Ιράκ: Η τραγωδία του “αμερικάνικου αιώνα”

Θα μπορούσε να είναι μια τεράστια δικαίωση για το αντιπολεμικό κίνημα, αν σε αυτά τα χρόνια δεν είχαν μεσολαβήσει εκατόμβες νεκρών Ιρακινών. Οι πιο συντηρητικές εκτιμήσεις κάνουν λόγο για περίπου 110 χιλιάδες νεκρούς. Υπάρχουν επιστημονικές μελέτες που εκτιμούν τον αριθμό όσων έχασαν τη ζωή τους έμμεσα ή άμεσα από τις επιπτώσεις του πολέμου και της κατοχής σε πάνω από ένα εκατομμύριο.

Δίπλα σ' αυτούς πρέπει να θυμόμαστε τους χιλιάδες τραυματίες και τον κόσμο που είδε τη ζωή του να καταστρέφεται, να χάνει συγγενείς και παιδιά, να βυθίζεται στη φτώχεια, την ανεργία ή να αναγκάζεται να πάρει το δρόμο της προσφυγιάς. Η χριστιανική κοινότητα στο Ιράκ σχεδόν στο σύνολό της έφυγε από τη χώρα. Ενώ ταυτόχρονα, οι θρησκευτικές και εθνοτικές διαμάχες οδήγησαν σε τείχη, σε διαχωρισμό των γειτονιών και στη διαρκή απειλή του εμφύλιου πόλεμου.

Η αποχώρηση των Αμερικάνων από το Ιράκ, όμως, σηματοδοτεί μια τεράστια ήττα για τα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Ο πόλεμος είχε στόχο να εξασφαλίσει τον έλεγχο των ΗΠΑ πάνω στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, και να τους δώσει τη δυνατότητα να περιθωριοποιήσουν τους διεθνείς αντιπάλους τους -από την ΕΕ ως την Κίνα και τη Ρωσία. Οχτώμισυ χρόνια μετά, ο έλεγχος των ΗΠΑ είναι σε ασύγκριτα χειρότερη μοίρα από ό,τι όταν ξεκινούσε ο πόλεμος, και πλέον κάθε άλλο παρά αποτελούν τον μοναδικό παίχτη στις μοιρασιές της περιοχής.

Πόρτα εξόδου

Το ίδιο το καθεστώς, με πρωθυπουργό τον Μάλικι, που αφήνουν πίσω τους στο Ιράκ αποτελεί κραυγαλέο παράδειγμα. Ένα καθεστώς που στήθηκε από την ίδια την κατοχή, φτάνει στο σημείο να τους αρνείται το “δικαίωμα” να παραμείνουν στη χώρα και έτσι να τους δείχνει την πόρτα της εξόδου.

Έστησαν ένα καθεστώς – μαριονέτα, όμως πλέον τα σκοινιά δεν τα κρατάνε οι ΗΠΑ, αλλά άλλες δυνάμεις. Οι Αμερικάνοι αφήνουν πίσω τους ένα προσωπικό περίπου 16 χιλιάδων. Αν κάποιοι από αυτούς είναι διπλωμάτες, οι υπόλοιποι θα έχουν στόχο την ασφάλειά τους. Όμως, αν ολόκληρος ο στρατός κατοχής δεν μπόρεσε να τους διασφαλίσει την ηρεμία, είναι ζήτημα χρόνου πότε και αυτοί οι Αμερικάνοι θα γίνουν εύκολος στόχος. Οι επιχειρήσεις και οι επιχειρηματίες μέσα στην “Πράσινη Ζώνη”, το τμήμα της Βαγδάτης με τα υψηλότερα μέτρα ασφαλείας, νιώθουν λιγότερο ασφαλείς από ποτέ. Η κυβέρνηση Μάλικι αφήνει μάλιστα να εννοηθεί ότι μπορεί και να καταργήσει την Πράσινη Ζώνη.

Στο πολιτικό επίπεδο η κατάσταση είναι ακόμα πιο ανεξέλεγκτη. Το τέρας των εθνοθρησκευτικών μπλοκ που έστησαν οι Αμερικάνοι για να περιορίσουν την αντίσταση είναι πλέον ανεξέλεγκτο. Την ώρα που οι τελευταίοι στρατιώτες έφευγαν από το Ιράκ, η αστυνομία έβγαζε ένταλμα σύλληψης εναντίον του πρώτου αντιπρόεδρου της χώρας, Τάρικ αλ-Χάσιμι. Ο Χάσιμι κατηγορείται για απόπειρα δολοφονίας του πρωθυπουργού Μάλικι με παγιδευμένο αυτοκίνητο.

Εδώ και μήνες εξελίσσεται το πιο διευρυμένο πολιτικό ξεκαθάρισμα ανάμεσα στις δύο βασικές πτέρυγες που συνεργάζονται στην κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια. Οι πολιτικές δολοφονίες είναι κομμάτι αυτής της αντιπαράθεσης. Η πτέρυγα του Μάλικι διώχνει μαζικά σουνίτες από τον κρατικό μηχανισμό, επικαλούμενη μάλιστα την ανάγκη κάθαρσης από τα υπολείμματα του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν. Οι αντίπαλοί της, αλλά και οι Αμερικάνοι, την κατηγορούν ότι βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με τον ριζοσπάστη κληρικό Μοκτάντα αλ-Σαντρ και με το Ιράν.

Το Ιράν, όπως και η Σαουδική Αραβία από την άλλη πλευρά σίγουρα απλώνουν τα δίχτυα τους μέσα στο τεράστιο κενό που έχει δημιουργηθεί. Επανέρχονται στο προσκήνιο σενάρια απόσχισης επαρχιών όπου κατοικούν κατά πλειοψηφία σουνίτες, τα οποία έχουν τη στήριξη της Σαουδικής Αραβίας. Η στάση της κυβέρνησης Μάλικι στο ζήτημα της Συρίας είναι επίσης χαρακτηριστική. Παραμένει η πιο σταθερή υποστηρικτής του Μπασάρ αλ-Άσαντ, παρόλες τις πιέσεις των Αμερικάνων.

Δικτάτορες που πέφτουν, επαναστάσεις που συνεχίζονται, πολιτική αστάθεια, όξυνση των ανταγωνισμών και ένας στρατός κατοχής που αποχωρεί. Αυτή είναι η Μέση Ανατολή που αποχαιρετούν οι αμερικάνοι φαντάροι 10 χρόνια μετά τις φαντασιώσεις για έναν νέο αμερικάνικο αιώνα.

Άλλα διεθνή

Αίγυπτος: “Το στρατιωτικό συμβούλιο ηγείται της αντεπανάστασης, αλλά η επανάσταση συνεχίζεται”

Κύπρος: Η επιστροφή των απεργιών

Ρωσία: Μαζικές διαδηλώσεις

Οι αντικαπιταλιστές στη Γαλλία και την Ιταλία

Ο Μουμία γλύτωσε την εκτέλεση