Οι αντικαπιταλιστές στη Γαλλία και την Ιταλία

Ο Γκαέλ μίλησε για την αλληλοτροφοδότηση της οικονομικής με την πολιτική κρίση, για την επιστροφή των μαζικών αγώνων και για τη στρατηγική της επαναστατικής αριστεράς. Θύμισε τις πρόσφατες απεργίες των τριών εκατομμυρίων στη Γαλλία, ενάντια στη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, τονίζοντας ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν πρέπει να διαχωρίζουμε τα γεγονότα που συμβαίνουν στις νότιες ακτές της Μεσογείου με ό,τι συμβαίνει στη δική μας πλευρά. Η επαναστατική προοπτική βρίσκεται εξίσου στην ημερήσια διάταξη. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, υποστήριξε, είναι μεγάλο πρόβλημα ότι η ρεφορμιστική αριστερά έχει απονομιμοποιήσει τη στρατηγική της Γενικής Απεργίας και ψάχνει πολιτικά υποκατάστατα. Ακόμη και στην περίπτωση της Αιγύπτου, ήταν το μπλοκάρισμα της οικονομίας από τους εργάτες που τελικά έριξε τον Μουμπάρακ. Πρέπει να επιμείνουμε στην κεντρικότητα της εργατικής τάξης, τόνισε, ειδικά σήμερα που η τάξη μας είναι τόσο μεγαλύτερη και αριθμητικά και σε δύναμη.

Καθήκοντα

Σε σχέση με τα άμεσα καθήκοντα, είπε πως η διαγραφή του χρέους πρέπει να είναι ενιαίο αίτημα σε ολόκληρη την Ευρώπη, απέναντι στις πιέσεις των κυβερνήσεων και των τραπεζών. Μαζί με την διαγραφή του χρέους, το αίτημα για κρατικοποίηση των τραπεζών και για να παρθούν πίσω όλα τα μέτρα λιτότητας. Ωστόσο, όλο και πιο κομβικό ζήτημα θα γίνεται το “Ποιος ελέγχει;” και σε αυτό το ερώτημα τόνισε πως η αντικαπιταλιστική αριστερά πρέπει να αναδείξει το ζήτημα του εργατικού ελέγχου ως απάντηση.

Δεν πρέπει να αποδεχόμαστε χρονικό διχασμό ανάμεσα στην προσπάθεια για ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και στο άνοιγμα της συζήτησης για τη στρατηγική και το ζήτημα της εξουσίας, υπογράμμισε. Πάνω σε αυτούς τους άξονες, πρότεινε πρωτοβουλίες για συντονισμό της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ο Τζιπό μίλησε για την κατάσταση στην Ιταλία μετά την πτώση του Μπερλουσκόνι. “Ο Μπερλουσκόνι φάνηκε πως δεν ήταν αρκετός για την αστική επίθεση”, είπε χαρακτηριστικά. Με τη συνέργεια του προέδρου Ναπολιτάνο (που προέρχεται από την Αριστερά) έγινε το πέρασμα στην κυβέρνηση Μόντι, μια κυβέρνηση καθαρά στην υπηρεσία των τραπεζών. Οι υπουργοί του Μόντι δηλώνουν ανοιχτά, όπως είπε, ότι θέλουν να πάρουν τη ρεβάνς από ό,τι κατάφερε το κίνημα στην Ιταλία μετά το 1968, παίρνοντας μέτρα παρόμοια με την Ελλάδα. Το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς, ενημέρωσε ο Τζιπό, αποδέχεται τη νομιμότητα του χρέους και λέει ότι πρέπει να το πληρώσουμε. Αυτό το ζήτημα μετατρέπεται σε διαχωριστική γραμμή στο εσωτερικό της Αριστεράς.

Ταυτόχρονα αξιοποιείται και ο ισχυρός αντιμπερλουσκονισμός που υπάρχει στον κόσμο για να παρουσιαστεί ο Μόντι ως σωτήρας. Με αυτή της τη στάση η Αριστερά αφήνει ελεύθερο το χώρο στην άκρα δεξιά, που τώρα μπορεί και εμφανίζεται ως “αντιπολίτευση”. Είχαμε πρόσφατα τη δολοφονία δύο Σενεγαλέζων από ένα φασίστα στη Φλωρεντία, όπως και πογκρόμ κατά των Ρομά. Ταυτόχρονα όμως ανοίγει ο χώρος για την αντικαπιταλιστική Αριστερά. Ακόμα και στην καρδιά του παραδοσιακού συνδικαλιστικού κινήματος, βρίσκονται σε αναζήτηση στρατηγικής για την υπεράσπιση των στοιχειωδών κεκτημένων δικαιωμάτων. Αυτό το κενό πρέπει και μπορεί να το καλύψει η αντικαπιταλιστική Αριστερά, υποστήριξε ο Τζιπό.

Άλλα διεθνή

Ιράκ: Η τραγωδία του “αμερικάνικου αιώνα”

Αίγυπτος: “Το στρατιωτικό συμβούλιο ηγείται της αντεπανάστασης, αλλά η επανάσταση συνεχίζεται”

Κύπρος: Η επιστροφή των απεργιών

Ρωσία: Μαζικές διαδηλώσεις

Ο Μουμία γλύτωσε την εκτέλεση