Οι Πανεργατικές απεργίες είναι υπόθεση της βάσης

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εργαζόμενοι έχουν εξαντλήσει τα όρια αντοχής τους και ότι δεν είναι διατεθειμένοι να δεχτούν τις νέες επιθέσεις που ετοιμάζει σε βάρος τους η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και η τρόικα. Η ΓΣΕΕ, όμως, είναι μάλλον η τελευταία που το ανακαλύπτει. Το ότι οι εργαζόμενοι δεν πρόκειται να αφήσουν τις νέες περικοπές μισθών και συντάξεων, τις απολύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις, το πετσόκομμα των κοινωνικών δαπανών να περάσουν, το δείχνουν οι αγώνες που έχουν ξεσπάσει σε μια σειρά μικρούς και μεγάλους χώρους το τελευταίο διάστημα -οι απεργίες στον ΟΣΕ ενάντια στην ιδιωτικοποίηση που τώρα γίνονται διαρκείας, οι συντονισμένες απεργίες στις συγκοινωνίες στο πλευρό των εργαζόμενων του ΟΣΕ, οι απεργίες στον ΟΤΕ ενάντια στην κατάργηση των ΣΣΕ, η “πανεργατική από τα κάτω” στις 29 Σεπτέμβρη, η απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 7 Οκτώβρη, η σκληρή εξαήμερη απεργία των διοικητικών υπαλλήλων στο ΔΟΛ ενάντια στις απολύσεις, οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στα Ελληνικά Γράμματα, οι συγκρούσεις των συμβασιούχων του ΥΠ.ΠΟ με τα ΜΑΤ στην Ακρόπολη.

Ανατροπή

Αυτοί και δεκάδες ακόμα αγώνες το διάστημα που ακολούθησε τη διαδήλωση της ΔΕΘ, το ίδιο διάστημα που ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ δεν “έβλεπε” νέες πανεργατικές απεργίες, έδειξαν ότι η οργή των εργατών και της νεολαίας για την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και τις πολιτικές που εφαρμόζει μαζί με την τρόικα μεγαλώνει. Οπως έδειξαν και την περασμένη Ανοιξη οι 7 πανεργατικές απεργίες, οι εργαζόμενοι και η νεολαία διεκδικούν και παλεύουν για την κλιμάκωση των αγώνων μέχρι την ανατροπή του Μνημονίου.

Γι’ αυτό και το κάλεσμα της ΓΣΕΕ για νέα γενική απεργία στις 15 Δεκέμβρη, σε δύο μήνες από τώρα, είναι πολύ λίγο, πολύ αργά. Πολύ λίγο γιατί οι απαιτήσεις του κινήματος που φτάνει σε απεργίες διαρκείας όπως στον ΟΣΕ και το ΔΟΛ είναι πολύ μεγαλύτερες. Πολύ αργά, γιατί η επίθεση της κυβέρνησης στις ΔΕΚΟ κλιμακώνεται σήμερα με απίστευτες συκοφαντίες που θέλουν άμεση απεργιακή απάντηση. Θα έπρεπε η ΓΣΕΕ να καλέσει εδώ και τώρα απεργία και να συντονίσει τους εργαζόμενους στον ΟΣΕ, τα ΜΜΜ, τα ΕΛΤΑ, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τον ΟΤΕ και όλες τις ΔΕΚΟ. Για να μπει απεργιακό λουκέτο σε όλους αυτούς τους κλάδους και να πάρει η κυβέρνηση και οι φίλοι της αυτό που τους αξίζει.

Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι χωρίς τις παραπάνω μάχες, η ηγεσία της ΓΣΕΕ δεν θα είχε πάρει καν αυτή την απόφαση για απεργία. Γι' αυτό και η πανεργατική στις 15 Δεκέμβρη, δεν ανήκει στον Παναγόπουλο, ανήκει στα εκατομμύρια των απεργών της περασμένης άνοιξης και στους χιλιάδες απεργούς που μέχρι τώρα, στο φθινόπωρο που διανύουμε, έχουν βγει στο δρόμο. Αυτοί θα είναι οι πρωταγωνιστές της πανεργατικής, αυτοί θα την οργανώσουν για να πετύχει και να έχει συνέχεια. Η προοπτική άλλωστε να φτάσουμε στις 15 Δεκέμβρη με πολλούς κλάδους σε απεργία διαρκείας είναι ανοιχτή.