Να δυναμώσουμε την Αντικαπιταλιστική Αριστερά

Πραγματικά, ενώ η επίσημη προπαγάνδα μιλάει για κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» με περιορισμένες αρμοδιότητες μέχρι να ετοιμαστεί τεχνικά και να υπογραφεί το νέο Μνημόνιο, στην πράξη ο Παπαδήμος και οι γαλαζοπράσινοι έως μαύροι υπουργοί του προσπαθούν να κλιμακώσουν τις επιθέσεις σε βάρος των εργατών σε όλα τα μέτωπα.

Οι υποκρισίες της «εφεδρείας» παραχωρούν τη θέση τους σε ανοιχτές απολύσεις στο δημόσιο και όλοι μαζί, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ υιοθετούν το τροπάριο της Ντόρας Μπακογιάννη ότι έτσι σταματάει η «αδικία να γίνονται απολύσεις μόνο στον ιδιωτικό τομέα»! Την ώρα που όλος ο κόσμος συμπαραστέκεται στο πλευρό των αγωνιζόμενων της Χαλυβουργίας και του ALTER, η συγχορδία της συγκυβέρνησης πασχίζει να εφαρμόσει και στο δημόσιο τα αίσχη που κάνει η εργοδοσία στη Χαλυβουργία και στον ALTER.

Τα ίδια και χειρότερα στο μέτωπο των συντάξεων. Αυτοί που συναινετικά επί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μετέτρεψαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων σε τοξικά ομόλογα έρχονται τώρα από κοινού να επιβάλουν νέες περικοπές στις συντάξεις, επικουρικές και κύριες, γιατί τα ελλείμματα διευρύνονται και «δεν προλαβαίνουν» να αντιμετωπίσουν την εισφοροδιαφυγή.

Και όλα αυτά μέσα σε συνθήκες που ακόμα και οι πιο πιστοί υποστηρικτές του Ευρώ και της ΕΕ αναγκάζονται να παραδεχθούν ότι οι συμφωνίες των Συνόδων Κορυφής της 26/27 Οκτώβρη και της 9 Δεκέμβρη δεν καταφέρνουν να σώσουν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τις ίδιες τις χώρες του κεντρικού πυρήνα της Ευρωζώνης από την κρίση χρέους. Η υποβάθμιση του Βέλγιου (μιας χώρας από τα ιδρυτικά μέλη της Κοινής Αγοράς των Έξι πριν από σχεδόν εξήντα χρόνια) από τους κακόφημους οίκους αξιολόγησης ερμηνεύεται πλατιά σαν προάγγελος υποβάθμισης για την ίδια τη Γαλλία.

Σήμα κατατεθέν

Θυσίες, λοιπόν, χωρίς καμιά προοπτική, αυτό είναι το σήμα κατατεθέν της κυβέρνησης Παπαδήμου. Και δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν από τους απατεώνες που την συγκρότησαν να νομίζει ότι θα βγάλει την ουρά του απέξω.

Σίγουρα είναι προκλητικό να προσπαθούν να παίξουν αυτό το παιχνίδι οι φασίστες του ΛΑΟΣ, αυτοί που καμάρωναν ότι «έσυραν» όλους τους άλλους στην επιλογή του Παπαδήμου και τώρα μιλάνε για ανασχηματισμούς και πράσινα άλογα. Γελοίες είναι, όμως, και οι απόπειρες των Χρυσοχοΐδηδων και των Λοβέρδων να χρεώσουν τα αδιέξοδα μόνο στον Παπανδρέου σαν πρόσωπο και να θέλουν να μπουν επικεφαλής σε μια πιο αποφασιστική υλοποίηση των «μεταρρυθμίσεων», δηλαδή των αντεργατικών επιθέσεων.

Το πιο μεγάλο παράσημο της υποκρισίας σίγουρα πάει στον Σαμαρά. Που θέλει ταυτόχρονα και «η κυβέρνηση Παπαδήμου να εκπληρώσει την αποστολή της» και να μην χρεωθεί η ΝΔ την ευθύνη για τις επιθέσεις που κλιμακώνει η συγκυβέρνηση.

Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι όλο και περισσότερος κόσμος ψάχνει τις ελπίδες του προς τα αριστερά. Ακόμα και οι στημένες δημοσκοπήσεις που προσπαθούν να προσαρμόσουν τα στοιχεία στις σκοπιμότητες του ενός ή του άλλου βαρόνου των ΜΜΕ και της πολιτικής αναγκάζονται να καταγράφουν στροφή προς τα αριστερά.

Σε αυτή τη συγκυρία έχουν αυξημένες ευθύνες οι ηγεσίες της Αριστεράς. Τα βέλη τους πρέπει να στρέφονται σταθερά ενάντια σε όλους τους συνυπεύθυνους των κυβερνήσεων που διαχειρίστηκαν και διαχειρίζονται τον χρεοκοπημένο καπιταλισμό. Είναι τραγικό λάθος σε τέτοιες στιγμές να στρέφουν τα πυρά τους ενάντια στην επαναστατική αριστερά. Κι όμως, διαβάζουμε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 18 Δεκέμβρη τη Σοφία Σακοράφα να δηλώνει: «Θέλουμε πραγματικά να ανατρέψουμε τη σημερινή κατάσταση ή θα περιμένουμε μεταφυσικά την επανάσταση ως Δευτέρα Παρουσία;»

Το τροπάριο της επανάστασης ως «Δευτέρας Παρουσίας» το έχουμε ακούσει ξανά και ξανά και από τον Τσίπρα και από τους προκατόχους του. Και όμως ξέρουν καλά, όπως το ξέρει και η Σοφία, ότι αν υπάρχει ένα τμήμα της αριστεράς που ποτέ δεν περίμενε τις ανατροπές να έρθουν μόνες τους αυτό είναι η επαναστατική αριστερά. Πάντοτε μπήκαμε μπροστά, από το Νοέμβρη του ‘73 ενάντια στη Χούντα μέχρι το Δεκέμβρη του 2008 ενάντια στους δολοφόνους του Καραμανλή. Και σε όλο το κύμα των πανεργατικών που έστειλε τον Παπανδρέου σπίτι του.

Ας τα αφήσουν λοιπόν αυτά. Αν η συμμαχία που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει τις συνεργασίες της προς τα δεξιά, ας μην προσπαθεί να χρεώσει αυτή την ταχτική στις «μεταφυσικές αναμονές» των επαναστατών. Αν όχι τίποτε άλλο, ας σκεφτούν ότι οι επιθέσεις στο ΚΚΕ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ βλάπτουν και την εικόνα της «ενωτικής αριστεράς» που τόσο συστηματικά καλλιεργούν.

Το ΣΕΚ στη σαραντάχρονη διαδρομή του έχει αποδείξει ξανά και ξανά ότι δίνει τα πάντα για την κοινή δράση. Δεν είναι τόσο μακριά ούτε η Γένοβα ούτε τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια για το Ιράκ ή για τη Γάζα, πολύ περισσότερο οι τωρινές απεργίες. Το ίδιο ισχύει για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ που δεν έχει πάψει ούτε στιγμή να αγωνίζεται για την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση στο δρόμο του αγώνα. Όποιος έχει διαδηλώσει έστω και σε μια πανεργατική τα τελευταία δυο χρόνια έχει διαπιστώσει με τα μάτια του ποιος παλεύει για την κοινή πορεία των πιο μαχητικών τμημάτων της τάξης μας.

Προσδοκίες

Μέσα σε αυτή την κοινή δράση αγωνιζόμαστε για να αναδείξουμε τις καλύτερες προτάσεις για μια εργατική διέξοδο από την κρίση. Όχι τις προτάσεις του «ελάχιστου κοινού παρονομαστή», αλλά τις προτάσεις της αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Το πρόγραμμα που μπορεί να δικαιώσει τις προσδοκίες του κόσμου της δουλειάς που παλεύει για να πάρει πίσω όλα όσα του λεηλάτησαν. Ο διάλογος πάνω σε αυτές τις αναζητήσεις είναι καλοδεχούμενος, οι δήθεν ενωτικές τρικλοποδιές όχι.

Η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η καλύτερη εγγύηση ότι η Αριστερά θα πάει μπροστά, ότι το δυνάμωμά της είναι εφικτό και ότι δεν θα πάει χαμένο. Γι’ αυτό καλούμε όλους και όλες να παλέψουμε μαζί για να δυναμώσουμε την αντικαπιταλιστική αριστερά.