Ενας οδηγός μιλάει στην ΕΑ

Πώς σχολιάζεις την πολιτική της κυβέρνησης στις συγκοινωνίες και γενικότερα;

Αυτά τα νομοσχέδια σε καμία περίπτωση δε θα τα έκανε μία σοσιαλιστική κυβέρνηση που είχε την έγκριση του λαού, που πήρε την εξουσία από το λαό, για τον ίδιο το λαό. Με πρόσχημα το ΔΝΤ, τα μέτρα που έχουν παρθεί το τελευταίο καιρό, είναι κάτι παραπάνω από καταπιεστικά για το λαό. Η κυβέρνηση γκετοποιεί τους εργαζόμενους, λέει δηλαδή ´αυτοί είναι δημόσιοι υπάλληλοι, αμείβονται καλά, ο ευρύτερος δημόσιος τομέας αμείβεται καλά, ο ιδιωτικός τομέας δεν αμείβεται καλά´ και ούτω κάθε εξής.

Ενας στόχος είναι να χτυπήσει τη συγκοινωνία που από λάθη προηγούμενων κυβερνήσεων και της ίδιας της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ έχει φτάσει εδώ που έχει φτάσει. Αντί να λογοδοτήσουν αυτοί που ευθύνονται, βλέπουμε τις ευθύνες να τις μετακυλούν στο λαό, στους εργαζόμενους, σε αυτούς που έχουν βάλει πλάτη για να υπάρχει συγκοινωνία. Να μην ξεχνάμε ότι σήμερα η ΕΘΕΛ που τόσα πολλά ακούγονται γι´ αυτή, αν λειτουργεί, με τον τρόπο που λειτουργεί, με τα όσα προβλήματα, λειτουργεί από το φιλότιμο των εργαζομένων και μόνο.

Η συγκοινωνία είναι κοινωνικό αγαθό και έτσι πρέπει να μείνει. Είναι πέρα από κάθε είδους κέρδος, πέρα από κάθε είδους ιδιώτη ή εταιρεία. Το κράτος οφείλει να προσφέρει στους πολίτες συγκοινωνία, αυτή να είναι με χαμηλό κόμιστρο, για να μπορεί καθημερινά ο λαός να ανταποκρίνεται στις μετακινήσεις του.

Μελετάει η κυβέρνηση τρόπο να δώσει το κόμιστρο στους ιδιώτες. Το κόμιστρο, πέρα από την έκδοση και διάθεση των εισιτηρίων και των καρτών, είναι και η επίδοση των κλήσεων στους παραβάτες. Ενα από τα επιχειρήματα είναι ότι οι ιδιώτες θα τα καταφέρνουν καλύτερα σε αυτόν τον τομέα. Και ρωτάμε εμείς: Οταν το κράτος δεν μπορεί να εισπράξει πρόστιμο από έναν παραβάτη, με ποιο τρόπο θα το καταφέρει ο ιδιώτης; Μήπως τελικά το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να εξυπηρετήσουν τα ιδιωτικά συμφέροντα;

Φαίνεται αυτό κι από την ιδιωτική συγκοινωνία στο τομέα του τουρισμού με τα ανοιχτά λεωφορεία που βλέπουμε στην Αθήνα. Η ΕΘΕΛ είχε λεωφορεία με φτηνό εισιτήριο για τα αξιοθέατα της Αθήνας. Απέτυχε παταγωδώς μας είπαν, τις έκλεισαν αυτές τις γραμμές. Ο ιδιώτης με 18 ευρώ εισιτήριο πώς ανταποκρίνεται και έχει κέρδος; Ποιος ήταν ο τρόπος που αυτός μπόρεσε να πετύχει κι εμείς ολόκληρο κράτος δεν μπορούσαμε να στήσουμε το μηχανισμό για να πετύχει; Τα απαξιώνουν όλα για να δώσουν την ευκαιρία στον ιδιώτη να φανεί ότι είναι πετυχημένος. Ενα καράβι βουλιάζει με δύο τρόπους. Ο ένας τρόπος είναι από μέσα και ο άλλος είναι από έξω με τορπίλη. Αυτή τη στιγμή προσπαθούν να βουλιάξουν το κράτος από μέσα για να έρθουν οι άλλοι από έξω να μας πουν «εμείς θα σας σώσουμε» αλλά στην ουσία θα ρίξουν την τορπίλη.

Πώς πρέπει οι εργαζόμενοι να απαντήσουν;

Σήμερα (8/9) απεργούμε για συμπαράσταση στους εργαζόμενους του ΟΣΕ που είναι οι πρώτοι που μπαίνουν στο στόχαστρο. Απεργούμε για να μην ακριβύνει το εισιτήριο. Αλλά πάνω από όλα για να δώσουμε σε όλους αυτούς να καταλάβουν ότι δεν τους φοβόμαστε. Απεργούμε γιατί δεν πάει άλλο. Το μόνο όπλο που έχει ο εργαζόμενος είναι να συμμετέχει στις απεργίες. Και όταν θα πάει να ψηφίσει, να σκέφτεται πολύ καλά ποιον εκλέγει, σε όποιο τομέα και αν γίνονται εκλογές, είτε είναι συνδικαλιστικό όργανο, είτε τοπική αυτοδιοίκηση, είτε κρατική εξουσία.

Ο εργαζόμενος πρέπει να καταλάβει ποιο είναι το συμφέρον του. Αυτά που χρόνια γίνονται στην Ευρώπη, που όταν το ένα συνδικάτο κάνει απεργία, τα άλλα συμπαραστέκονται, είναι σημαντικό να γίνει πια πρακτική και εδώ. Στη Γερμανία για παράδειγμα όταν απεργεί το μετρό, απεργούν και τα λεωφορεία και τα τραμ. Εδώ είχε καλλιεργηθεί η διάσπαση. Σήμερα αυτό αλλάζει γιατί η κρίση χτυπάει όλους τους εργαζόμενους. Την κρίση δε τη δημιούργησε κανένας εργαζόμενος, αλλά οι τράπεζες και τα μεγάλα συμφέροντα. Καμιά κυβέρνηση δεν πρόκειται να κυνηγήσει τα μεγάλα συμφέροντα, μόνο ο λαός μπορεί να το κάνει.

Γιατί έσκισες την κάρτα μέλους του ΠΑΣΟΚ;

Ημουν μέλος από το 1989 στο ΠΑΣΟΚ. Ψήφιζα ΠΑΣΟΚ όχι γιατί ήταν οι γονείς μου, αλλά γιατί πολιτικά πίστευα ότι ανήκω σε αυτό το χώρο, έχοντας μέσα μου την πεποίθηση του σοσιαλισμού. Είδα τις κυβερνήσεις του ´81, του ´85 και του ´89 και είχα τον εαυτό μου ταγμένο σε αυτό που λέγεται Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα. Στα χρόνια που ακολούθησαν είδα να μεταλλάσσεται το ΠΑΣΟΚ από κόμμα που εξυπηρετεί τους εργάτες σε ένα κόμμα που εξυπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα. Είδα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να πλουτίζουν και να αφήνουν τους εργαζόμενους στην τύχη τους. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και να ρίχνουν την ευθύνη στους εργαζόμενους.

Φτάσαμε σήμερα να έχουμε το ΔΝΤ στη χώρα μας και για όλα αυτά, λένε, ευθύνεται ο λαός. Δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό. Δεν είναι μόνο ότι η κυβέρνηση μας πήρε χρήματα από το μισθό και τα επιδόματά μας, τα οποία βέβαια έχουν κατακτηθεί με κόπο και αγώνα. Εκείνο που ήταν πιο σκληρό και με ανάγκασε να φύγω από το κόμμα και να σκίσω την κομματική μου ταυτότητα, ήταν το ασφαλιστικό. Μέχρι τώρα ένας εργαζόμενος όταν βγαίνει στη σύνταξη, αυτή υπολογίζεται με βάση τα τελευταία πέντε χρόνια του μισθού του. Τώρα ψήφισαν ένα νόμο που λέει ότι η σύνταξη θα βγαίνει με βάση όλον τον εργασιακό βίο. Αυτό αφορά όλες τις επόμενες γενιές.

Εχω 20 χρόνια εργασίας στην πλάτη μου, δεν έχω παιδιά για να με αφορά άμεσα, αλλά πιστεύω ότι το μέλλον αυτής της χώρας ανήκει και στα παιδιά που δεν είναι δικά μου. Αυτό το μέλλον δεν έχει δικαίωμα κανείς να το υποθηκεύει. Αυτή η υπογραφή που έβαλαν στο συνταξιοδοτικό είναι η ταφόπλακα των εργατών. Δεν έχω κανένα προσωπικό πολιτικό συμφέρον, διαγράφηκα μόνος μου από το κόμμα γιατί πλέον δεν αισθάνομαι περήφανος να ανήκω σε αυτό.

Σίγουρα υπάρχουν πάρα πολλές φωνές μέσα στο ΠΑΣΟΚ, είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, είναι ένα κίνημα που εκφράζει πολλές απόψεις. Κάποιοι δε θέλουν να χάσουν τις καρέκλες τους, όπου κι αν είναι αυτές, είτε στο συνδικαλιστικό κίνημα, είτε σε θέσεις εξουσίας, είδαμε μάλιστα τώρα πρόσφατα κάποιους να αναλαμβάνουν θέσεις που ούτε καν ονειρεύονταν. Από την άλλη υπάρχουν φωνές που θέλουν να εκφράσουν την αντίστασή τους. Τους λέω ότι θα πρέπει να κοιτάξουν κατάματα τους εαυτούς τους και να δουν ότι το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είναι σήμερα. Αυτό είναι μια μεταλλαγή σε μια φιλελεύθερη κατάσταση που δεν είναι σε καμία περίπτωση σοσιαλισμός. Αν πιστεύουν στις αρχές, τη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη, θα πρέπει να αλλάξουν όλο αυτό το τοπίο.