραν ότι έπρεπε να απαντήσουν σε μια πολύ σοβαρή επίθεση.

Ομως, ο Πατρίς, εργαζόμενος σε νοσοκομείο λέει: «Φαινόταν λες και ξεκινούσαν τον αγώνα χωρίς να τον πολυπιστεύουν. Περίμεναν ότι θα προχωρούσαν σε μερικές διαδηλώσεις οργανωμένες από τα πάνω και μετά η ιστορία θα τελείωνε. Ομως, ο ενθουσιασμός των απεργών και η αποφασιστικότητα που έδειξαν ήταν μια έκπληξη για όλους. Και οι συνδικαλιστές έπρεπε να καλέσουν σε πιο σοβαρές κινητοποιήσεις για να πιάσουν το ρυθμό».

Η Βιρζινιά, εκπαιδευτικός, συμπληρώνει: «Οι διαδηλώσεις του Ιούνη και ιδιαίτερα οι διαδηλώσεις της 7ης Σεπτέμβρη μάς εξέπληξαν όλους –ξαφνικά είδαμε ότι όλοι ήταν στους δρόμους. Και ήταν μόλις λίγες μέρες μετά τις μεγάλες διαδηλώσεις που έγιναν ενάντια στις επιθέσεις του Σαρκοζί κατά των Ρομά».

Οι ακτιβιστές αξιοποίησαν την ευκαιρία που δόθηκε από τις εκκλήσεις των συνδικαλιστών για δράση, και ανέβασαν τη μάχη σε νέα επίπεδα. Το ίδιο συνέβη και την τελευταία βδομάδα. Οι ηγεσίες των συνδικάτων ήξεραν ότι έπρεπε να επιταχύνουν την αντίσταση επειδή το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό βρισκόταν στα τελευταία στάδια της κοινοβουλευτικής διαδικασίας.

Αυτό σήμανε ότι έδωσαν τη συγκατάθεσή τους για απεργίες διαρκείας σε ορισμένους κομβικούς τομείς της οικονομίας. Ομως για να γίνει απεργία διαρκείας στην πράξη και να γενικευτεί αυτό το παράδειγμα, έπρεπε να πάρουν το καθήκον στις πλάτες τους οι ακτιβιστές της βάσης. Ο Γκαέλ, μέλος της συνδικάτου της CGT στην πετρελαιοβιομηχανία μας δήλωσε: «Βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή των απεργιών και είμαστε περήφανοι γι’αυτό. Ξέρουμε ότι όλος ο κόσμος έχει τα μάτια του στραμμένα σε μας. Ομως, οι απεργοί στην πετρελαιοβιομηχανία, στον σιδηρόδομο και αλλού χρειάζεται να δουν ότι το κίνημα απλώνεται. Αυτό θέλουμε να δούμε από τις ηγεσίες των συνδικάτων που μέχρι τώρα καθυστέρησαν πολύ να δώσουν το σύνθημα για κλιμάκωση. Ελπίζω ότι αυτή τη βδομάδα θα καλέσουν σε γενική απεργία τους πάντες».

Ενα από τα πιο δημοφιλή συνθήματα στη διαδήλωση του περασμένου Σαββάτου ήταν αυτό που ζητούσε γενική απεργία –και όχι μόνο μία μέρα. Αλλά θα χρειαστεί τεράστια πίεση για να βγει μια τέτοια κινητοποίηση. Ο Μπερνάρ Τιμπό, γενικός γραμματέας της συνομοσπονδίας CGT όταν ρωτήθηκε για τη γενική απεργία είπε: «Πρόκειται για σύνθημα που μου φαίνεται αρκετά αφηρημένο. Δεν ταιριάζει με την πρακτική με την οποία καταφέρνουμε να αυξάνουμε τη δύναμή μας».

Ωστόσο, πολλοί εργάτες διαφωνούν. Και αυτοί είναι που χρειάζεται να οργανωθούν. Για να νικήσουν τον Σαρκοζί, οι εργάτες στη Γαλλία χρειάζεται να επεκτείνουν τη δράση τους, διατηρώντας και απλώνοντας τις απεργίας διαρκείας που ήδη υπάρχουν, πιέζοντας για μια γενική απεργία διαρκείας και ενοποιώντας τους φοιτητές μαζί με τους εργάτες.

Οι αντικαπιταλιστές στο Παρίσι

Γράφει ο Πέτρος Κωνσταντίνου

Η συνάντηση της ευρωπαϊκής αντικαπιταλιστικής αριστεράς που έγινε το Σάββατο και την Κυριακή συνέπεσε με τη μεγάλη κινητοποίηση στη Γαλλία ενάντια στο ασφαλιστικό του Σαρκοζί. Πάνω από τρία εκατομμύρια κινητοποιήθηκαν σε όλη τη Γαλλία, εκατοντάδες χιλιάδες στο Παρίσι.

Γι’ αυτό ήταν ζωντανή και η συζήτηση. Το κάλεσμα το είχαν απευθύνει το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (ΝΡΑ) από τη Γαλλία και το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (SWP) από τη Βρετανία. Υπήρχε μεγάλη ανταπόκριση από κόμματα όπως το Μπλόκο της Πορτογαλίας, η Κοκκινοπράσινη Συμμαχία της Δανίας, το Κόκκινο Κόμμα της Δανίας και οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς από 15 χώρες της Ευρώπης, από την Ιρλανδία, την Τουρκία, την Ιταλία, την Ισπανία και αλλού.

Ήταν μια διαδικασία που έφερε τις οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μπροστά στο ζήτημα ποια μπορεί να είναι η απάντηση στην καπιταλιστική κρίση που βαθαίνει. Η συζήτηση ήταν πάνω σε αυτό το ζήτημα. Η εκτίμηση ότι βρισκόμαστε σε μια δεύτερη βουτιά της οικονομίας και αυτό έχει φέρει τις άρχουσες τάξεις και τις κυβερνήσεις μπροστά στο ζήτημα να προχωρήσουν τις επιθέσεις τους σε όλη την Ευρώπη.

Η εξέλιξη είναι ότι μετά την Ελλάδα προχωράνε στη Γαλλία, στην Αγγλία και αλλού. Προχωράνε επιθετικά ενάντια στα εργατικά δικαιώματα και στο κοινωνικό κράτος με στόχο την αποδιάρθρωση του.

Ταυτόχρονα, στη συζήτηση υπογραμμίστηκε ότι οι επιθέσεις συνοδεύονται από την κλιμάκωση της ρατσιστικής προπαγάνδας, σαν στοιχείο αποπροσανατολισμού. Το παράδειγμα των Ρομά είναι το πιο βασικό. Η κυβέρνηση του Σαρκοζί προσπάθησε να διοχετεύσει την οργή του κόσμου στους Ρομά, αλλά δεν είναι το μόνο. Η Μέρκελ βγαίνει και λέει ότι το κοινωνικό κράτος της Γερμανίας δεν μπορεί να επιδοτεί τους μετανάστες και τους πρόσφυγες και πρέπει να κλείσουν τα σύνορα για τη μετανάστευση. Με αυτούς τους τρόπους δίνουν τη δυνατότητα στα ακροδεξιά και φασιστικά κόμματα να έχουν παρουσία και χρειάζεται η αντικαπιταλιστική αριστερά να δώσει απάντηση σε αυτό.

Στο ζήτημα της ίδιας της οικονομικής κρίσης έγινε μια πλούσια συζήτηση για το πώς κανείς αντιπαρατίθεται με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Με μια ΕΕ όπου τις κυρίαρχες επιλογές τις καθορίζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το επιτελείο των Βρυξελλών με μοναδικό προσανατολισμό τα κέρδη – και τα κέρδη των τραπεζιτών πάνω από όλα. Οι προτάσεις και τα αιτήματα είχαν να κάνουν με την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο, την απαγόρευση των απολύσεων, την υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους απέναντι στις επιθέσεις, τη δημόσια παιδεία, υγεία και την κοινωνική ασφάλιση, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των προσφύγων και των μεταναστών.

Κύμα αντίστασης

Όλα αυτά μέσα από ένα κίνημα που χτίζει την αντίσταση των εργατών και παλεύει κόντρα στις κυβερνήσεις. Αυτό το διάστημα παίζει τεράστιο ρόλο η αντίσταση που υπάρχει σε κάθε χώρα. Το παράδειγμα της Ελλάδας ήταν αυτό που κουβεντιάστηκε αρκετά σχετικά με το τι σήμαναν οι πανεργατικές και πως συνεχίζεται αυτό το κύμα της αντίστασης. Το παράδειγμα της κατάληψης της Ακρόπολης συζητήθηκε επίσης γιατί πήρε μια διεθνή διάσταση και η αντίσταση στο ρατσισμό με το παράδειγμα των μεταναστών στη Σκάλα Λακωνίας. Σε αυτά τα ζητήματα ήταν και η δική μας συνεισφορά στη συνάντηση.

Υπήρχε μεγάλη συζήτηση για το πώς μπορεί να προχωρήσει η αριστερά συνολικά απαντώντας στο ζήτημα της σχέσης με τον κόσμο που βρίσκεται ή σπάει με τη σοσιαλδημοκρατία. Πώς αντιμετωπίζει κανείς τέτοια φαινόμενα. Από τη μια μεριά, είναι το παράδειγμα στην Αγγλία όπου το Εργατικό Κόμμα βρίσκεται στην αντιπολίτευση και δηλώνει ότι θα κοντράρει την πολιτική της κυβέρνησης των Συντηρητικών και των συνεργατών τους. Τα ίδια τα συνδικάτα στρέφονται σε μια κατεύθυνση να κοντράρουν την κυβέρνηση ή και να στηρίξουν τις αντιρατσιστικές κινητοποιήσεις που έχουν πάρει έκταση απέναντι στους φασίστες του EDL. Αυτό βάζει πιέσεις πάνω στην αντικαπιταλιστική αριστερά στο πως αντιμετωπίζει την προσπάθεια της Σοσιαλδημοκρατίας να εμφανιστεί ότι είναι η αντιπολίτευση.

Και στη Γαλλία συμβαίνει αυτό. Από τη δική μας τη μεριά βάζαμε το παράδειγμα με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, αλλά και την παρουσία των συνδικαλιστών του μέσα στα συνδικάτα. Ότι χρειάζεται να έχεις αντιμετώπιση και τακτική για το πώς πιέζεις τους γραφειοκράτες, αλλά πάνω από όλα χρειάζεται δύναμη να χτίζεις το εργατικό κίνημα από τα κάτω. Όλος αυτός ο κόσμος μπορεί να έχει την έκφραση του μέσα από τα συνδικάτα και να δίνει τη μάχη. Αλλά ταυτόχρονα δίνει τη μάχη και κεντρικά πολιτικά. Χρησιμοποιήσαμε το παράδειγμα των εκλογών στην Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει να εκφραστεί όλος αυτός ο κόσμος κόντρα και στη σοσιαλδημοκρατία.

Επίσης, έγινε αρκετά μεγάλη συζήτηση για το πώς μπορεί να προχωρήσει η αντικαπιταλιστική αριστερά και σε επίπεδο μετώπων σε ζητήματα που υπάρχουν άμεσα. Οπως είναι η κινητοποίηση στη Λισαβόνα ενάντια στο ΝΑΤΟ που οργανώνεται το Νοέμβρη, ως συνέχεια της κινητοποίησης που είχε γίνει στο Στρασβούργο. Αντίστοιχα υπάρχει συζήτηση για μια πανευρωπαϊκή μέρα ενάντια στο ρατσισμό διότι το ζήτημα είναι τι κάνει συνολικά η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά των μεταναστών. Τέλος, άνοιξε και το θέμα για το πώς μπορεί η αντικαπιταλιστική αριστερά να συντονιστεί πιο μόνιμα με τη δημιουργία ενός πιο σταθερού δικτύου.